အိပ္မက္ေတြ
လာရာလမ္းအတုိင္း လွည့္ျပန္ၾက
ညေရ လြမ္းဆြတ္...။
ပန္းေတြ
အပြင့္အတုိင္း ေၾကြေၾကြက်
ေႏြရာသီေရ လြမ္းဆြတ္...။
ဒုိင္ယာရီေတြ
မ်က္ရည္အတုိင္းစီးက်
အနမ္းေရ လြမ္းဆြတ္...။
ေဌးၾကည္(စလင္း)
ခ်ယ္ရီမဂၢဇင္း
၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊စက္တင္ဘာ
အတြဲ ၁ ၊အမွတ္ ၁၅၆
Wednesday, October 29, 2008
Tuesday, October 28, 2008
ကထိန္အၾကိဳ...သုိ႔မဟုတ္ ကထိန္အလြမ္း
ဒီေန႔ သီတင္းကၽြတ္လကြယ္ေန႔။
လူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အာရံုေတြသည္လည္း သီတင္းကၽြတ္ပြဲေတာ္ကေန
တန္ေဆာင္တုိင္ပြဲေတာ္၊ကထိန္ပြဲေတာ္ေတြဆီဘက္ ဦးတည္ေနၾကျပီ။
ဒါေတာင္ ရန္ကုန္မွာမုိ႔။နယ္မွာဆုိ သီတင္းကၽြတ္ျပီးထဲက အလွဴခံေတြက အျပိဳင္အဆုိင္၊
လမ္းမေတြမွာဆုိ အလွဴခံမ႑ပ္ေတြရယ္၊အဲ့ဒိက သီခ်င္းသံေတြရယ္က ဆြတ္ပ်ံ႕ၾကည္ႏူးစရာ..။
သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေက်ာ္တစ္ရက္ေန႔ကေန တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေက်ာ္တစ္ရက္ေန႔အထိ
တစ္လတိတိက်င္းပရတဲ့ ကထိန္ပြဲ..။
တစ္ေက်ာင္းမွာ တစ္ၾကိမ္၊ေနာက္ျပီး တစ္ႏွစ္မွာတစ္လ၊တစ္လမွာမွ တစ္ရက္ထဲ က်င္းပရတဲ့ "ကထိန ဘံုကထိန္.."
တျခားအရပ္ေဒသေတြမွာေတာ့ ကထိန္ပြဲေတာ္ကုိ ဘယ္လုိေတြဆင္ႏြဲၾကသလဲမသိပါ။
က်မတုိ႔ေဒသက အေၾကာင္းေလးေတြျပန္လည္ေတြးမိျပီး သတိရတာေလးေတြကုိ
ျပန္ေရးလုိက္ပါတယ္..။အပ်င္းေျပဖတ္ၾကည့္ပါဦး...:)
က်မတုိ႔ဆီမွာေတာ့ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထဲက ကထိန္႔ဒါယိကာ၊ကထိန္႔ဒါယိကာမဆုိျပီး
ကိုယ္ကုိးကြယ္တဲ့ ေက်ာင္းကန္ဘုရားမွာ တစ္ဦးထဲတာ၀န္ယူျပီးခင္းေပးတဲ့ကထိန္၊
ဒါမွမဟုတ္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထဲက တာ၀န္ယူျပီးခင္းက်င္းမယ့္သူ မရွိတဲ့အခါမ်ိဳး၊
မရွိတဲ့ေက်ာင္းမ်ိဳးမွာဆုိရင္ စုေပါင္းဘံုကထိန္ ရယ္ဆုိျပီးလုပ္ၾကတယ္...။
အဲ့ဒိလုိ ဘံုကထိန္လုပ္ဖုိ႔အတြက္ လူအမ်ားပါ၀င္လုိ႔ရေအာင္
ရပ္ထဲရြာထဲက ဥပႆကာေမာင္မယ္ေတြ တစ္ပတ္၊ႏွစ္ပတ္ေလာက္မနားမေနအလုပ္လုပ္ၾကရတယ္..။
ကုိယ့္ေက်ာင္း ကိုယ့္ဘုန္းၾကီးအတြက္ အရပ္တကာလွည့္ပီး အလွဴခံၾကတယ္၊
တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထဲ မတည္ျပီးခင္းတဲ့ ကထိန္မွာလဲ အမ်ားအင္အားကေတာ့လုိတာပါပဲ။
ဘာလုိ႔ဆုိေတာ့ ရွိသမွ်ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ရြာေတြက အိမ္တုိင္း၊အိမ္တုိင္းက မိသားစု၀င္ေတြအကုန္လံုး
မီးခုိးတိတ္လာစားမယ့္ အလွဴပြဲကုိ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထဲအားနဲ႔မရႏုိင္ဘူး။
ဒီအတြက္ႏွစ္တုိင္း၊ကထိန္ပြဲက်င္းပခါနီးတုိင္း ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ေဂါပကအဖြဲ႕၀င္ေတြ၊ဥပႆကာလူငယ္ေတြက
အစည္းအေ၀းေလးေတြလုပ္ၾကတယ္...အစီအစဥ္ေတြဆြဲရတယ္...။အမ်ားစုေပါင္းပါ၀င္မွ
စည္ကားတဲ့ ကထိန္ျဖစ္ႏုိင္တယ္...။ဒီလုိနဲ႔ပဲ သီတင္းကၽြတ္၊တန္ေဆာင္မုန္း ႏွစ္လလံုးဟာ
ေပ်ာ္ပြဲ၊ရႊင္ပြဲေတြနဲ႔ ဆက္ေနတာ..။
ေနာက္ထပ္ ကထိန္တစ္မ်ိဳးက ေက်ာင္းကထိန္ပါ..။
က်မတုိ႔ငယ္ငယ္ သူငယ္တန္းကေန 10 တန္းထိႏွစ္တုိင္းမွာ ေက်ာင္းကထိန္ဆုိျပီး က်င္းပခဲ့တာ။
က်မတုိ႔ျမိဳ႕မွာ အလယ္တန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရယ္၊အထက္တန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရယ္ပဲရွိတယ္..။
ႏွစ္ေက်ာင္းလံုးက အျပိဳင္အဆုိင္၊ကထိန္ခင္းဆုိေတာ့လဲ အျပိဳင္ေပါ့။
၀ါတြင္းတစ္တြင္းလံုးမွာ ေက်ာင္းသားေတြက ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္မုန္႔ဖုိးပုိက္ဆံေလးေတြကုိ
အသင္းေခါင္းေဆာင္၊အတန္းေခါင္ေဆာင္ေတြဆီမွာ စုထားၾကတယ္..။
သီတင္းကၽြတ္ျပီးလုိ႔ ကထိန္ခင္းေတာ့မယ္ဆုိမွ အတန္းလုိက္ ပေဒသာပင္ေလးေတြလုပ္ၾက၊အတီးအမႈတ္ေတြ၊အကေတြတုိက္ၾကေပ့ါ။
သိပ္ကုိေပ်ာ္စရာေကာင္းတာ။အဲ့ဒိေခတ္တုန္းကေတာ့ က်မသူငယ္ခ်င္း ဖ်တ္ေကာ့လတ္ေကာ့ေကာင္ေလးေတြက
ဦးေရႊရုိး၊ေဒၚမုိးေတြ ကၾက..၊ေနာက္ ကၽႊဲကလဲ ကၾကတယ္..။ကၽႊဲကကေတာ့မယ္ဆုိ ပြဲေတြဘာေတြလဲ
ပင့္ရေျမွာက္ရတာေတြရွိေသးတယ္..။နတ္မ၀င္ေအာင္၊နတ္မကစားေအာင္ဆုိလားပဲ..။
ေကာင္မေေလးေတြက ပေဒသာပင္သီးၾကတယ္...။လွတဲ့ေကာင္မေလးေတြက ကထိန္လွည့္ရာမွာ
ကြမ္းေတာင္ကိုင္၊ပန္းေတာင္ကုိင္လုပ္ၾကတယ္..။က်မကေတာ့ သံခ်ပ္စပ္ေပးခဲ့ဖူးတယ္..။
သတိရသေလာကဆုိရင္...........,
" ျမိဳ႕မေက်ာင္းရဲ႕ ဂုဏ္သေရ
ျမိဳ႕မေက်ာင္းဟာ စံျပပါပဲ...(ျမိဳ႕မေက်ာင္းဟာ စံျပပါပဲ)
ျမိဳ႕မေက်ာင္းရဲ႕ ဘံုကထိန္
လူတကာရွိန္တာ ဘာဆန္းလုိ႔လဲ...(လူတကာရွိန္တာ ဘာဆန္းလုိ႔လဲ...)"
အျပိဳင္အဆုိင္စိတ္ကေလးကလဲ အဲ့ဒိထဲက စိတ္ထဲမွာကိန္းေအာင္းေနခဲ့တာထင္ပါရဲ႕..။
က်မတက္တဲ့ေက်ာင္းက အမ်ိဳးသားေက်ာင္း၊(ျမိဳ႕မေက်ာင္းလုိ႔ လူသိမ်ားတယ္...)ဆုိေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္၊
မာန္တက္ေနတာေပါ့..။လြမ္းမိပါတယ္..ေလ..။
ခုျပန္ေတြရင္ ခု ရင္ေတြခုန္ရပါတယ္...
စိတ္ထဲမလဲ သီခ်င္းေလးေတြ ျပန္ၾကားေယာင္ေနမိပါတယ္..။အစံုပါပဲ..။
ဒီသီခ်င္းေလးနဲ႔ပဲ အေျခအျမစ္မရွိေရးခ်င္တာေရးထားတာေတြကုိ အဆံုးသတ္လုိက္ပါတယ္..
" ဘံုကထိန္၊ဘံုကထိန္..ဘံုကထိန္လွည့္လုိ႔လာ ရပ္ကြက္ထဲကၾကည့္သူေတြ
ၾကိတ္ၾကိတ္တုိးလုိ႔ တအားစည္..။ရပ္ကြက္ထဲက ၾကည့္သူေတြ ၾကိတ္ၾကိတ္တုိးလုိ႔ တအားစည္.."
လူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အာရံုေတြသည္လည္း သီတင္းကၽြတ္ပြဲေတာ္ကေန
တန္ေဆာင္တုိင္ပြဲေတာ္၊ကထိန္ပြဲေတာ္ေတြဆီဘက္ ဦးတည္ေနၾကျပီ။
ဒါေတာင္ ရန္ကုန္မွာမုိ႔။နယ္မွာဆုိ သီတင္းကၽြတ္ျပီးထဲက အလွဴခံေတြက အျပိဳင္အဆုိင္၊
လမ္းမေတြမွာဆုိ အလွဴခံမ႑ပ္ေတြရယ္၊အဲ့ဒိက သီခ်င္းသံေတြရယ္က ဆြတ္ပ်ံ႕ၾကည္ႏူးစရာ..။
သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေက်ာ္တစ္ရက္ေန႔ကေန တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေက်ာ္တစ္ရက္ေန႔အထိ
တစ္လတိတိက်င္းပရတဲ့ ကထိန္ပြဲ..။
တစ္ေက်ာင္းမွာ တစ္ၾကိမ္၊ေနာက္ျပီး တစ္ႏွစ္မွာတစ္လ၊တစ္လမွာမွ တစ္ရက္ထဲ က်င္းပရတဲ့ "ကထိန ဘံုကထိန္.."
တျခားအရပ္ေဒသေတြမွာေတာ့ ကထိန္ပြဲေတာ္ကုိ ဘယ္လုိေတြဆင္ႏြဲၾကသလဲမသိပါ။
က်မတုိ႔ေဒသက အေၾကာင္းေလးေတြျပန္လည္ေတြးမိျပီး သတိရတာေလးေတြကုိ
ျပန္ေရးလုိက္ပါတယ္..။အပ်င္းေျပဖတ္ၾကည့္ပါဦး...:)
က်မတုိ႔ဆီမွာေတာ့ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထဲက ကထိန္႔ဒါယိကာ၊ကထိန္႔ဒါယိကာမဆုိျပီး
ကိုယ္ကုိးကြယ္တဲ့ ေက်ာင္းကန္ဘုရားမွာ တစ္ဦးထဲတာ၀န္ယူျပီးခင္းေပးတဲ့ကထိန္၊
ဒါမွမဟုတ္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထဲက တာ၀န္ယူျပီးခင္းက်င္းမယ့္သူ မရွိတဲ့အခါမ်ိဳး၊
မရွိတဲ့ေက်ာင္းမ်ိဳးမွာဆုိရင္ စုေပါင္းဘံုကထိန္ ရယ္ဆုိျပီးလုပ္ၾကတယ္...။
အဲ့ဒိလုိ ဘံုကထိန္လုပ္ဖုိ႔အတြက္ လူအမ်ားပါ၀င္လုိ႔ရေအာင္
ရပ္ထဲရြာထဲက ဥပႆကာေမာင္မယ္ေတြ တစ္ပတ္၊ႏွစ္ပတ္ေလာက္မနားမေနအလုပ္လုပ္ၾကရတယ္..။
ကုိယ့္ေက်ာင္း ကိုယ့္ဘုန္းၾကီးအတြက္ အရပ္တကာလွည့္ပီး အလွဴခံၾကတယ္၊
တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထဲ မတည္ျပီးခင္းတဲ့ ကထိန္မွာလဲ အမ်ားအင္အားကေတာ့လုိတာပါပဲ။
ဘာလုိ႔ဆုိေတာ့ ရွိသမွ်ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ရြာေတြက အိမ္တုိင္း၊အိမ္တုိင္းက မိသားစု၀င္ေတြအကုန္လံုး
မီးခုိးတိတ္လာစားမယ့္ အလွဴပြဲကုိ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထဲအားနဲ႔မရႏုိင္ဘူး။
ဒီအတြက္ႏွစ္တုိင္း၊ကထိန္ပြဲက်င္းပခါနီးတုိင္း ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ေဂါပကအဖြဲ႕၀င္ေတြ၊ဥပႆကာလူငယ္ေတြက
အစည္းအေ၀းေလးေတြလုပ္ၾကတယ္...အစီအစဥ္ေတြဆြဲရတယ္...။အမ်ားစုေပါင္းပါ၀င္မွ
စည္ကားတဲ့ ကထိန္ျဖစ္ႏုိင္တယ္...။ဒီလုိနဲ႔ပဲ သီတင္းကၽြတ္၊တန္ေဆာင္မုန္း ႏွစ္လလံုးဟာ
ေပ်ာ္ပြဲ၊ရႊင္ပြဲေတြနဲ႔ ဆက္ေနတာ..။
ေနာက္ထပ္ ကထိန္တစ္မ်ိဳးက ေက်ာင္းကထိန္ပါ..။
က်မတုိ႔ငယ္ငယ္ သူငယ္တန္းကေန 10 တန္းထိႏွစ္တုိင္းမွာ ေက်ာင္းကထိန္ဆုိျပီး က်င္းပခဲ့တာ။
က်မတုိ႔ျမိဳ႕မွာ အလယ္တန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရယ္၊အထက္တန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရယ္ပဲရွိတယ္..။
ႏွစ္ေက်ာင္းလံုးက အျပိဳင္အဆုိင္၊ကထိန္ခင္းဆုိေတာ့လဲ အျပိဳင္ေပါ့။
၀ါတြင္းတစ္တြင္းလံုးမွာ ေက်ာင္းသားေတြက ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္မုန္႔ဖုိးပုိက္ဆံေလးေတြကုိ
အသင္းေခါင္းေဆာင္၊အတန္းေခါင္ေဆာင္ေတြဆီမွာ စုထားၾကတယ္..။
သီတင္းကၽြတ္ျပီးလုိ႔ ကထိန္ခင္းေတာ့မယ္ဆုိမွ အတန္းလုိက္ ပေဒသာပင္ေလးေတြလုပ္ၾက၊အတီးအမႈတ္ေတြ၊အကေတြတုိက္ၾကေပ့ါ။
သိပ္ကုိေပ်ာ္စရာေကာင္းတာ။အဲ့ဒိေခတ္တုန္းကေတာ့ က်မသူငယ္ခ်င္း ဖ်တ္ေကာ့လတ္ေကာ့ေကာင္ေလးေတြက
ဦးေရႊရုိး၊ေဒၚမုိးေတြ ကၾက..၊ေနာက္ ကၽႊဲကလဲ ကၾကတယ္..။ကၽႊဲကကေတာ့မယ္ဆုိ ပြဲေတြဘာေတြလဲ
ပင့္ရေျမွာက္ရတာေတြရွိေသးတယ္..။နတ္မ၀င္ေအာင္၊နတ္မကစားေအာင္ဆုိလားပဲ..။
ေကာင္မေေလးေတြက ပေဒသာပင္သီးၾကတယ္...။လွတဲ့ေကာင္မေလးေတြက ကထိန္လွည့္ရာမွာ
ကြမ္းေတာင္ကိုင္၊ပန္းေတာင္ကုိင္လုပ္ၾကတယ္..။က်မကေတာ့ သံခ်ပ္စပ္ေပးခဲ့ဖူးတယ္..။
သတိရသေလာကဆုိရင္...........,
" ျမိဳ႕မေက်ာင္းရဲ႕ ဂုဏ္သေရ
ျမိဳ႕မေက်ာင္းဟာ စံျပပါပဲ...(ျမိဳ႕မေက်ာင္းဟာ စံျပပါပဲ)
ျမိဳ႕မေက်ာင္းရဲ႕ ဘံုကထိန္
လူတကာရွိန္တာ ဘာဆန္းလုိ႔လဲ...(လူတကာရွိန္တာ ဘာဆန္းလုိ႔လဲ...)"
အျပိဳင္အဆုိင္စိတ္ကေလးကလဲ အဲ့ဒိထဲက စိတ္ထဲမွာကိန္းေအာင္းေနခဲ့တာထင္ပါရဲ႕..။
က်မတက္တဲ့ေက်ာင္းက အမ်ိဳးသားေက်ာင္း၊(ျမိဳ႕မေက်ာင္းလုိ႔ လူသိမ်ားတယ္...)ဆုိေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္၊
မာန္တက္ေနတာေပါ့..။လြမ္းမိပါတယ္..ေလ..။
ခုျပန္ေတြရင္ ခု ရင္ေတြခုန္ရပါတယ္...
စိတ္ထဲမလဲ သီခ်င္းေလးေတြ ျပန္ၾကားေယာင္ေနမိပါတယ္..။အစံုပါပဲ..။
ဒီသီခ်င္းေလးနဲ႔ပဲ အေျခအျမစ္မရွိေရးခ်င္တာေရးထားတာေတြကုိ အဆံုးသတ္လုိက္ပါတယ္..
" ဘံုကထိန္၊ဘံုကထိန္..ဘံုကထိန္လွည့္လုိ႔လာ ရပ္ကြက္ထဲကၾကည့္သူေတြ
ၾကိတ္ၾကိတ္တုိးလုိ႔ တအားစည္..။ရပ္ကြက္ထဲက ၾကည့္သူေတြ ၾကိတ္ၾကိတ္တုိးလုိ႔ တအားစည္.."
Monday, October 27, 2008
ဒုတိယအလုပ္
ဟုိတစ္ေလာက ပထမဆံုးအလုပ္ဆုိျပီး ပုိစ့္တစ္ခုတင္ထားခဲ့တယ္...။
အဲ့တုန္းက အစ္ကုိေအာင္သာငယ္နဲ႔ ေမာင္မ်ိဳးက လာျပီးေျမွာက္ပင့္ထားခဲ့ေလေတာ့
(ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္...။) ခုဒုတိယအလုပ္၊တတိယအလုပ္ဆုိျပီးဆက္ေရးပါဦးမယ္..။
ဒီၾကားရက္ထဲေတြမွာေတာ့ ေပၚပင္ေတြေလွ်ာက္လုိက္ေနမိတာနဲ႔ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။
ခုေတာ့ လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့အလုပ္ေတြကုိ ျပန္လည္လြမ္းဆြတ္ရင္း ဒီစာေတြကုိေရးေနမိပါေတာ့တယ္..။
အလုပ္ဆုိေတာ့ စကားၾကီးစကားက်ယ္ေတာ့ ႏုိင္သလုိရွိပါတယ္..။
ဒါေပမယ့္ က်မတုိ႔ဆီမွာ ဘယ္သူကမွ ငါဘာကုိ၀ါသနာပါတယ္...၊ဘယ္အလုပ္နဲ႔ေတာ့ အသက္ေမြး၀မး္ေက်ာင္းျပဳမယ္
ဆုိျပီး ပံုေသကားခ်ပ္ထားထားလုိ႔မရတတ္ၾကပါဘူး။အမ်ားစုေသာ လူငယ္ေတြဟာ ဒီလုိပါပဲ။
လက္ရွိေခတ္ကာလ အေျခအေနမွာ ဘယ္အလုပ္၊ဘယ္အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာကို ကိုယ္၀ါသနာပါလဲ
ဆုိတာ မသိၾကပါဘူး။အေကာင္းဆံုးျဖစ္မယ္ထင္တာ၊ေနာက္ျပီး hit အျဖစ္ဆံုးဆုိတာေတြကုိသာ
အခ်ိန္နဲ႔ တေျပးညီလုပ္ေနၾကတာကေတာ့ အားလံုးအသိပဲမႈတ္လားေလ..။
ဒီေတာ့ ပထမအလုပ္မွာ တယ္လီဖုန္းနစ္ လုိလုိ၊စာရင္းသမားလုိလုိက်မက
ခုဒုတိယအလုပ္လဲက်ေရာ...HIV/Aids လူနာေတြနဲ႔ စကားေျပာ၊ေဆြးေႏြးသူဘ၀ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္..။
တက္ေနတဲ့အဂၤလိပ္စာသင္တန္းမွာ လာကပ္ထားတာေတြ႔လုိ႔ သြားေလွ်ာက္ရာက ဒီအလုပ္ကုိရခဲ့ပါတယ္။
အင္တာဗ်ဴးေျဖတာကေန စရမယ္ထင္တယ္...။
က်မအင္တာဗ်ဴးေျဖတဲ့အခ်ိန္က ညေန ၄ နာရီထုိးေတာ့မယ္..က်ေနေပါ့ေလ..။
လူေတြမ်ားလြန္းလုိ႔ေစာင့္ေနရတာ မနက္ ၁၁ နာရီထဲက၊သိပ္ေတာ့မၾကာပါဘူးေနာ္...။
အင္တာဗ်ဴးတဲ့လူေတြက အစ္မၾကီးႏွစ္ေယာက္၊စိတ္ထဲကေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ကုိျပန္အားေပးလုိက္ပါတယ္..။
တတ္သေလာက္သာေျဖ၊ဒီေလာက္လူမ်ားတာ short list ေတာင္ပါဖုိ႔လမ္းမျမင္၊
သူတုိ႔ေမးသြားတာေတြကုိ ခုေနျပန္ျပီးသံုးသပ္ရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ HIV/Aids လူနာတစ္ေယာက္အေပၚမွာ
ထားရွိတဲ့စိတ္ေနစိတ္ထားကုိပဲ အဓိကစမ္းသပ္တဲ့ေမးခြန္းေတြခ်ည္းပါပဲ၊
သူတုိ႔စကားနဲ႔ေျပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ Discrimination ေပါ့။
ေနာက္ျပီးေတာ့ ေရာဂါနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ Knowledge ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲဆန္းစစ္ျခင္းေပါ့။
ဒီေလာက္ပါပဲ။ေနာက္ေန႔အေၾကာင္းျပန္မယ္ ဆုိတာနဲ႔ ျပန္ထြက္လာရတာေပါ့..။
ဒီလုိနဲ႔ က်မအလုပ္ရမယ့္ကံ ဖန္လာပါတယ္..။
အလုပ္ရမယ့္ကံပါ။အလုပ္ကေတာ့ မရေသးပါဘူး။
ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့က်မအပါအ၀င္ လူ 20 ေလာက္ကုိသူတုိ႔က Training ဆုိျပီး ၅ ရက္ေခၚပါတယ္..။
လႈိင္သာယာမွာ ကိုယ့္ထမင္းကုိယ္စားျပီးသြားတက္ရတာပါ၊
(ခုဒီမွာ ဒီလုိကိစၥေတြအရမ္းေပါပါတယ္...အလုပ္မရေတာင္ အဲ့ဒိကရတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳကုိလုိခ်င္တယ္လုိ႔
ေခါင္းစဥ္တပ္ျပီးေတာ့ အဲ့လုိကိစၥေတြကုိ အားၾကိဳးမာန္တက္လုိက္လုပ္ေနတဲ့လူေတြ တစ္ပံုတစ္ပင္ပါပဲ)
Training ဆုိေပမယ့္ သူတုိ႔ကခ်ည္းသင္ေပးေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး၊
small talk ေလးေတြ၊short presentation ေလးေတြလုပ္ရတယ္..။ေရာဂါနဲ႔ပတ္သက္တာေတြေပါ့..။
ကူးစက္ျခင္း၊ပ်ံ႕ႏွံ႕ျခင္း၊ကာကြယ္ျခင္း ဒါေတြထင္ပါတယ္..
အေၾကာင္းအရာေတြကုိေတာ့ ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။
၅ ရက္ျပီးေတာ့လဲ ျပန္အေၾကာင္းၾကားပါ့မယ္ေပါ့။20 ေလာက္ထဲကေန ၃ ေယာက္ေရြးပါတယ္..
ကံေကာင္းေထာက္မစြာ က်မအဲ့ဒိအဖြဲ႕အစည္းမွာ အလုပ္ရခဲ့ပါတယ္..။
၃ လအစမ္းခန္႔အေနနဲ႔ အလုပ္စတင္ရပါေတာ့တယ္...။
ရာထူးကေတာ့ အဂၤလိပ္လုိဆုိရင္ Counsellor ၊ျမန္မာလုိျပန္ရင္ေတာ့ ဘယ္လုိျပန္ရမလဲမသိဘူး၊
အဲ့ဒိကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ကြဲျပားမႈေတြရွိေနေတာ့ က်မလုိငခၽြတ္က ဘယ္လုိဘာသာျပန္ရမလဲ မသိဘူး။
က်မနားလည္သေလာက္ေျပာရရင္ေတာ့ ထုိင္စကားေျပာျခင္းပါပဲ။
ဒါေပမယ့္ဦးတည္ခ်က္တစ္ခုခုရွိေနတဲ့ စကား၀ုိင္းေပါ့။
အဲ့ဒိဦးတည္ခ်က္က ကုိယ့္အတြက္မဟုတ္ပဲ သူ႔အတြက္ဆုိတာကုိသိသိသာသာမဟုတ္တဲ့နည္းလမ္းေတြနဲ႔
အဲ့ဒိလူသိလာေအာင္စကားေတြေျပာေနရျခင္းပါပဲ။
လူလူခ်င္းေတာ့အတူတူ၊ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကနားေထာင္ေပးတဲ့သူ၊သူကေျပာတဲ့သူ၊
ကိုယ္ကေျဖရွင္းေပးတဲ့သူ၊သူကျပႆနာနဲ႔လူ၊
သူကငိုတဲ့သူ၊ကုိယ္က ေျပရာေျပေၾကာင္းတတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္ေျပာရတဲ့သူ...။
ဒီလုိ၊ဒီလုိအေၾကာင္းအရာေတြေပါ့ေလ..။
တစ္ခါတစ္ခါ မိသားစုအေရး၊တစ္ခါတစ္ခါ အိမ္ေထာင္ေရး အခ်စ္ေရး၊တစ္ခါတစ္ခါက်န္းမာေရး၊
တစ္ခါတစ္ခါ ႏိုင္ငံေရး...။အဲ့ဒိအေၾကာင္းေတြကုိ က်မရဲ႕လူနာေတြနဲ႔ ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္..။
ဒီအလုပ္ကုိ လူေတြဘယ္လုိသတ္မွတ္ၾကသလဲေတာ့မသိဘူး။သိပ္ကုိလဲေက်နပ္ပီတိျဖစ္ရတဲ့အလုပ္ပါ..။
အဲ့ဒိမွာ အခက္အခဲေတြကလဲ ၾကံဳရတာပါပဲ။
အသိသာဆံုး အခက္အခဲကေတာ့ အသက္အရြယ္ပါပဲ။
က်မေစာေစာက ေျပာတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကုိ က်မထက္အသက္အရြယ္၊
အခက္အခဲ၊အေတြ႕အၾကံဳ၊ဘ၀ သင္ခန္းစာ တစ္ပံုတစ္ပင္နဲ႔ လူ႔ဘ၀ကုိျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတဲ့
အစ္ကုိၾကီး၊အစ္မၾကီးအရြယ္ေတြ၊ဦးေလး၊ေဒၚေလးအရြယ္၊ဘၾကီး အရြယ္ေတြကုိ
က်မအေနနဲ႔ဘယ္လုိ အသံုးအႏႈန္း၊ဘယ္လုိမ်က္ႏွာေပးနဲ႔ စကားေျပာရပါ့မလဲ။
က်မမွာ သူတုိ႔ထက္သိေနႏုိင္တာက က်န္းမာေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ဗဟုသုတေလာက္ပဲရွိမယ္ေလ..။
တျခားအေၾကာင္းအရာေတြကုိ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္နဲ႔ေဆြးေႏြးဖုိ႔၊တစ္နည္းအားျဖင့္ စကားလုပ္ျပီးထုိင္ေျပာေနဖုိ႔ဆုိတာ
က်မအတြက္ေတာ့ အင္မတန္ခက္ခဲတဲ့ အလုပ္တစ္ခုျဖစ္ေနခဲ့တယ္..။
တကယ္လဲ ပင္ပင္ပန္းပန္းၾကိဳးစားခဲ့ရပါတယ္...။
ကုိယ့္ထက္အေတြ႕အၾကံဳရင့္က်က္တဲ့ စီနီယာအစ္ကုိ၊အစ္မေတြ ဆီမွာပညာယူရပါတယ္..။
အဲ တစ္ခုခက္တာက ပညာယူတယ္ဆုိေတာ့ သူတုိ႔အလုပ္လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ကထုိင္ၾကည့္ေနလုိ႔ရတာမ်ိဳး
မဟုတ္ဘူး၊ဒီေတာ့ ထမင္းစားတဲ့အခ်ိန္တုိ႔၊ညေနပုိင္း သူတုိ႔ဆီမွာလူနာပါးတဲ့အခ်ိန္တုိ႔မွာ
သူတုိ႔ဆီကေန အစ္ေအာက္ျပီး ေမးရျမန္းရပါတယ္...။
၃လ ၾကာေတာ့ က်မကုိအလုပ္ဆက္ခန္႔ဖုိ႔အတြက္ Evaluation လုိ႔နာမည္တပ္ထားျပီး
အၾကီးအကဲ ၄ေယာက္က က်မအလုပ္လုပ္တာကုိ ဆက္တုိက္စစ္ေဆးျပီးတဲ့အခါမွာ က်မကို သူတုိ႔ဆက္ျပီး
အလုပ္ခန္႔ခဲ့တယ္...။အဲ့ဒိမွာ က်မ ၁ ႏွစ္နီးပါးအလုပ္လုပ္ခဲ့ပါတယ္...။
လူမႈေရးကိစၥအခက္အခဲေတြကုိခ်ည္း ေန႔စဥ္ၾကံဳေတြ႕ေနရတဲ့အလုပ္လုိ႔ယူဆပါတယ္..။
အေစာဆံုးရက္ေတြကဆုိရင္ ၾကံဳရသမွ် လူနာေတြရဲ႕ျပႆနာေတြကုိ ကုိယ့္ျပႆနာလုပ္ျပီး
အိမ္အထိသယ္လာ၊ညက် အိမ္မက္ထဲ ထည့္မက္၊သူတုိ႔ငိုသလုိ ကုိယ္ကပါလုိက္ငုိေပ့ါ။
စိတ္ဆင္းရဲ ကိုယ္ဆင္းရဲေတြျဖစ္ခဲ့ရတာ...။ဒါေပမယ့္ က်မကိုယ့္ကုိယ္ကုိ အံ့ၾသတာတစ္ခုက
အျပင္မွာ၊တကယ့္လက္ေတြ႕မွာေတာ့ က်မဘယ္တုန္းကမွ လူနာေတြေရွ႕မွာ ၀မ္းသာ၊၀မ္းနည္းမျဖစ္ခဲ့တာပါပဲ။
ဒီလုိနဲ႔ပဲ ေနာက္ေတာ့အလုပ္ကုိလူကႏုိင္သြားတယ္လုိ႔ပဲ ဆုိရမွာေပါ့..။တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကၽြမ္းက်င္လာတယ္။
အလုပ္တာ၀န္ေတြကလဲ သိသိသာသာမ်ားလာခဲ့တယ္..။က်မေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္..။ေက်နပ္ပီတိျဖစ္ခဲ့ရတယ္...။
ကိုယ့္စကားေတြေၾကာင့္ လူေတြစိတ္သက္သာရာရခဲ့တဲ့အခါ၊သူတုိ႔ခံစားမႈေတြ
ေလ်ာ့က်သြားတာကုိ ခံစားမိတဲ့အခါ ရလာတဲ့ခံစားမႈကုိ ေဖၚျပစရာစကားလံုးမရွိႏုိင္။
က်မအထင္ေျပာရရင္ က်မဒီအလုပ္ကရရွိလုိက္တဲ့အေတြ႕အၾကံဳေတြက ဟင္းေလးအုိးၾကီးတစ္ခုလုိပါပဲ။
အဲ့ဒိတုန္းက က်မအသက္က ၂၀၊က်မလုိက္မမွီႏုိင္တဲ့၊တစ္ခါမွလဲ မၾကံဳဖူး၊မၾကားဖူးတဲ့ လူမႈေရးျပႆနာေတြက
တစ္ပံုတစ္ပင္ရွိေနတယ္ဆုိတာကုိ သိလာခဲ့တယ္..။
ဘာနဲ႔မွမလဲႏုိင္တဲ့၊ေငြနဲ႔ရွာ၀ယ္လုိ႔မရႏုိင္တဲ့အေတြ႕အၾကံဳေပါင္းမ်ားစြာရရွိခဲ့ပါတယ္..။
သို႔ေသာ္ ေဘာလံုးသမားေတြ အသင္းေျပာင္းခ်င္တဲ့အခါ ေျပာေနက်စကားလုိေပ့ါ။
က်မလဲ စိန္ေခၚမႈအသစ္ေတြရဲ႕ ေခၚေဆာင္ရာေနာက္ကုိတစ္ေကာက္ေကာက္လုိက္ခ်င္တဲ့လူငယ္တစ္ေယာက္ပဲ။
ဒါေၾကာင့္ အဲ့ဒိအလုပ္မွာ တစ္ႏွစ္နီးပါးၾကာလာတဲ့အခါမွာေတာ့ ေနာက္ထပ္အလုပ္သစ္တစ္ခုကုိရွာဖုိ႔
ဇာတ္လမ္းကုိစတင္ခဲ့ပါတယ္.........။
အဲ့တုန္းက အစ္ကုိေအာင္သာငယ္နဲ႔ ေမာင္မ်ိဳးက လာျပီးေျမွာက္ပင့္ထားခဲ့ေလေတာ့
(ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္...။) ခုဒုတိယအလုပ္၊တတိယအလုပ္ဆုိျပီးဆက္ေရးပါဦးမယ္..။
ဒီၾကားရက္ထဲေတြမွာေတာ့ ေပၚပင္ေတြေလွ်ာက္လုိက္ေနမိတာနဲ႔ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။
ခုေတာ့ လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့အလုပ္ေတြကုိ ျပန္လည္လြမ္းဆြတ္ရင္း ဒီစာေတြကုိေရးေနမိပါေတာ့တယ္..။
အလုပ္ဆုိေတာ့ စကားၾကီးစကားက်ယ္ေတာ့ ႏုိင္သလုိရွိပါတယ္..။
ဒါေပမယ့္ က်မတုိ႔ဆီမွာ ဘယ္သူကမွ ငါဘာကုိ၀ါသနာပါတယ္...၊ဘယ္အလုပ္နဲ႔ေတာ့ အသက္ေမြး၀မး္ေက်ာင္းျပဳမယ္
ဆုိျပီး ပံုေသကားခ်ပ္ထားထားလုိ႔မရတတ္ၾကပါဘူး။အမ်ားစုေသာ လူငယ္ေတြဟာ ဒီလုိပါပဲ။
လက္ရွိေခတ္ကာလ အေျခအေနမွာ ဘယ္အလုပ္၊ဘယ္အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာကို ကိုယ္၀ါသနာပါလဲ
ဆုိတာ မသိၾကပါဘူး။အေကာင္းဆံုးျဖစ္မယ္ထင္တာ၊ေနာက္ျပီး hit အျဖစ္ဆံုးဆုိတာေတြကုိသာ
အခ်ိန္နဲ႔ တေျပးညီလုပ္ေနၾကတာကေတာ့ အားလံုးအသိပဲမႈတ္လားေလ..။
ဒီေတာ့ ပထမအလုပ္မွာ တယ္လီဖုန္းနစ္ လုိလုိ၊စာရင္းသမားလုိလုိက်မက
ခုဒုတိယအလုပ္လဲက်ေရာ...HIV/Aids လူနာေတြနဲ႔ စကားေျပာ၊ေဆြးေႏြးသူဘ၀ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္..။
တက္ေနတဲ့အဂၤလိပ္စာသင္တန္းမွာ လာကပ္ထားတာေတြ႔လုိ႔ သြားေလွ်ာက္ရာက ဒီအလုပ္ကုိရခဲ့ပါတယ္။
အင္တာဗ်ဴးေျဖတာကေန စရမယ္ထင္တယ္...။
က်မအင္တာဗ်ဴးေျဖတဲ့အခ်ိန္က ညေန ၄ နာရီထုိးေတာ့မယ္..က်ေနေပါ့ေလ..။
လူေတြမ်ားလြန္းလုိ႔ေစာင့္ေနရတာ မနက္ ၁၁ နာရီထဲက၊သိပ္ေတာ့မၾကာပါဘူးေနာ္...။
အင္တာဗ်ဴးတဲ့လူေတြက အစ္မၾကီးႏွစ္ေယာက္၊စိတ္ထဲကေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ကုိျပန္အားေပးလုိက္ပါတယ္..။
တတ္သေလာက္သာေျဖ၊ဒီေလာက္လူမ်ားတာ short list ေတာင္ပါဖုိ႔လမ္းမျမင္၊
သူတုိ႔ေမးသြားတာေတြကုိ ခုေနျပန္ျပီးသံုးသပ္ရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ HIV/Aids လူနာတစ္ေယာက္အေပၚမွာ
ထားရွိတဲ့စိတ္ေနစိတ္ထားကုိပဲ အဓိကစမ္းသပ္တဲ့ေမးခြန္းေတြခ်ည္းပါပဲ၊
သူတုိ႔စကားနဲ႔ေျပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ Discrimination ေပါ့။
ေနာက္ျပီးေတာ့ ေရာဂါနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ Knowledge ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲဆန္းစစ္ျခင္းေပါ့။
ဒီေလာက္ပါပဲ။ေနာက္ေန႔အေၾကာင္းျပန္မယ္ ဆုိတာနဲ႔ ျပန္ထြက္လာရတာေပါ့..။
ဒီလုိနဲ႔ က်မအလုပ္ရမယ့္ကံ ဖန္လာပါတယ္..။
အလုပ္ရမယ့္ကံပါ။အလုပ္ကေတာ့ မရေသးပါဘူး။
ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့က်မအပါအ၀င္ လူ 20 ေလာက္ကုိသူတုိ႔က Training ဆုိျပီး ၅ ရက္ေခၚပါတယ္..။
လႈိင္သာယာမွာ ကိုယ့္ထမင္းကုိယ္စားျပီးသြားတက္ရတာပါ၊
(ခုဒီမွာ ဒီလုိကိစၥေတြအရမ္းေပါပါတယ္...အလုပ္မရေတာင္ အဲ့ဒိကရတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳကုိလုိခ်င္တယ္လုိ႔
ေခါင္းစဥ္တပ္ျပီးေတာ့ အဲ့လုိကိစၥေတြကုိ အားၾကိဳးမာန္တက္လုိက္လုပ္ေနတဲ့လူေတြ တစ္ပံုတစ္ပင္ပါပဲ)
Training ဆုိေပမယ့္ သူတုိ႔ကခ်ည္းသင္ေပးေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး၊
small talk ေလးေတြ၊short presentation ေလးေတြလုပ္ရတယ္..။ေရာဂါနဲ႔ပတ္သက္တာေတြေပါ့..။
ကူးစက္ျခင္း၊ပ်ံ႕ႏွံ႕ျခင္း၊ကာကြယ္ျခင္း ဒါေတြထင္ပါတယ္..
အေၾကာင္းအရာေတြကုိေတာ့ ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။
၅ ရက္ျပီးေတာ့လဲ ျပန္အေၾကာင္းၾကားပါ့မယ္ေပါ့။20 ေလာက္ထဲကေန ၃ ေယာက္ေရြးပါတယ္..
ကံေကာင္းေထာက္မစြာ က်မအဲ့ဒိအဖြဲ႕အစည္းမွာ အလုပ္ရခဲ့ပါတယ္..။
၃ လအစမ္းခန္႔အေနနဲ႔ အလုပ္စတင္ရပါေတာ့တယ္...။
ရာထူးကေတာ့ အဂၤလိပ္လုိဆုိရင္ Counsellor ၊ျမန္မာလုိျပန္ရင္ေတာ့ ဘယ္လုိျပန္ရမလဲမသိဘူး၊
အဲ့ဒိကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ကြဲျပားမႈေတြရွိေနေတာ့ က်မလုိငခၽြတ္က ဘယ္လုိဘာသာျပန္ရမလဲ မသိဘူး။
က်မနားလည္သေလာက္ေျပာရရင္ေတာ့ ထုိင္စကားေျပာျခင္းပါပဲ။
ဒါေပမယ့္ဦးတည္ခ်က္တစ္ခုခုရွိေနတဲ့ စကား၀ုိင္းေပါ့။
အဲ့ဒိဦးတည္ခ်က္က ကုိယ့္အတြက္မဟုတ္ပဲ သူ႔အတြက္ဆုိတာကုိသိသိသာသာမဟုတ္တဲ့နည္းလမ္းေတြနဲ႔
အဲ့ဒိလူသိလာေအာင္စကားေတြေျပာေနရျခင္းပါပဲ။
လူလူခ်င္းေတာ့အတူတူ၊ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကနားေထာင္ေပးတဲ့သူ၊သူကေျပာတဲ့သူ၊
ကိုယ္ကေျဖရွင္းေပးတဲ့သူ၊သူကျပႆနာနဲ႔လူ၊
သူကငိုတဲ့သူ၊ကုိယ္က ေျပရာေျပေၾကာင္းတတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္ေျပာရတဲ့သူ...။
ဒီလုိ၊ဒီလုိအေၾကာင္းအရာေတြေပါ့ေလ..။
တစ္ခါတစ္ခါ မိသားစုအေရး၊တစ္ခါတစ္ခါ အိမ္ေထာင္ေရး အခ်စ္ေရး၊တစ္ခါတစ္ခါက်န္းမာေရး၊
တစ္ခါတစ္ခါ ႏိုင္ငံေရး...။အဲ့ဒိအေၾကာင္းေတြကုိ က်မရဲ႕လူနာေတြနဲ႔ ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္..။
ဒီအလုပ္ကုိ လူေတြဘယ္လုိသတ္မွတ္ၾကသလဲေတာ့မသိဘူး။သိပ္ကုိလဲေက်နပ္ပီတိျဖစ္ရတဲ့အလုပ္ပါ..။
အဲ့ဒိမွာ အခက္အခဲေတြကလဲ ၾကံဳရတာပါပဲ။
အသိသာဆံုး အခက္အခဲကေတာ့ အသက္အရြယ္ပါပဲ။
က်မေစာေစာက ေျပာတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကုိ က်မထက္အသက္အရြယ္၊
အခက္အခဲ၊အေတြ႕အၾကံဳ၊ဘ၀ သင္ခန္းစာ တစ္ပံုတစ္ပင္နဲ႔ လူ႔ဘ၀ကုိျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတဲ့
အစ္ကုိၾကီး၊အစ္မၾကီးအရြယ္ေတြ၊ဦးေလး၊ေဒၚေလးအရြယ္၊ဘၾကီး အရြယ္ေတြကုိ
က်မအေနနဲ႔ဘယ္လုိ အသံုးအႏႈန္း၊ဘယ္လုိမ်က္ႏွာေပးနဲ႔ စကားေျပာရပါ့မလဲ။
က်မမွာ သူတုိ႔ထက္သိေနႏုိင္တာက က်န္းမာေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ဗဟုသုတေလာက္ပဲရွိမယ္ေလ..။
တျခားအေၾကာင္းအရာေတြကုိ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္နဲ႔ေဆြးေႏြးဖုိ႔၊တစ္နည္းအားျဖင့္ စကားလုပ္ျပီးထုိင္ေျပာေနဖုိ႔ဆုိတာ
က်မအတြက္ေတာ့ အင္မတန္ခက္ခဲတဲ့ အလုပ္တစ္ခုျဖစ္ေနခဲ့တယ္..။
တကယ္လဲ ပင္ပင္ပန္းပန္းၾကိဳးစားခဲ့ရပါတယ္...။
ကုိယ့္ထက္အေတြ႕အၾကံဳရင့္က်က္တဲ့ စီနီယာအစ္ကုိ၊အစ္မေတြ ဆီမွာပညာယူရပါတယ္..။
အဲ တစ္ခုခက္တာက ပညာယူတယ္ဆုိေတာ့ သူတုိ႔အလုပ္လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ကထုိင္ၾကည့္ေနလုိ႔ရတာမ်ိဳး
မဟုတ္ဘူး၊ဒီေတာ့ ထမင္းစားတဲ့အခ်ိန္တုိ႔၊ညေနပုိင္း သူတုိ႔ဆီမွာလူနာပါးတဲ့အခ်ိန္တုိ႔မွာ
သူတုိ႔ဆီကေန အစ္ေအာက္ျပီး ေမးရျမန္းရပါတယ္...။
၃လ ၾကာေတာ့ က်မကုိအလုပ္ဆက္ခန္႔ဖုိ႔အတြက္ Evaluation လုိ႔နာမည္တပ္ထားျပီး
အၾကီးအကဲ ၄ေယာက္က က်မအလုပ္လုပ္တာကုိ ဆက္တုိက္စစ္ေဆးျပီးတဲ့အခါမွာ က်မကို သူတုိ႔ဆက္ျပီး
အလုပ္ခန္႔ခဲ့တယ္...။အဲ့ဒိမွာ က်မ ၁ ႏွစ္နီးပါးအလုပ္လုပ္ခဲ့ပါတယ္...။
လူမႈေရးကိစၥအခက္အခဲေတြကုိခ်ည္း ေန႔စဥ္ၾကံဳေတြ႕ေနရတဲ့အလုပ္လုိ႔ယူဆပါတယ္..။
အေစာဆံုးရက္ေတြကဆုိရင္ ၾကံဳရသမွ် လူနာေတြရဲ႕ျပႆနာေတြကုိ ကုိယ့္ျပႆနာလုပ္ျပီး
အိမ္အထိသယ္လာ၊ညက် အိမ္မက္ထဲ ထည့္မက္၊သူတုိ႔ငိုသလုိ ကုိယ္ကပါလုိက္ငုိေပ့ါ။
စိတ္ဆင္းရဲ ကိုယ္ဆင္းရဲေတြျဖစ္ခဲ့ရတာ...။ဒါေပမယ့္ က်မကိုယ့္ကုိယ္ကုိ အံ့ၾသတာတစ္ခုက
အျပင္မွာ၊တကယ့္လက္ေတြ႕မွာေတာ့ က်မဘယ္တုန္းကမွ လူနာေတြေရွ႕မွာ ၀မ္းသာ၊၀မ္းနည္းမျဖစ္ခဲ့တာပါပဲ။
ဒီလုိနဲ႔ပဲ ေနာက္ေတာ့အလုပ္ကုိလူကႏုိင္သြားတယ္လုိ႔ပဲ ဆုိရမွာေပါ့..။တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကၽြမ္းက်င္လာတယ္။
အလုပ္တာ၀န္ေတြကလဲ သိသိသာသာမ်ားလာခဲ့တယ္..။က်မေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္..။ေက်နပ္ပီတိျဖစ္ခဲ့ရတယ္...။
ကိုယ့္စကားေတြေၾကာင့္ လူေတြစိတ္သက္သာရာရခဲ့တဲ့အခါ၊သူတုိ႔ခံစားမႈေတြ
ေလ်ာ့က်သြားတာကုိ ခံစားမိတဲ့အခါ ရလာတဲ့ခံစားမႈကုိ ေဖၚျပစရာစကားလံုးမရွိႏုိင္။
က်မအထင္ေျပာရရင္ က်မဒီအလုပ္ကရရွိလုိက္တဲ့အေတြ႕အၾကံဳေတြက ဟင္းေလးအုိးၾကီးတစ္ခုလုိပါပဲ။
အဲ့ဒိတုန္းက က်မအသက္က ၂၀၊က်မလုိက္မမွီႏုိင္တဲ့၊တစ္ခါမွလဲ မၾကံဳဖူး၊မၾကားဖူးတဲ့ လူမႈေရးျပႆနာေတြက
တစ္ပံုတစ္ပင္ရွိေနတယ္ဆုိတာကုိ သိလာခဲ့တယ္..။
ဘာနဲ႔မွမလဲႏုိင္တဲ့၊ေငြနဲ႔ရွာ၀ယ္လုိ႔မရႏုိင္တဲ့အေတြ႕အၾကံဳေပါင္းမ်ားစြာရရွိခဲ့ပါတယ္..။
သို႔ေသာ္ ေဘာလံုးသမားေတြ အသင္းေျပာင္းခ်င္တဲ့အခါ ေျပာေနက်စကားလုိေပ့ါ။
က်မလဲ စိန္ေခၚမႈအသစ္ေတြရဲ႕ ေခၚေဆာင္ရာေနာက္ကုိတစ္ေကာက္ေကာက္လုိက္ခ်င္တဲ့လူငယ္တစ္ေယာက္ပဲ။
ဒါေၾကာင့္ အဲ့ဒိအလုပ္မွာ တစ္ႏွစ္နီးပါးၾကာလာတဲ့အခါမွာေတာ့ ေနာက္ထပ္အလုပ္သစ္တစ္ခုကုိရွာဖုိ႔
ဇာတ္လမ္းကုိစတင္ခဲ့ပါတယ္.........။
Saturday, October 25, 2008
အသက္ ၂၃
စာအုပ္တစ္အုပ္မွာဖတ္ဖူးတဲ့စာေၾကာင္းေလးပါ။
The Last birthday that's any good is 23.(Andy Rooney)
စာေရးသူ ဘာသာျပန္ေပးထားတာက
"အရာရာမွာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္တဲ့ လူ႕ဘ၀ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေမြးေန႔ဟာ
အသက္ ၂၃ ႏွစ္ျဖစ္တယ္ "တဲ့။(အင္ဒီေရာ္နီ)
တကယ္ပဲဒီေန႔ဟာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္တဲ့ ေနာက္ဆံုးေမြးေန႔လား။
ဒီေန႔ က်မအသက္ ၂၃ ႏွစ္ျပည့္ပါတယ္။
အေမ့ကုိသတိရတယ္။
ေမြးစကေန ခုအသက္ 23 ႏွစ္ရွိတဲ့အထိ က်မကုိ
အေမတစ္ေယာက္ထဲ ရုန္းကန္ျပီး လူ႔ေလာကထဲကုိတြန္းပို႔ေပးခဲ့တာေတြ၊
အေမ့သတိၱေတြ၊အေမ့ခြန္အားေတြကုိ
ျပန္လည္သတိရေအာက္ေမ့ရင္း....။
The Last birthday that's any good is 23.(Andy Rooney)
စာေရးသူ ဘာသာျပန္ေပးထားတာက
"အရာရာမွာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္တဲ့ လူ႕ဘ၀ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေမြးေန႔ဟာ
အသက္ ၂၃ ႏွစ္ျဖစ္တယ္ "တဲ့။(အင္ဒီေရာ္နီ)
တကယ္ပဲဒီေန႔ဟာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္တဲ့ ေနာက္ဆံုးေမြးေန႔လား။
ဒီေန႔ က်မအသက္ ၂၃ ႏွစ္ျပည့္ပါတယ္။
အေမ့ကုိသတိရတယ္။
ေမြးစကေန ခုအသက္ 23 ႏွစ္ရွိတဲ့အထိ က်မကုိ
အေမတစ္ေယာက္ထဲ ရုန္းကန္ျပီး လူ႔ေလာကထဲကုိတြန္းပို႔ေပးခဲ့တာေတြ၊
အေမ့သတိၱေတြ၊အေမ့ခြန္အားေတြကုိ
ျပန္လည္သတိရေအာက္ေမ့ရင္း....။
Friday, October 24, 2008
ဘယ္လုိေ၀ဒနာလဲ
အိမ္ျပန္တုန္းခံစားခဲ့ရတဲ့ ေ၀ဒနာအေၾကာင္းေလးေျပာခ်င္တာပါ။
က်မကုိကေလးကလား၊ကုလားကေလးလုပ္တယ္ပဲ ေျပာေျပာ၊တကယ္
ျဖစ္တာကုိေတာ့ ေျပာပါရေစေလ...ေနာ..။
ဒီကေနျပန္ေတာ့ မနက္ကားနဲ႔။10 နာရီကားေပါ့။
ထုံးစံအတုိင္းေနာက္က်ပါတယ္။10 နာရီအတိဆုိမွကုိ အေ၀းေျပးကား၀င္းထဲကုိ
ေရာက္ပါတယ္။အငွားကားေပၚကဆင္းျပီးတာနဲ႔
ကားဂိတ္ကုိေျပးရတာ ဖေနာင့္နဲ႔တင္ပါးတစ္သားထဲက်သလားေတာင္ထင္ရတယ္။
ဟုိေရာက္ေတာ့ အမယ္မင္း ဆရာမရယ္ခင္ဗ်ားကုိေစာင့္ေနရတာဗ်..။ကားကထြက္လုိ႔ရေနျပီတဲ့
မရယ္ခ်င္ဘဲနဲ႔ပဲ ခပ္ေသာေသာေလးရယ္ေပးလုိက္ျပီး..ေတာင္းပန္ပါတယ္အစ္ကုိရယ္
က်မကုိခုလုိေစာင့္ေပးေနတာကုိလဲေက်းဇူးတင္လွပါတယ္ေပါ့...။
တကယ္တမ္းက်ေတာ့ က်မကုိေစာင့္ေနရတာပါဆုိတဲ့ကားက
က်မေရာက္ေပမယ့္မထြက္ပါဘူး...။10နာရီ 25 မိနစ္ေလာက္မွထြက္ပါတယ္။
အခါတုိင္းဆုိအိပ္ငုိက္ျပီးလိုက္ေနက် က်မက ခုေတာ့အလည္လုိက္တဲ့သူငယ္ခ်င္းကုိ
မပ်င္းရေလေအာင္ စကားစျမည္းမ်ားနဲ႔တစ္လမ္းလံုးဧည့္ခံရတာေပါ့..။
ဒါေတာင္ ဘယ္ရမလဲ.မအူပင္မေရာက္ခင္ ဆားမေလာက္ဆုိတဲ့ရြာေလာက္ထဲက ဒီက
ငိုက္လုိက္တာ..။ဗုိလ္ျမတ္ထြန္းတံတားကုိေတာင္ဘယ္လုိေက်ာ္ခဲ့တယ္မသိဘူး..။
ပန္းတေနာ္ေရာက္ေတာ့မွ လန္႔လဲႏုိးေရာ...ေဘးကသယ္ရင္းကုိသြားသတိရတယ္..။
အားနာလုိက္တာ...ဒါနဲ႔ျပန္အိပ္ေပးလုိက္တယ္..။
က်မတုိ႔ေရာက္တဲ့ေန႔က က်မတုိ႔ရြာမွာ ျမတ္စြာဘုရားအပူေဇာ္ခံေဒသစာရီၾကြတဲ့ေန႔..။
ညဘက္မွ ျမိဳ႕ထဲဘက္ကုိလွည့္တာေပါ့...။ေတာဘုရားေလးေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ၾကည္ညိဳစရာေကာင္းပါတယ္။
က်မစိတ္ထဲက စာေၾကာင္းေလး ႏွစ္ေၾကာင္းသံုးေၾကာင္းကုိသြားသတိရမိပါတယ္။
" သီတင္းကၽြတ္ျပီ
မီးပံုပ်ံလႊတ္က်ရေအာင္
မီးစာကုိေရနံဆြတ္ထားပါ
မုိးလြတ္ပါမည္ေလာ..။" ဆုိလား၊ဘာလား။
မီးပံုးပ်ံေသးေသးေလးေတြ လႊတ္တင္က်၊တက္သြားရင္ ေဟးခနဲဆုိေအာ္ၾက၊
ငယ္ငယ္တုန္းကဆုိ အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာေပါ့ေလ..။ဒါေပမယ့္
က်မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ျဖစ္ပံုမ်ားေျပာပါတယ္.။ေရာက္သြားသြားခ်င္း ညလည္းျဖစ္ျပန္၊
ကုိယ္ရြာေပမင့္ အေနစိမ္းေနတာေၾကာင့္လဲပါမယ္ထင္ပါတယ္။
ေနမထိထုိင္မသာေပါ့..။အမည္ေဖာ္ရခက္တဲ့ေ၀ဒနာမ်ားနဲ႔ လံုးေထြးေနရပါေတာ့တယ္။
အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေတြ၊အထူးသျဖင့္
ဒီဘေလာဂ့္စာမ်က္ႏွာေတြနဲ႔ေ၀းရတဲ့ေ၀ဒနာလုိ႔ က်မေျပာရင္လြန္ရာမေရာက္ပါဘူး။
အဲ့ဒိေ၀ဒနာကုိ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္အျပင္းအထန္ခံရတာပါ..။ညဘက္လကသာ..၊လူကဟုိလြမ္း၊ဒီလြမ္း၊
လြမ္းတဲ့အထဲမွာ အဲ့ဒိဘေလာဂ့္ေတြလဲပါတယ္...ေလ။အမွန္ေတာ့က်မက ဘေလာဂ့္လည္ပီး
စာဖတ္ရတာကုိအင္မတန္ ေက်နပ္ပီတိျဖစ္ရတာပါ..။ႏွစ္လဲႏွစ္သက္ပါတယ္။
လွည့္ျပီးဖတ္ရင္းကမွလဲ ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ေလးလုပ္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာတာေလ...။
အထူးသျဖင့္ အစ္မ မK၊အစ္ကုိၾကီး ကုိေအာင္သာငယ္၊ကုိျငိမ္းစု၊ေမာင္မ်ိဳး၊ေတာေက်ာင္းဆရာ..၊
ကုိေအာင္ဆုိတဲ့ အစ္ကုိေတာ္ကေတာ့သူလဲမေရးဘဲရပ္ထားတာဆုိေတာ့နဲနဲေတာ္ေသးသေပါ့...။
လြတ္မယ့္စာေတြကုိေတြးျပီး ႏွေျမာေနမိတာေလ...။
2 ရက္၊3ရက္ေလာက္ၾကာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ က်မေနသားက်ခဲ့ပါတယ္။
သိပ္ကဲတဲ့ တူႏွစ္ေယာက္ရယ္..၊ဒီႏွစ္ 10တန္းေျဖမယ့္တူမေလးရယ္ သူတုိ႔တာ၀န္ေတြကုိ
တတ္ႏိုင္သေလာက္ေလးခြဲေ၀ယူေပးေနတဲ့ေန႔ေတြမွာေတာ့ က်မစိတ္ေတြပံုမွန္ျပန္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ရြာမွာ 8ရက္ၾကာခဲ့တယ္။
ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းေန႔မွာ အရင္ဆံုးဖတ္မိတဲ့ စာေတြက
ကုိေတာေက်ာင္းဆရာရဲ႕ ဆရာ၀သုန္အေၾကာင္း၊ကုိေအာင္သာငယ္ရဲ႕
မိသားစုကန္ေတာ့ပြဲ၊ေမာင္မ်ိဳးရဲ႕ သီတင္းကၽြတ္ အဲ့ဒိပိုစ့္ေတြပါ...။
ရင္ထဲမွာ ဘာနဲ႔မွမတူတဲ့လႈပ္ခတ္မႈေတြျဖစ္ေပၚလာတဲ့အထိျဖစ္ရပါတယ္။
က်မတုိ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက အင္တာနက္သံုးၾကတဲ့အခ်ိန္ေတြ
တူၾကတယ္...။တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္လဲ ညႊန္းၾကတယ္..။
ဘယ္သူ႔ဆီက အသစ္ကေလး ေကာင္းတယ္၊သြားဖတ္ၾကည့္၊
ဘယ္သူ႕ဆီကေနေရာက္သြားတာ ဒီေန႔ဖတ္တဲ့စာေတြေကာင္းလုိက္တာ၊
တင္ျပပံုကဘယ္လုိ...က်မသူငယ္ခ်င္းေတြက သိပ္အားကုိးရပါတယ္။
နင့္ဟာကေတာ့ ပ်င္းစရာၾကီးတဲ့..။အဲ့လုိပါဆုိ :( အားေပးတာေလ..။
သူကသူဖတ္ထားျပီးသားေလးေတြကုိ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဥ ထားတယ္..။
တစ္ရက္ထဲတူတူဖတ္တာမဟုတ္ေတာ့ မေျပာဘူး၊
က်မဘာသာဖတ္ပေစ့ေပါ့..။ေနာက္မွ
က်မက ဟယ္ကုိေအာင္သာငယ္ၾကီးရဲ႕ မိသားစုကန္ေတာ့ပြဲပဲ
ရွိေသးတယ္..။သူက ငါသိတယ္၊ငါသိတယ္ဆုိ လာေတာ့တာပဲ။။
အဲ့လုိပါ အားေပးရတဲ့အေၾကာင္းေလး..။
ခုလဲစာေၾကြးေတြက ဆပ္ပဲမကုန္ႏိုင္ေသးဘူး။
သူရို႕ေတြကလဲ ေရးပဲေရးႏုိင္လြန္းလွတယ္...။ :)))
က်မကုိကေလးကလား၊ကုလားကေလးလုပ္တယ္ပဲ ေျပာေျပာ၊တကယ္
ျဖစ္တာကုိေတာ့ ေျပာပါရေစေလ...ေနာ..။
ဒီကေနျပန္ေတာ့ မနက္ကားနဲ႔။10 နာရီကားေပါ့။
ထုံးစံအတုိင္းေနာက္က်ပါတယ္။10 နာရီအတိဆုိမွကုိ အေ၀းေျပးကား၀င္းထဲကုိ
ေရာက္ပါတယ္။အငွားကားေပၚကဆင္းျပီးတာနဲ႔
ကားဂိတ္ကုိေျပးရတာ ဖေနာင့္နဲ႔တင္ပါးတစ္သားထဲက်သလားေတာင္ထင္ရတယ္။
ဟုိေရာက္ေတာ့ အမယ္မင္း ဆရာမရယ္ခင္ဗ်ားကုိေစာင့္ေနရတာဗ်..။ကားကထြက္လုိ႔ရေနျပီတဲ့
မရယ္ခ်င္ဘဲနဲ႔ပဲ ခပ္ေသာေသာေလးရယ္ေပးလုိက္ျပီး..ေတာင္းပန္ပါတယ္အစ္ကုိရယ္
က်မကုိခုလုိေစာင့္ေပးေနတာကုိလဲေက်းဇူးတင္လွပါတယ္ေပါ့...။
တကယ္တမ္းက်ေတာ့ က်မကုိေစာင့္ေနရတာပါဆုိတဲ့ကားက
က်မေရာက္ေပမယ့္မထြက္ပါဘူး...။10နာရီ 25 မိနစ္ေလာက္မွထြက္ပါတယ္။
အခါတုိင္းဆုိအိပ္ငုိက္ျပီးလိုက္ေနက် က်မက ခုေတာ့အလည္လုိက္တဲ့သူငယ္ခ်င္းကုိ
မပ်င္းရေလေအာင္ စကားစျမည္းမ်ားနဲ႔တစ္လမ္းလံုးဧည့္ခံရတာေပါ့..။
ဒါေတာင္ ဘယ္ရမလဲ.မအူပင္မေရာက္ခင္ ဆားမေလာက္ဆုိတဲ့ရြာေလာက္ထဲက ဒီက
ငိုက္လုိက္တာ..။ဗုိလ္ျမတ္ထြန္းတံတားကုိေတာင္ဘယ္လုိေက်ာ္ခဲ့တယ္မသိဘူး..။
ပန္းတေနာ္ေရာက္ေတာ့မွ လန္႔လဲႏုိးေရာ...ေဘးကသယ္ရင္းကုိသြားသတိရတယ္..။
အားနာလုိက္တာ...ဒါနဲ႔ျပန္အိပ္ေပးလုိက္တယ္..။
က်မတုိ႔ေရာက္တဲ့ေန႔က က်မတုိ႔ရြာမွာ ျမတ္စြာဘုရားအပူေဇာ္ခံေဒသစာရီၾကြတဲ့ေန႔..။
ညဘက္မွ ျမိဳ႕ထဲဘက္ကုိလွည့္တာေပါ့...။ေတာဘုရားေလးေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ၾကည္ညိဳစရာေကာင္းပါတယ္။
က်မစိတ္ထဲက စာေၾကာင္းေလး ႏွစ္ေၾကာင္းသံုးေၾကာင္းကုိသြားသတိရမိပါတယ္။
" သီတင္းကၽြတ္ျပီ
မီးပံုပ်ံလႊတ္က်ရေအာင္
မီးစာကုိေရနံဆြတ္ထားပါ
မုိးလြတ္ပါမည္ေလာ..။" ဆုိလား၊ဘာလား။
မီးပံုးပ်ံေသးေသးေလးေတြ လႊတ္တင္က်၊တက္သြားရင္ ေဟးခနဲဆုိေအာ္ၾက၊
ငယ္ငယ္တုန္းကဆုိ အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာေပါ့ေလ..။ဒါေပမယ့္
က်မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ျဖစ္ပံုမ်ားေျပာပါတယ္.။ေရာက္သြားသြားခ်င္း ညလည္းျဖစ္ျပန္၊
ကုိယ္ရြာေပမင့္ အေနစိမ္းေနတာေၾကာင့္လဲပါမယ္ထင္ပါတယ္။
ေနမထိထုိင္မသာေပါ့..။အမည္ေဖာ္ရခက္တဲ့ေ၀ဒနာမ်ားနဲ႔ လံုးေထြးေနရပါေတာ့တယ္။
အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေတြ၊အထူးသျဖင့္
ဒီဘေလာဂ့္စာမ်က္ႏွာေတြနဲ႔ေ၀းရတဲ့ေ၀ဒနာလုိ႔ က်မေျပာရင္လြန္ရာမေရာက္ပါဘူး။
အဲ့ဒိေ၀ဒနာကုိ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္အျပင္းအထန္ခံရတာပါ..။ညဘက္လကသာ..၊လူကဟုိလြမ္း၊ဒီလြမ္း၊
လြမ္းတဲ့အထဲမွာ အဲ့ဒိဘေလာဂ့္ေတြလဲပါတယ္...ေလ။အမွန္ေတာ့က်မက ဘေလာဂ့္လည္ပီး
စာဖတ္ရတာကုိအင္မတန္ ေက်နပ္ပီတိျဖစ္ရတာပါ..။ႏွစ္လဲႏွစ္သက္ပါတယ္။
လွည့္ျပီးဖတ္ရင္းကမွလဲ ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ေလးလုပ္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာတာေလ...။
အထူးသျဖင့္ အစ္မ မK၊အစ္ကုိၾကီး ကုိေအာင္သာငယ္၊ကုိျငိမ္းစု၊ေမာင္မ်ိဳး၊ေတာေက်ာင္းဆရာ..၊
ကုိေအာင္ဆုိတဲ့ အစ္ကုိေတာ္ကေတာ့သူလဲမေရးဘဲရပ္ထားတာဆုိေတာ့နဲနဲေတာ္ေသးသေပါ့...။
လြတ္မယ့္စာေတြကုိေတြးျပီး ႏွေျမာေနမိတာေလ...။
2 ရက္၊3ရက္ေလာက္ၾကာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ က်မေနသားက်ခဲ့ပါတယ္။
သိပ္ကဲတဲ့ တူႏွစ္ေယာက္ရယ္..၊ဒီႏွစ္ 10တန္းေျဖမယ့္တူမေလးရယ္ သူတုိ႔တာ၀န္ေတြကုိ
တတ္ႏိုင္သေလာက္ေလးခြဲေ၀ယူေပးေနတဲ့ေန႔ေတြမွာေတာ့ က်မစိတ္ေတြပံုမွန္ျပန္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ရြာမွာ 8ရက္ၾကာခဲ့တယ္။
ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းေန႔မွာ အရင္ဆံုးဖတ္မိတဲ့ စာေတြက
ကုိေတာေက်ာင္းဆရာရဲ႕ ဆရာ၀သုန္အေၾကာင္း၊ကုိေအာင္သာငယ္ရဲ႕
မိသားစုကန္ေတာ့ပြဲ၊ေမာင္မ်ိဳးရဲ႕ သီတင္းကၽြတ္ အဲ့ဒိပိုစ့္ေတြပါ...။
ရင္ထဲမွာ ဘာနဲ႔မွမတူတဲ့လႈပ္ခတ္မႈေတြျဖစ္ေပၚလာတဲ့အထိျဖစ္ရပါတယ္။
က်မတုိ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက အင္တာနက္သံုးၾကတဲ့အခ်ိန္ေတြ
တူၾကတယ္...။တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္လဲ ညႊန္းၾကတယ္..။
ဘယ္သူ႔ဆီက အသစ္ကေလး ေကာင္းတယ္၊သြားဖတ္ၾကည့္၊
ဘယ္သူ႕ဆီကေနေရာက္သြားတာ ဒီေန႔ဖတ္တဲ့စာေတြေကာင္းလုိက္တာ၊
တင္ျပပံုကဘယ္လုိ...က်မသူငယ္ခ်င္းေတြက သိပ္အားကုိးရပါတယ္။
နင့္ဟာကေတာ့ ပ်င္းစရာၾကီးတဲ့..။အဲ့လုိပါဆုိ :( အားေပးတာေလ..။
သူကသူဖတ္ထားျပီးသားေလးေတြကုိ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဥ ထားတယ္..။
တစ္ရက္ထဲတူတူဖတ္တာမဟုတ္ေတာ့ မေျပာဘူး၊
က်မဘာသာဖတ္ပေစ့ေပါ့..။ေနာက္မွ
က်မက ဟယ္ကုိေအာင္သာငယ္ၾကီးရဲ႕ မိသားစုကန္ေတာ့ပြဲပဲ
ရွိေသးတယ္..။သူက ငါသိတယ္၊ငါသိတယ္ဆုိ လာေတာ့တာပဲ။။
အဲ့လုိပါ အားေပးရတဲ့အေၾကာင္းေလး..။
ခုလဲစာေၾကြးေတြက ဆပ္ပဲမကုန္ႏိုင္ေသးဘူး။
သူရို႕ေတြကလဲ ေရးပဲေရးႏုိင္လြန္းလွတယ္...။ :)))
