မိန္းကေလးဘ၀

က်မတုိ႔ဆုိတာက ဆင္းရဲသားစာရင္းမသြင္းရင္ေတာင္ မခ်မ္းသာတာေတာ့ေသခ်ာပါသည္။
ဒါေၾကာင့္က်မတုိ႔ေတြ သာမာန္ျပည္သူေတြ သြားလာေနတဲ့၊က်က္စားတဲ့၊အပန္းေျဖတဲ့ေနရာမ်ိဳးေတြမွာ
က်င္လည္ၾကသည္။အဲ့ဒိအခါသာမာန္ျပည္သူေတြၾကားမွာျဖစ္္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ ျပသနာမွန္သမွ် ခါးစည္းခံရသည္..။ဒီလူေတြပဲလွိမ့္ပိန္႔ခံေနရသည္။ခံရလုိ႔လဲ တုိင္တည္အားကုိးစရာလူရယ္လုိ႔မရွိပါဘူး။
က်မတုိ႔လုိမိန္းကေလးေတြအတြက္ေတာ့ ပုိလုိ႔ေတာင္ဆိုးေသးသည္။ကုိယ့္အားကုိယ္ေတာင္ကုိးလုိ႔မရ။
ကုိယ္အားကုိယ္ကိုးလြန္းတဲ့မိန္းမဆိုရင္လဲ ၀ိုင္းေျပာဖုိ႔ေစာင့္ေနၾကသည္။

အားကုိးစရာမရွိတဲ့မိန္းကေလးေတြ

မေန႔ကက်မတုိ႔ေတြ စမ္းေခ်ာင္းကလက္ဘက္ရည္ဆုိင္တစ္ဆုိင္ကုိ လက္ဘက္ရည္ေသာက္သြားၾကသည္။
အင္မတိအင္မတန္ကုိ အငမ္းမရေသာက္ခ်င္လြန္းလုိ႔သြားၾကျခင္းျဖစ္သည္။
ေတာ္ရံုဆုိအိမ္မွာပဲ Tea Mix တစ္ထုပ္ေလာက္ေဖာက္ေသာက္လုိက္ရံုပဲ...။
မေန႔တုန္းကေတာ့ က်မတုိ႔လဲသီခ်င္းေလးနားေထာင္ရင္း လက္ဘက္ရည္ေလး အရသာခံခ်င္မိသည္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ပါးစပ္အရသာခံခ်င္တဲ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိပဲ အျပစ္တင္ရမလားဟုေတြးမိတယ္...
အေၾကာင္းက က်မတုိ႔စိတ္တိုျပီး ျပန္လာရတယ္။က်မတို႔ ဆုိင္ထဲကုိ၀င္သြားလုိက္ရင္ပဲ
တျခားျဂိဳလ္က သတၱ၀ါေတြဆုိင္ထဲကုိ၀င္လာသလိုမ်ိဳး ပုရိသေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕အၾကည့္ကုိခံရသည္..။
သူတုိ႔မ်က္ႏွာေပၚမွာ တဖ်တ္ဖ်တ္ေျပာင္းလဲေနတဲ့ အေရာင္ေတြကုိက်မတုိ႔ျမင္ေနရသည္။
အဓိပ္ပါယ္ဘယ္လုိလဲ၊မွန္းဆဖုိ႔ခက္ခဲလွပါသည္။
ေတာ္ရံုအပ်ိဳျဖန္းေလးဆုိ ေျခလွမ္းမွားျပီးသူတုိ႔ေရွ႕ေမွာက္လဲေလာက္တယ္...။

ဒီမွာေျပာစရာရွိလာတာက လက္ဘက္ရည္ဆုိင္သြားထုိင္မိတာကုိပဲ အျပစ္တစ္ခုလား..။
မိန္းမတုိ႔ အိေျႏၵေတြဘာေတြထိပါလာႏိုင္သည္။ေျပာရင္းကေန ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈေတြ ဘာေတြပါေရာက္လာႏုိင္သည္။ဒါကုိက်မလက္မခံႏုိင္ပါ။ဒီေန႔ေခတ္အခါၾကီးမွာဘယ္မိန္းကေလးမွ ေရွးရိုးစြဲမေနႏုိင္သလုိဘယ္ေယာက်္ားမွလဲေရွ႕တုန္းကပံုစံအတိုင္းမေနႏုိင္ၾကေတာ့ပါဘူး။
ရုပ္ပိုင္းဆုိင္ရာေျပာင္းလဲမႈေတြ၊စိတ္ပုိင္းဆိုင္ရာေျပာင္းလဲမႈေတြဒါေတြကုိ မိန္းကေလးေတြလဲ သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ လုိက္လံေျပာင္းလဲေနၾကရတာပါလဲ..။ပုခံုးႏွစ္ဘက္ၾကားေခါင္းေပါက္တဲ့
လူခ်င္းအတူတူ မိန္းမ၊ေယာက်္ားအခြင့္အေရးဟာက်မတုိ႔ဆီမွာဘာေၾကာင့္မွဒီေလာက္ျခားနားေနဖုိ႔
မလုိေတာ့ဘူးလုိ႔က်မထင္တယ္ေလ။

မိန္းကေလးနဲ႔အ၀တ္အစားဘယ္လုိပတ္သတ္သလဲ

မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဟာ လူတကာအျမင္မွာ မိန္းမပီသေနဖုိ႔၊ဒါဟာ မိန္းမပါလုိ႔သတ္မွတ္ဖုိ႔
ဘယ္လုိအ၀တ္အစားမ်ိဳးေတြကုိ၀တ္ရမလဲ။လမ္းထြက္ရင္ေရာ ဘယ္လုိအေျခအေနမ်ိဳးနဲ႔လမ္းထြက္ရမလဲ..။
ေပါင္လည္ေလာက္တုိတဲ့စကဒ္၊ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းပဲပါတဲ့ဘေလာက္စ္ေတြ၊ေဘာင္းဘီက်ပ္က်ပ္ေတြ၀တ္ျပီးမွ
လမ္းထြက္ရမလား။ကုိယ္ေနသာထုိင္သာရွိမယ့္အ၀တ္အစားမ်ိဳးကုိေရာ ကိုယ့္လြတ္လပ္ခြင့္နဲကုိယ္ ၀တ္လုိ႔မရဘူးလား။ဒါဆုိရင္ အ၀တ္အစားေတြေၾကာ္ျငာရာမွာ
Confidence ဆုိတဲ့စကားလံုးကုိျဖဳတ္ပစ္လုိက္ရမလား။
မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဟာ ကုိယ့္စိတ္ၾကိဳက္၀တ္စားဆင္ယင္ခြင့္မရွိေတာ့ဘူးလား။
တကယ္ပါ ဘုရားပဲတမိပါတယ္..ဘုရားသခင္ တပည့္ေတာ္မတို႔ဘ၀မလဲ ကုိယ္၀တ္ခ်င္တာမ၀တ္ရ..။
ကုိယ္ေနခ်င္သလုိမေနရ ဘ၀ပါလား..။မိန္းမဆုိရင္ ထမီနဲ႔မွလား..။ဒါမွမဟုတ္..ေပါင္လည္ေလာက္တုိတဲ့၊
စကတ္အကြဲ၀တ္မွမိန္းမလုိ႔သတ္မွတ္မွာလား။မိန္းမလုိ႔သူတုိ႔နားလည္ႏိုင္မွာလား။ဟူးစိတ္ေမာရပါတယ္..။


မိန္းကေလးနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္

ျပည္လမ္းမေပၚမွာ ညသန္းေခါင္ေက်ာ္ကိုယ့္ကားကိုယ္ေမာင္းသြားတဲ့မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို
ဒါမွမဟုတ္ Night Club ထဲကုိတစ္ကိုယ္ထဲဘာမထီပံုစံနဲ႔၀င္ရဲထြက္ရဲျဖစ္ေနတဲ့
မိန္းကေလးတစ္ေယာက္၊ဒီလုိမိန္းကေလးေတြကိုေတာ့ သူတုိ႔ေ၀့ေတာင္ၾကည့္ရဲပါ့မလား..။
ေနာက္ျပီးေတာ့ေရာ..ဆိုပါေတာ့ ကုန္စိမ္းေရာင္းတဲ့ေစ်းသည္မိန္းကေလးတစ္ေယာက္
ဒါမွမဟုတ္..လမ္းေဘးကားပါကင္မွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္
အဲလုိမိန္းကေလးေတြကုိေရာ..သူတုိ႔ဒီလုိ သရိုးသရီလုပ္ဖုိ႔ စိတ္မွ၀င္စားပါမလားမသိ..။

က်မတုိ႔ကုိ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္မွာစိမ္းစိမ္းစားစားၾကည့္ေပးလုိက္တဲ့အစ္ကုိမ်ား၊အ၀တ္အစားကုိၾကည့္ျပီး
အင္မတန္မွတိမ္တဲ့အေတြးနဲ႔ေျပာခ်လုိက္တဲ့အစ္ကုိမ်ား.. အနားေတာင္သီ၀င့္မယ္မထင္ပါဘူး..။
မိန္းကေလးခ်င္းအတြက္က ဘယ္ေနရာကမိန္းမပဲျဖစ္ျဖစ္ မိန္းမဟာ မိန္းမပါပဲ။ဘာမွအလႊာေတြနဲ႔တြဲျပီး မၾကည့္ၾကပါဘူး။ေနာက္ျပီးက်မတုိ႔လုိမိန္းကေလးေတြဆုိတာက ဟို ဟစ္ေဟာ့ပ္သီခ်င္းေတြထဲကလုိ
ညတုိင္း Night Club တက္ေနၾကတာလဲမဟုတ္ဘူး၊တြန္႔လိမ္ျပီးလမ္းေလွ်ာက္ေနၾကတာမဟုတ္ဘူး။
ေနာက္တယ္ဆုိတဲ့့စကားလံုးကုိပဲသံုးတယ္ဆုိရင္ေတာင္ ကုိယ္ေနာက္မယ့္သူရဲ႕ လူေနမႈအဆင့္အတန္းကုိ
ၾကည့္သင့္တယ္မဟုတ္ဘူးလား၊ကာလံေဒသံ ၾကည့္သင့္တယ္မဟုတ္ဘူးလား။

ဒီက သာမာန္ေယာက်္ားေလး၊မိန္းကေလးစတဲ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာလူငယ္ေတြဟာ အဆင္မေျပေနၾကဘူး..။
လုိအပ္ခ်က္ေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ ဘယ္ကုိေရာက္မယ္မွန္းမသိတဲ့ဘ၀ခရီးကုိ
ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္အင္ဂ်င္တပ္ျပီးကုိယ့္အင္၊ကုိယ့္အားနဲ႔ေမာင္းႏွႈင္ေနၾကရတာပါ..။
အထူးသျဖင့္ကုိယ့္၀မ္းစာကုိယ္ေက်ာင္းႏုိင္ဖုိ႔ၾကိဳးစားေနတဲ့လူငယ္ေတြမွာ ပုိျပီးအဆင္မေျပတာေတြရွိတတ္ပါတယ္။အဆင္မေျပေနတာေတြကုိလဲပိုျမင္တတ္ၾကပါတယ္။
သို႔ကလို ကိုယ္ေတာ္မ်ားဘာေတြလုပ္ေနမွန္းမသိေပမယ့္ ေသခ်ာတာကေတာ့က်မတုိ႔လုိအလႊာထဲက
မိန္းကေလးေတြဟာရတတ္သမွ် အခြင့္အေရးကို အသံုးခ်ျပီးအဆင္ေျပေျပေနႏုိင္ဖုိ႔၊
လက္ရွိအေျခအေနထက္ ပုိမိုလံုျခံဳဖုိ႔ ၾကိဳးစားေနၾကတာပါပဲ။

လြတ္လပ္မႈစြာေျပာဆုိေနထုိင္ခြင့္၊သြားလာခြင့္..။
သာမာန္လူငယ္မ်ားရႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့ ကုိယ္ဘာသာကုိယ္ဖန္တီးယူႏိုင္စြမ္းတဲ့ လြတ္လပ္ခြင့္ေတြ.............။
ဘာခြင့္..ညာခြင့္စတဲ့အခြင့္အေရးေတြ။ဒါေတြဟာ..မိန္းကေလးေတြအတြက္ဆိုရင္သာ သီးသန္႔ခ်န္လွပ္ခံထားရတဲ့အရာေတြမ်ားလား...။

ကုိယ့္ကားကုိေမာင္းျပီးမသြားလာႏိုင္တာခ်င္းအတူတူ၊ဘတ္စ္ကားစီးရတာခ်င္းအတူတူ၊
လမ္းမေပၚေျခတုိေအာင္ေလွ်ာက္ေနရတာျခင္းအတူတူ အမွန္တရားကုိရွာေဖြေနၾကတာျခင္းအတူတူ၊လြတ္လပ္မႈကုိငတ္မြတ္ေနၾကတာျခင္းအတူတူ၊
လူငယ္အခ်င္းခ်င္း ေဖးမမႈမရွိတဲ့အျပင္ သို႔ကလို မဟာေယာက်္ားမ်ားကေတာ့ ကာယကံ၊၀စီကံ၊မေနာကံနဲ႔ပစ္မွားဖုိ႔ကုိ၀န္မေလးၾကဘူးျဖစ္ေနတယ္္..။
ဒီမွာရွိတဲ့မိန္းကေလးေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္လည္း ဒီေ၀ဒနာကုိခံစားဖူးၾကမွာပဲျဖစ္သည္။

မိန္းကေလးနဲ႔လံုျခံဳမႈ

တေလာကၾကည့္လုိက္ရတဲ့ ျမန္မာကားတစ္ကား၊ဇာတ္လမ္းရဲဲ႕အသြားအလာကုိက်မမမွတ္မိေတာ့ပါ
ဒါေပမယ့္ သေဘာက်သလုိရွိလို႔မွတ္မိေနတဲ့စကားေလးတစ္ခြန္းပါ.။
မင္းသမီးနဲ႔ မင္းသားနဲ႔ခ်စ္သူေတြဘ၀ေရာက္ေရာက္ခ်င္းမွာပဲ မင္းသမီးကမင္းသားကုိေျပာတဲ့စကားက
က်မလံုျခံဳသြားပါျပီတဲ့.ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ရင္ခြင္ေလာက္ က်မကုိလံုျခံဳမႈေပးႏိုင္မယ့္ေနရာ
က်မရွာလုိ႔မေတြ႕ေသးပါဘူးတဲ့။

ဒီမင္းသမီးေျပာတဲ့စကားကျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္..။
မိန္းကေလးေတြဟာ ဒီျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္နဲ႔မွတြဲမသြားရင္
မွန္းဆမရႏိုင္တဲ့ ေဘးရန္အမ်ိဳးမ်ိဳးၾကံဳလာရႏုိင္တယ္ေလ...

မိန္းကေလးတစ္ေယာက္လံုျခံဳမႈရွိဖုိ႔အတြက္ ဘယ္လုိအေျခအေနေတြဖန္တီးေပးဖုိ႔လုိအပ္မလဲ။
ဘယ္လိုပတ္၀န္းက်င္မ်ိဳးက မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ အလံုျခံဳဆုံးနဲ႔ စိတ္အခ်ရဆံုးလဲ။
ဒါကုိေရာ ဘယ္သူေတြက လစ္လ်ဴရႈထားခဲ့ျပီး ဘယ္သူေတြကဖန္တီးေပးႏိုင္လိမ့္မလဲ..။

ပထမဆံုးခရီး

က်မတုိ႔သူငယ္ခ်င္းေတြခရီးမၾကာခဏထြက္ျဖစ္ၾကသည္။
ေက်ာင္းတက္စဥ္အခါက အနည္းဆံုးတစ္ႏွစ္ကုိ 2 ခါေလာက္ေတာ့သြားျဖစ္ၾကသည္။
ပထမဆံုးသြားဖူးတဲ့ခရီးက ေခ်ာင္းသာျဖစ္သည္။

က်မက ဧရာ၀တီသူဆုိေပမယ့္ ဧရာ၀တီတုိင္းထဲကဘယ္ေနရာေတြက ထင္ရွားသလဲ က်မမသိခဲ့ပါ။
အဲ့ဒိေလာက္ကုိလည္လည္၀ယ္၀ယ္ရွိခဲ့သည္။ေက်ာင္းတက္ေတာ့လဲပထမႏွစ္၊ဒုတိယႏွစ္တေလွ်ာက္လံုး
ေက်ာင္းကလူေတြသြားၾကတာေတြ႕ေတာ့ ဘာေတြမ်ားဒီေလာက္ထူးဆန္းလို႕သြားေနတာပါလိမ့္ေပါ့...။
ကိုယ္မသိတာကုိေဘးခ်ိတ္၊သူမ်ားကုိထူးဆန္းေနတာ။

တတိယႏွစ္ စာေမးပြဲေျဖျပီးခ်ိန္မွာ ခရီးသြားဖုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကစီစဥ္ၾကသည္။
က်မဘယ္ေလာက္အသက္သာက်ိဳး၊ေရသာခိုခဲ့သလဲဆုိရင္ ခုျပန္ေတြးေတာ့မွ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ရွက္မိသည္။
ကားခဘယ္ေလာက္လဲ က်မမသိ၊ဟုိတယ္အခန္းခ ဘယ္ေလာက္လဲ က်မမသိ၊ဘယ္ႏွစ္ညတည္းမွာလဲမသိ။
လုိက္သာသြားသည္။စိတ္ကသိပ္မပါလွ။ျမင္ကြင္းေတြကက်မအတြက္မထူးဆန္းလွပါ၊
ျမစ္ေတြ၊ေခ်ာင္းေတြနဲ႔စပါးခင္းေတြ၊ပဲခင္းေတြပဲျဖစ္သည္။

မနက္ ၇ နာရီမွာ ဒဂံုဧရာအေ၀းေျပးကေန ကားကစထြက္သည္။က်မမွန္းလုိက္သည္။
ပုသိမ္ကုိေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ေရာက္ေနေတာ့မည္လုိ႔...။
က်မသူငယ္ခ်င္းေတြကေျပာေတာ့ ပုသိမ္မွာကားေျပာင္းစီးရံုပဲ၊ခဏပဲၾကာမယ္တဲ့။
ဒါနဲ႔ပုသိမ္ကုိေရာက္သြားတယ္ဆုိပါေတာ့။က်မတုိ႔ထဲမွာပါလာတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာေယာက်္ားေလးသူငယ္ခ်င္းက
"ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ျမစ္ေတြ၊ေခ်ာင္းေတြနဲ႔၊တံတားေတြေပါတဲ့ေနရာပဲ၊ငါတစ္လမ္းလံုးၾကည့္လာတာ၊
တံတားေတြကုိေရလာတာ မေရႏုိင္ေတာ့ဘူး"တဲ့။အဲ့ဒိေတာ့ေနာက္တစ္ေယာက္ကထေျပာတယ္
"နင္ကလဲ ျမစ္ကုိျမင္လွ်င္တံတားဆင္ ျပည္ခြင္သာဖုိ႔လမ္းခင္းစို႔တဲ့ နင္မၾကားဖူးဘူးလား"တဲ့
ျပီးေတာ့ ၀ါးဟားဟားဟားဆုိျပီးအက်ယ္ၾကီးေအာ္ရယ္မိၾကသည္။ဘာရယ္ေၾကာင့္မသိ။

ပုသိမ္ကုိေရာက္ေတာ့ သူတုိ႔ေျပာသလုိ ခ်က္ခ်င္းကားေျပာင္းမစီးရပါ။၁နာရီခြဲေလာက္ထုိင္ေစာင့္လုိက္ရသည္။
အျမတ္ကေတာ့ ပုသိမ္ဆုိသိပ္လည္တဲ့က်မက သူတို႔ကုိေရြမုေ႒ာဘုရားကုိလုိက္ပို႔ေပးလုိက္သည္။
တကယ့္တကယ္က်ေတာ့ ေခ်ာင္းသာသြားဖုိ႔ကားက သူတို႔ေျပာသလို ေလအိတ္ကားလဲမဟုတ္ပါ..။
ရန္ကုန္က 48 မီနီဘတ္စ္လုိမ်ိဳးကားကုိေျပာင္းေပးသည္။ေတာင္းထားတဲ့ေစ်းကေတာ့ ေလအိတ္ကားေစ်းႏႈန္းျဖစ္သည္။
ေခ်ာင္းသာတုိက္ရုိက္ကားေတြရွိတာကုိ ဒင္းတုိ႔ကစတန္႔ထြင္ျပီး ပုသိမ္မွာတစ္ေထာက္နားရတဲ့ကားကုိစီစဥ္ခဲ့ၾကတာျဖစ္သည္။
ကဲ မွတ္ကေရာ..ဟုိက ဆန္အိတ္ေတြအျပည့္အသိပ္တင္ထားတဲ့ကားေပၚမွာ သူတုိ႔ကုိျပြတ္သိပ္ထုိးျပီးတင္ေပးလုိက္သည္။
ခုမွေတာ့ ျငင္းခံုေနလဲအပိုပါပဲ။တတ္ႏုိင္ဘူး။ဒါနဲ႔လုိက္ရံုပဲရွိတာေပါ့။

ကားေလးကေသးေသး။ထုိင္ခံုေတြေအာက္မွာက ဆန္အိတ္ေတြအျပည့္ထည့္တာတာ။ေျခေထာက္ခ်ထုိင္လုိ႔မရ။ဆန္အိတ္ေတြေပၚ
ေျခတင္ျပီးထုိင္ရသည္။စုစုေပါင္းက်မတုိ႔အဖြဲ႕က (၈)ေယာက္အဖြဲ႕ဆုိေတာ့ခံုတန္း ၄တန္းရသည္။
ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ထိုင္ၾကသည္။ေနာက္ဆံုးတန္းမွာက်မနဲ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔တူတူထုိင္ေပ့ါ။ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ က်မခံုရဲ႕ေနာက္မွာ ေနာက္ဆံုးတန္းတစ္တန္းပဲရွိေတာ့သည္။၆ေယာက္ထုိင္ခံုတန္းျဖစ္သည္။အဲ့ဒိမွာ ဇာတ္လမ္းကစေတာ့သည္။အဲ့ဒိခံုတန္းမွာ ထုိင္ေနတဲ့လူေတြထဲက လူၾကီးတစ္ေယာက္က ေ၀့ါ...ေ၀ါ့ဆုိျပီးစလာသည္။
အာျပႆနာပဲ။လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူကအန္ေနတာေတာ့မဟုတ္..။ဒါေပမယ့္သြားေရေတြကတမွ်ားမွ်ားက်ျပီး
ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ထဲကုိမ်က္ႏွာက၀င္ေတာ့မယ္။အန္ထြက္ေအာင္လုပ္ေနတာေနမွာေပါ့။လက္ညိွဳးထုိးထည့္ျပီးလုပ္လဲမအန္ဘူးျဖစ္ေနတာ။

ကားကေတာင္စတက္ေနျပီ..။က်မသိပ္အံ့ၾသသြားသည္။ပင္လယ္ဆီကုိသြားတာ..။ေတာင္ေတြကဘယ္လုိရွိေနတာပါလိမ့္ေပါ့..။
(အဲ့ဒိေလာက္ ပထ၀ီ၀င္သေဘာတရားကုိပုိင္ႏုိင္တာေလ)
မူးလုိက္တာ..။တေလွ်ာက္လံုးမမူးပဲနဲ႔ေနရာက..ခုမွမူးေတာ့တာပဲ..။ကားကေတာင္ေကြ႕တစ္ေကြ႕တက္လုိက္..။ဖံုလံုးက ဟူးကနဲ
၀င္လာလုိက္..။စစေခါင္ဆံုးေတာ့ ပြတ္ခ်ေနေသးတယ္..။ေနာက္ေတာ့ ဘယ္လုိမွမရေတာ့ဘူး..။လူေတြလဲ ေမ်ာက္ျဖဴေတြျဖစ္ကုန္ေပါ့..။
ေနာက္က ေ၀ါ့ ဆုိတုိင္း က်မကပါ လုိက္ေ၀ါ့ခ်င္ေနေတာ့တာ..အန္ရင္အရမ္းပင္ပန္းမယ္ဆုိတာသိေတာ့ ခ်ဳပ္ထားတာေပါ့.။
က်မေလ ဘယ္သူ႕ေတြကုိစိတ္တိုမွန္းမသိပါဘူး။က်မသာ ဒီေလာက္ျဖစ္ေနတာ ေရွ႕ကအစ္မမ်ားကေတာ့ ေတာင္ေကြ႕တစ္ခါေရာက္တုိင္း
ေဟးးးး ......ဆုိေအာ္ရတာအေမာ။ကားဆရာတုိ႔လဲ စိတ္ညစ္မွာပဲ..။

အရင္ဆံုးေတြ႕ရတာက ေခ်ာင္းသာကမ္းေျခမွ ၾကိဳဆုိပါ၏ ဆိုတဲ့စာတမ္းပဲ.။
ဒါေပမယ့္ ပင္လယ္ကုိခ်က္ခ်င္းမျမင္ရေသးဘူး။ဆင္စခန္းဆုိလားပဲ..အဲ့ဒါကုိ ကားေနာက္လုိက္ကျပတယ္..။
ဆင္ေတြေတာ့မေတြ႕ရပါဘူး။ငွက္ေပ်ာပင္ေတြ..ဘာပင္မွန္းက်မမသိတဲ့အပင္ေတြကေတာ့ စိမ္းလုိ႔၊စိုလို႔..။တကယ့္ေတာၾကီးမ်က္မဲ
ထဲမွာ ခရီးသြားေနရသလုိပဲ..။

ပင္လယ္ကုိစေတြ႕ျပီ.။ေရျပင္က ျပာလုိက္တာ။ျပီးေတာ့ ေမာက္မို႔ေနတယ္..။ေျပာရရင္ ေရျပင္က ေျမျပင္ထက္ျမင့္ေနသလုိမ်ိဳး..။



က်မစိတ္ေတြခ်က္ခ်င္းေျပာင္းလဲသြားတယ္..။ျမန္လုိက္တာအေျပာင္းအလဲကလဲ..။
က်မေပ်ာ္လုိက္တာ..။အဲ့ဒိခံစားခ်က္ကုိခုျပန္ေျပာလုိ႔မေျပာတတ္ဘူး။ေရထဲကုိေျပးဆင္းသြားမိတယ္။
ေမြးထဲကေခ်ာင္းေဘးမွာေနလာခဲ့ေပမယ့္ဒီေလာက္ၾကီးမားက်ယ္ျပန္႔တဲ့ေရျပင္ကုိက်မတစ္ခါမွမေတြ႕ဖူးဘူးေလ.။

ေရကူးဖုိ႔ၾကိဳးစားၾကည့္တယ္။ေၾကာက္လုိက္တာ။က်မခါးလည္ေလာက္ထက္ပုိနက္တဲ့ေနရာေတြကုိမသြားရဲဘူး။
ေရကူးလုိက္တုိင္း ေရကက်မကုိဆြဲခ်သြားသလုိခံစားရတာေလ..။သူတုိ႔ေတြကေလွာင္ၾကတယ္။ဒါလား ဧရာ၀တီသူတဲ့။
ဒါလားေရကူးတတ္တာတဲ့။

က်မတုိ႔ ေခ်ာင္းသာမွာ 2 ညအိပ္ခဲ့ၾကတယ္..။အိပ္တဲ့အခ်ိန္နည္းပါတယ္..။
ေရွ႕ေရးေနာက္ေရးေတြ ေျပာၾက၊ဆုိၾကေပ့ါ..။

ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ရိုက္လာတဲ့ဓာတ္ပံုေတြကုိ ဒစ္ထဲထည့္တယ္..။
က်မေခါင္းစဥ္ေပးထားတယ္..။
"Unforgettable trip" လုိ႔..။တကယ္လဲမေမ့ပါဘူး..။

ပဲ့တင္ေတာမွာ

ဘယ္အရာမွ
ေပ်ာက္ရွ ဆံုးရႈံးမေနလုိ။
ဘယ္အရာမွ်
ထာ၀ရ...
ေပ်ာက္ရွဆံုးရံႈးမေနၾက။
ရင္မွေသာ္ လည္းေကာင္း...
ႏႈတ္မွေသာ္လည္းေကာင္း...
လက္မွေသာ္လည္းေကာင္း...
အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္။

ေပါင္းစည္းခ်ိဳ႕တဲ့
ေနရာမဲ့ခ်ိန္၊ ခ်ည့္နဲ႔တိမ္ျမဳပ္
ခံစားရုပ္ေတြ...
စကားရုပ္ေတြ...
ရွင္ျပန္ေနလ်က္၊ပြင့္ေ၀ခက္လည္း
သက္ဆက္လႈပ္ရွား၊ရသအားေတြ
ပြားစည္ေနေသာ၊ပဲ့တင္ေတာမွာ
ဘယ္အရာမွ်၊ ထာ၀ရ...
ေပ်ာက္ရွ ဆံုးရႈံးမေနၾက။...။

ေမာင္ျမင့္ျမတ္

ျပီးခဲ့တဲ့တစ္ပတ္ေလာက္တုန္းက အိမ္မွာစာအုပ္စင္ျပန္ရွင္းေတာ့ ကဗ်ာစာအုပ္ရယ္လဲမဟုတ္ပဲ ဟုိးတုန္းကဆရာမ်ားရဲ႕ကဗ်ာေတြကုိစုျပီးခ်ဳပ္ထားတဲ့ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္သြားေတြ႔တယ္၊အဲ့ဒိထဲကမွ ဆရာေမာင္ျမင့္ျမတ္ရဲ႕ ကဗ်ာကိုျပန္လည္ေဖၚျပျခင္းျဖစ္ပါတယ္...။

မနက္တုိင္းထြက္ရတဲ့ဇာတ္

မနက္တုိင္း သင္တန္းသြားရင္းၾကံဳရေလ့ရွိတဲ့ ျပႆနာပါ..။
ကားဆရာေတြရယ္..၊ပါကင္ေကာင္မေလးရယ္..။ဆိုကၠားဂိတ္ရယ္...။
ဘယ္ႏွယ့္အဟပ္အစပ္တည့္ေနမွန္းကုိမသိဘူး..။မနက္တုိင္းကုိ ထူးမျခားနားဇာတ္ထြက္ေနရတာ..။
မင္းသမီးက ကုိယ္တစ္ေယာက္ထဲ..။

ၾကာေတာ့လည္း စိတ္ခ်ဳပ္လာျပီ..။ကိုယ္ကကားငွား..၊လမ္းေဘးေစ်းသည္ေတြကလဲဟင္းနံ႔၊ထမင္းနံ႔ တေထာင္းေထာင္းထေနၾကျပီ။ဆုိကၠားဆရာေတြကလဲ ခပ္တည္တည္၊ခပ္မိန္႔မိန္႔နဲ႔။
သူရို႕ေရွ႕မွာကိုယ္ကရပ္ေနရတာ..ရပ္စရာေနရာမရွိဘူး..။တျခားေနရာသြားရပ္လုိ႔အဆင္မေျပလွဘူး..။
ဒီတစ္ေနရာပဲရွိတယ္၊ဆုိကၠားဂိတ္နဲ႔ကားမွတ္တုိင္ကကပ္ရပ္အေနအထားမွာရွိတယ္။
ဒီေနရာမွာမွ မရပ္ခ်င္ဘူးဆုိရင္အနည္းဆံုးတစ္ဖာလံုေလာက္ေ၀းတဲ့ေနရာကုိသြားျပီးငွားရမယ္။

မ်က္လံုးထဲျမင္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ကုိယ္ဘာသာကုိေတာင္သနားလာတယ္..။
အငွားကားတစ္စီးတားလုိက္..။ေစ်းမတည့္လုိက္..ကားကထြက္သြားလုိက္..။
မရဲတရဲနဲ႔ ေနာက္ဘက္က ဆိုကၠားဆရာတုိ႔ကုိလွည့္ၾကည့္လုိက္..။

ပါကင္ေကာင္မေလးကလဲ "အစ္မဟုိဘက္နဲနဲဖယ္လုိက္ပါဦး၊ဒီမွာကားထြက္ေနလုိ႔"ဆိုျပီး
"ဆုတ္..ဆုတ္..ဆုတ္.." ။
အာ..ကိုယ္ပါေရာေယာင္ျပီး ဆုတ္မိတဲ့အထိ..။ကားတစ္စီးကကိုယ္ကလက္တားလုိက္လုိ႔ထုိးရပ္လုိက္.
ေနာက္ဘက္ကကားတန္းဆီက တီဟီဟီဟီတီ...တီဆုိတဲ့သံရွည္ၾကီးကရထားဥၾသဆြဲသလားေအာက္ေမ့ရတယ္။

"တစ္ေထာင္ပဲ၊ရပါတယ္အစ္ကုိရယ္၊က်မမနက္တိုင္းသြားေနက်ပါ၊ျပည္လမ္းမေပၚတင္ပဲ၊အထဲမ၀င္ရပါဘူး.."
ဘာဘူး..ညာဘူး...။
စားသံုးသူလုိအပ္ခ်က္ကေလွ်ာ့ခ်ရတာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔စားသံုးသူကဘာမွမလုိအပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး၊
ေရာင့္ရဲျခင္းမွာ ေမြ႕ေလ်ာ္ေနရတာ....။

"ေဟ့ ေနာက္ကားလဲၾကည့္ပါဦးဟ၊မင့္ပေထြးလမ္းမွတ္ေနလား.....ဘယ္လုိလုပ္ေနၾကတာလဲ....."

"တက္တက္ျမန္ျမန္တက္၊ဆစ္မေနေတာ့နဲ႔ 1000နဲ႔ပဲလုိက္ခဲ့ေတာ့၊ဓာတ္ဆီကားမုိ႔ညည္းကုိဒီေလာက္ေျပာေနတာပါကြာ"

"အာ..အစ္မ ဒီမွာကား၀င္မလုိ႔ဟာကုိ...ျမန္ျမန္လုပ္ပါ.."

တကယ္ေတာ့လမ္းမက ေပ100ေက်ာ္တယ္..၊ဒါေပမယ့္
ပါကင္ရယ္...၊ဆိုကၠားဂိတ္ရယ္..၊ကားမွတ္တုိင္ရယ္..။ပလက္ေဖာင္းမရွိတဲ့ဒီလမ္းမမွာ...။

လုိအပ္ခ်က္ေတြကုိပဲေလွ်ာ့ခ်ရမွာလား..။ဒါမွမဟုတ္......တစ္ခုခုေတာ့ေလွ်ာ့ခ်မွျဖစ္ေတာ့မယ္..။

တစ္ေယာက္ထဲ ရွက္ရွက္နဲ႔ပဲကေနရတဲ့ဇာတ္ပါ..။

ပုန္းသွ်ိဳးပုန္းေရွာင္ဘ၀

က်မဒီရက္ထဲစာမေရးျဖစ္တာအေတာ္ၾကာေပါ့။မေရးဆုိ ေရးဖုိ႔လဲစိတ္မရွိဘူး။
ခုေနခါေရးလဲအေကာင္းေတာ့ထြက္လာမယ္မထင္၊အေငါ့ေတြ၊မေက်နပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ပဲ
လံုးေထြးရစ္ပတ္ေနမွာကုိယ့္ဘာသာကုိသိတယ္။ဒါေပမယ့္အစ္ကုိေတြ၊အစ္မေတြဆီကုိေတာ့
မၾကာခဏေရာက္ျဖစ္တယ္။အထူးသျဖင့္ပထမဆံုးေတြေရးျပီးမွစိတ္ထဲမွာရင္ဘတ္ခ်င္းေတြနီးလာတယ္လုိ႔
ခံစားရတဲ့...အစ္ကုိ ကုိေအာင္သာငယ္၊ကုိေအာင္၊ကုိေတာေက်ာင္းဆရာ၊ကုိေမာင္မ်ိဳး၊
ဖတ္ရင္းေမ်ာသြားေလာက္တဲ့အထိပထမဆံုးေတြကုိ အေရးေကာင္းတဲ့ မK၊ပထမဆံုးေတြကုိ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေရးတဲ့ မ_ေမတုိ႔ေတြဆီကုိေတာ့ေန႔တုိင္းနီးပါးေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။
လူမသိသူမသိ၊တိတ္တိတ္ေလး ပုန္းသွ်ိဳးပုန္းေရွာင္ေရာက္ျဖစ္ေနတယ္..။
မေန႕ကေတာ့ အစ္ကုိေအာင္သာငယ္ဆီမွာ "ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေရာဂါ"ကုိသြားအားေပးရင္း စာျပန္ေရးဖုိ႔စိတ္လည္လာတယ္..။ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးပဲေရးတာေပါ့ေလ။ဒါေပမယ့္အာမေတာ့မခံရဲဘူး..။
ဘာလုိ႔ဆုိကိုယ္ကလဲထစ္ဆုိျဗစ္ခနဲေဒါသထြက္လြယ္သလုိဖ်တ္ခနဲ၊ဖ်တ္ခနဲက်က်ေပ်ာက္သြားတဲ့
အေပ်ာ္ေတြကုိလဲ မနည္းျပန္လည္စုေဆာင္းရတာမလား။