Wednesday, May 18, 2011

ဟုတ္ကဲ့ ခုတေလာေလ..

(၁) အစားခ်င္ဆံုးအစားအစာ - ဘူးရြက္ျပဳတ္ နဲ႔ ငါးမီးဖုတ္ေထာင္းေဖ်ာ္ထားတဲ့ ငါးပိရည္က်ိဳ ။ ျပီးေတာ့ ငါးေက်ာ္ႏွပ္ေလးနဲ႔ေလ။

(၂) ေန႕တိုင္းစားျဖစ္တဲ႕အစား - ထမင္း နဲ႔ ဟင္း။ စားရသမွ် အစားအစာေတြထဲမွာ ထမင္းနဲ႔ဟင္းကုိပဲ အၾကိဳက္ဆံုးပါပဲ။ အဲ့ဒါေတြ မရွိတဲ့အခါက်ေတာ့လဲ ၾကံဳသလုိေပါ့။

(၃) အလိုခ်င္ဆံုးေရေမႊး - မရွိပါဘူ။ ၾကိဳက္လဲမၾကိဳက္ပါဘူး။

(၄) သံုးျဖစ္ေနတဲ့ေရေမႊး - မၾကိဳက္ပါဘူး ဆုိ။

(၅) အလိုခ်င္ဆံုးေမြးေန႕လက္ေဆာင္ - ဘာရယ္လုိ႔ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ မေမွ်ာ္လင့္တတ္ပါ။ ေပးတာမွန္သမွ် ျမတ္ႏုိး၊တန္ဖုိးထားတတ္ပါတယ္။

(၆) အလိုခ်င္ဆံုးဖုန္း - ဒြိဟေတြနဲ႔။မရေသးဘဲနဲ႔ကုိ BlackBerry လား အုိင္ဖုန္းလား ေ၀ခြဲမရ ျဖစ္ေနေသးတယ္။

(၇) သံုးျဖစ္ေနတဲ့ဖုန္း - အဲ့ဒါေျပာရရင္ ဇာတ္လမ္းကအရွည္ၾကီး။ ခု ဆုိနီအဲရစ္ဆင္ ဗီဗက္စ္၅ ေလးသံုးေနတယ္။ အနီေရာင္ဗ်။

(၈) အရူးသြပ္ဆံုးအရာ - အင္တာနက္ေလ။ မုန္းထွာ ကုိယ့္ကုိယ္လဲ။

(၉) အနီးစပ္ဆံုးဂီတ - ေရာ့ခ္ေလ.. ေရာ့ခ္...။ အေရွ႕ကုိ ရွိတ္ပါေဟ့.. အေနာက္ကုိ ရွိတ္ပါေဟ့ ေတြမၾကိဳက္ဘူး။

(၁၀) အလိုခ်င္ဆံုးစာအုပ္ - တုိးေႏွာင္မုိး၊ေသြး(စစ္ကုိင္း) တုိ႔နဲ႔ ေနာက္ထပ္ ၃၊၄ ေယာက္ပါေသးတယ္။ သူတုိ႔ေတြ ေပါင္းထုတ္ထားတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္။ ဟုိး ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္ဖူးတာ။ ခုျပန္လုိခ်င္တယ္။

(၁၀) အခုဖတ္ျဖစ္ေနတဲ့စာအုပ္ - အလြမ္းတကၠသုိလ္၊ပန္းတကၠသုိလ္ (ကေလာင္စံု)

(၁၂) အၾကားခ်င္ဆံုးစကား - ျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္လုိ႔ရျပီ။ ျမန္မာျပည္မွာ သူေဌးေတြကုိလဲ ဖိန္႔ ဖိန္႔ တုန္ေအာင္ ေၾကာက္ေနစရာ မလုိေတာ့ဘူး။အင္တာနက္ လုိင္းေတြလဲ ေကာင္းေနျပီ။ ဧရာ၀တီတုိင္းထဲကုိ သြားတဲ့လမ္း ေတြလဲ အရမ္းကုိ ေကာင္းေနျပီ။ ရႊတ္ဆုိတာနဲ႔ အေမ့အိမ္ရွိတဲ့ ျမိဳ႕ကုိ ေရာက္သြားမယ္။ ျပန္လာေတာ့။ ေအးေဆး ေအးေဆး ဆုိတာမ်ိဳးေလ။

(၁၃) အျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵ - ညတုန္းကေတြးမိတာ။ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္နဲ႔ မေၾကးမံုက အလံုးၾကီးၾကီးေတြ ေျပာျပန္ျပီလုိ႔လဲ မကဲ့ရဲ့ၾကပါနဲ႔။ ညတုန္းက ကဆုန္လျပည့္ေန႔ လကုိၾကည့္ရင္း စိတ္ကူးေပၚလာတာေလ။
အမေျပာတဲ့ စု၊ဖြား၊ပြင့္၊စံ ... ဘာညာေပါ့ေလ။ အိမ္ကုိျပန္ထားတာလဲ သိပ္မၾကာေသးေတာ့ တူမေလးေတြ၊ တူေလးေတြကုိ သတိရေနတာလဲ ပါတယ္။ သူတုိ႔ဘ၀ေတြက ျဖည့္စြက္စာေတြ မစားရေပမယ့္ ျဖည့္စြက ္ပစၥည္းေတြနဲ႔ ျမတ္စြာဘုရားအေၾကာင္းလဲ ဘာမွ ဂဃနဏ မသိဘူး။ သူတုိ႔မိဘေတြကလဲ ေျပာမျပႏုိင္ၾကဘူး။ ဘုရားရွိခုိးေတာ့ သင္ေပးပါလိမ့္မယ္။အဲ့ဒါနဲ႔ ရြာမွာ ကုိယ္ေတြငယ္ငယ္က တက္ခဲ့ဖူးသလုိမ်ိဳး ဗုဒၶဘာသာ သင္တန္းေက်ာင္းေလး ဖြင့္ေပးခ်င္မိတယ္။ဘုန္းၾကီးကလဲ အမ်ိဳးေတာ္တဲ့ဘုန္းၾကီးဆုိေတာ့ အရွင္ဘုရား တစ္သိန္းေလာက္ ၀တၳဳကပ္ပါတယ္။ သင္တန္းေပးေပးပါ ဘုရားဆုိ ရမလားေပါ့။ ကုိယ့္တူ၊တူမေတြတြင္မက တရြာလံုးက ကေလးေတြလဲ သိသြားႏုိင္တယ္ေပါ့။ ေတြးမိတာရယ္။ အဲ့ဒါေလး လုပ္ခ်င္မိတယ္။

(၁၄) အလိုခ်င္ဆံုးဆု - မခြဲျခားျပတတ္ပါ။

(၁၅) အသြားခ်င္ဆံုးေနရာ - မန္းေလး မန္းေလး။

(၁၆) သြားျဖစ္ေနတဲ့ေနရာေတြ - စင္ကာပူျမစ္နား။

(၁၇) အၾကည့္ခ်င္ဆံုးရုပ္ရွင္ - ဘာကားျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ခုေတာ့ ကုိးရီးယားကားေတြၾကည့္ေနမိတယ္။ ဒါမယ့္ ျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္းျဖစ္တာကုိေတာ့ စိတ္မရွည္ဘူး။

(၁၈) အေျပာခ်င္ဆံုးစကား - သူမ်ားကုိနားလည္ေပးဖုိ႔ ၾကိဳးစားတဲ့သူ မျဖစ္ပါေစနဲ႔။ ေနာက္ျပီး ႏွစ္ခါျပန္ ေတြးတတ္တဲ့လူ မျဖစ္ပါေစနဲ႔။

(၁၉) အယံုၾကည္ဆံုးလူသား - အေမ ေလ။

(20) မယံုၾကည္ဆံုးအရာ - ကုိယ့္ကုိယ္ကုိေလ။

(21) အမုန္းဆံုးအရာ - တစ္ခုထဲ၊တစ္ေယာက္ထဲ မဟုတ္ဘူး။သူတုိ႔ေတြ ျမန္မာျပည္မွာရွိတယ္။ သူတုိ႔ကုိထက္ ဘယ္သူ႕ကုိမွ မမုန္းဘူး။

(22) အေသာက္ျဖစ္ဆံုးအေအး - Sour plum lime juice. အျမဲေသာက္ခ်င္တာ။

(23) လတ္တေလာအထိေတြ႕ဆံုးအရာ - ကြန္ျမဴတာ ကြန္ျမဴတာ။

(24) မေကာင္းတဲ့က်န္းမာေရး - ညာဘက္နားေလ။ ၀ဋ္နာကံနာပါပဲ။

(25) အေကာင္းဆံုးအေဖာ္ - ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေဘးနားမွာ။

(26) လက္ရွိအၾကိဳက္ဆံုးသီခ်င္း - ေရႊပြင့္လႊာ (မႏၱေလးသိန္းေဇာ္)

(27) အေၾကာက္ဆံုးအလုပ္ - မေၾကာက္တတ္လြန္းလုိ႔ ဆုိလားပဲ။ သူမ်ားေတြ ေ၀ဖန္ၾကတာေလ။

(28) တန္ဖိုးအထားဆံုးအရာ - အေသးအဖြဲေလးကအစ တန္ဖုိးထားပါတယ္။ အဲ့လုိေတြ တန္ဖုိးထားတတ္ လြန္းလုိ႔လဲ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ စိတ္ပ်က္ေနမိပါတယ္။ ဘာလုိ႔ဆုိ ေနာက္ဆံုးေတာ့ "အားလံုးငါ့အျပစ္ေတြပါကြယ္" ခ်ည္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္လာေနလုိ႔ေလ။

(29) အေႀကာက္ဆံုးတိရိစာၦန္ - ေျမြ (အေသြးထဲ အသားထဲကေနကုိ ေၾကာက္တာ။ ေျမြအရုပ္လဲ ေၾကာက္တယ္။ ေျမြလုိေမ်ာရွည္ရွည္ဆုိရင္ေတာင္ ေၾကာက္ပါတယ္)

(30) ေတြ႕ျဖစ္ေနတဲ့ဘေလာ့ဂါေတြ - မဂ်ဴနီယာ ၊ ကိုလင္းဒီပ။

(31) အျပင္သြားတိုင္းပါတဲ့ပစၥည္း - ပုိက္ဆံအိတ္၊ဖုန္း။(တကယ္ေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာတုန္းကလုိ ေဘာင္းဘီ အိတ္ထဲ ပုိက္ဆံထည့္ရံုပဲထည့္ျပီး သြားခ်င္တာ၊ဒီမွာက ဘာကဒ္၊ညာကဒ္ေတြကလဲ ပါေသးတာကလား။ ရႈပ္ေပမယ့္ သယ္ရတာပါပဲ)

(32) သြားျဖစ္ေနတဲ့ေနရာေတြ - မသြားခ်င္လဲသြား၊ သြားခ်င္လဲသြားမုိ႔ မေျပာေတာ့ပါဘူး။

(33) စိတ္အညစ္ဆံုးအခ်ိန္ - ဘယ္အခ်ိန္ကုိ ေရြးထုတ္ရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ အျမဲ စိတ္ညစ္ေနေတာ့ အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ဆုိရင္ေတာင္ ေရြးရ ပုိလြယ္မလားပဲ။

(34) အေနခ်င္ဆံုးေနရာ - လမ္းေပၚေလ။ေျခေထာက္မွာ ေဗြမပါေပမယ့္ လမ္းထြက္ေနရတာကုိပဲ ၾကိဳက္တယ္။
ေရးရင္း "က်ေနာ္ လမ္းေပၚကလူပါ" ဆိုတာေလး ေျပးသတိရတယ္။ :)

(35) ၾကားလိုက္မိတဲ့ဟာသေလးတစ္ခု - သမတ အသစ္ေပးလုိက္တဲ့ အက်ဥ္းသားမ်ား လြတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ ဆုိတာ ၾကားေတာ့ေလ။.. ဟီးဟီး ႏုိင္ဂံေရးေတြေတာင္ ပါကုန္ဘီ။

(36) ေပးခ်င္တဲ့သတင္းတစ္ခု - မန္ယူဖလား ရသြားတယ္ေလ။ ေနာက္ထပ္ တစ္ဖလားလဲ လက္တစ္ကမ္းပဲ လုိေတာ့တယ္။ (မမဂ်ဴနီယာ မသိမွာစုိးလုိ႔)

(37) အေပ်ာ္ဆံုးျဖစ္မယ့္အခ်ိန္ - ကုိယ္အလုိခ်င္ဆံုးတစ္ခုကေတာ့ မရႏုိင္ျပီကြယ္ ဆုိတဲ့သီခ်င္း မဆုိရေတာ့မယ့္ေန႔။ ...။

စာေရးမရတဲ့အခ်ိန္ ဒီလုိ Tag ေလးေတြ ေျဖရတာလဲ ေကာင္းတာပဲ။ တျခားလူေတြ tag ထားတာေတြလဲ ေျဖပါဦးမယ္။

Sunday, May 15, 2011

အေမ့ဆီမွ တဆင့္

ေန႔လည္တုန္းက အေမ့ဆီဖုန္းဆက္တယ္။ ထံုးစံအတုိင္း သာေၾကာင္း၊ မာေၾကာင္း၊ဘုရားမွန္မွန္ရွိခုိးေၾကာင္း မုသား တ၀က္လိမ္းက်ံျပီး ေျဖရတယ္။ အေမ့ဆီက ေမတၱာေတြရလုိက္တယ္။ အဲ့ဒီေမတၱာေတြရဲ့အရွိန္နဲ႔ တျခား သူေတြကုိ ေမတၱာ ေရာင္ျပန္ေလးေတြ ေပးရဦးမယ္။ ေပးႏုိင္ဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္တယ္။ အေမ့ဆီမွတဆင့္ ရကာမွပဲ..။

ဘ၀ဟာ ဒီလုိပဲ လံုးခ်ာလည္လုိက္ေနေတာ့မွာပါပဲ။ အတိတ္ကုိ ျပန္မတမ္းတျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားသင့္တယ္လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတိေပးျဖစ္တယ္။ အရင္တုန္းက မေၾကးမံုဟာ သူမ်ားေတြကုိ စိတ္ခြန္အားေတြ ျဖည့္ေပးႏုိင္တဲ့ လူေပါ့။ အခုေတာ့ မေၾကးမံုဟာ သူကုိယ္တုိင္ စိတ္ခြန္အားေတြ အေရာင္ေဖ်ာ့ေန ေလရဲ့။

အရြယ္မေရာက္ခင္မွာပဲ စိတ္ေတြ အုိစာခဲ့ရလုိ႔ ဘ၀ဆုိတဲ့ သီခ်င္းကုိ ခုတေလာ ခဏခဏညည္းမိတာရယ္။ ..


Thursday, May 05, 2011

Internet cafe' မွာ မိမိကုိယ္ကုိ ျပန္လည္ရွာေဖြၾကည့္မိတယ္

အခန္းတံခါးကုိ ဆြဲဖြင့္ျပီး၀င္လုိက္လုိက္ခ်င္းမွာပဲ ၀မ္းနည္းစိတ္၊ သူ႔ကုိယ္သူ ႏွေျမာစိတ္၊ သူ႔ရဲ့ အတိတ္ကုိ သူ ျပန္လည္တသ တဲ့စိတ္ေတြ လႈိက္လႈိက္ျပီး တက္လာတယ္။ သူဟာ သိပ္ကုိခံစားတတ္သူပါ။ ဘုရားေဟာခဲ့ဖူးတဲ့ တစ္စကၠန္႔မွာ အၾကိမ္ေပါင္းကုေဋကဋာ ေျပာင္းလဲေနတယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ရဲ့အေျပာင္းအလဲတုိင္းကုိ ဥာဏ္မွီသ ေလာက္ လုိက္ဖမ္းဆုပ္ျပီး ခံစားတတ္ေနတာလဲ သူပဲေလ။

ေကာင္တာဘက္ဆီ လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ မျမင္ရဘူး။ ဟုိအရင္တုန္းကဆုိရင္ေတာ့ ခုလုိ ဘယ္သူမွမရွိေနလဲ ျပႆနာမရွိဘူး။ လြတ္ေနတဲ့တစ္ေနရာဆီ ေလွ်ာက္သြားျပီး ကုိယ့္စကား၀ွက္ကုိ ရုိက္ထည့္လုိ႔ ကြန္ျပဴတာပြင့္လာတာနဲ႔ သံုးလုိက္ရံု။ ခုေတာ့ ကုိယ့္ကုိ "အမ ဘယ္စက္ယူမလဲ၊ member လား " ဆိုျပီး ေနရာခ်ထားေပးမယ့္ တစ္ေယာက္ေယာက္ ဒီေကာင္တာဆီကုိ ျပန္လာတဲ့အထိ မတ္တပ္ရပ္လုိ႔ ေစာင့္ေနရံုေပါ့။ ခဏေနေတာ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးျပန္ထြက္လာတယ္။ ေနာက္ေဖးဘက္သြားတာ ထင္ပါရဲ့။ ျပီးေတာ့ သူ႔ကုိ နံပါတ္ ၆ ကုိ သြားပါ အမ ဆုိျပီးေျပာတယ္။ ေျခလွမ္း ငါးလွမ္း၊ေျခာက္လွမ္းေလာက္ အတြင္းမွာ သူ႕စိတ္ေတြဟာ အေ၀းဆီကုိ ထြက္ေျပးသြားတယ္။

၅၊၆၊၇ ဆုိတာ သူထုိင္ေနက် ခံုနံပါတ္ေတြ။ အဲ့ဒီတုန္းက သူက ဂ်ီေမးလ္၊ဂ်ီေတာ့ခ္ မွန္မွန္သံုးျဖစ္တယ္။ ဂ်ီေတာ့ခ္ ကုိ အျမဲတမ္းစိမ္းထားျပီး သူငယ္ခ်င္းစာရင္းထဲမွာ မိတ္ရင္းေဆြရင္းေတြခ်ည္းပဲ ဆုိေပတဲ့ လာေခၚတဲ့လူတုိင္းကုိ စကားျပန္ေျပာမဟုတ္ဘူး။အနီေရာင္အတံုးဆုိတာ ဘယ္တုန္းကမွ မတား,ထားခဲ့ဖူးဘူး။ သူ႔အယူအဆက သူဟာ အလုပ္မ်ားေနတဲ့သူ မဟုတ္ဘူး။အားလုိ႔ အင္တာနက္သံုးေနတာျဖစ္တဲ့အတြက္ အစိမ္းေရာင္ အစက္ေလးပဲ ခ်ထားရမယ္။ ဒါေပမယ့္ လူတုိင္းနဲ႔ စကားမေျပာခ်င္လုိ႔ လာေခၚတုိင္းျပန္မေျပာႏုိင္ဘူး။ အဲ့လုိမ်ိဳး ကန္႔လန္႔ေတြးျပီး ထင္သလုိလုပ္ရဲတဲ့ စိတ္အင္အားေတြ သူ႔မွာ ခုိေအာင္ခဲ့ဖူးတယ္။

အဲ့ဒီတုန္းက သူ ဘေလာ့မွန္မွန္ ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ပေရာက္ဇီအမ်ိဳးေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ကုိ အလြတ္ မွတ္မိႏုိင္တယ္။ "ဥပေဒႏွင့္ မလြတ္ကင္းေသာ၀က္ဘ္ဆုိဒ္မ်ား မၾကည့္ရ" လုိ႔ တားျမစ္စာ ကပ္ထားတဲ့ဆုိင္မွာ ကုိယ္ၾကည့္ခ်င္တဲ့၊ဖတ္ခ်င္တဲ့ သတင္းမွန္သမွ် ဖတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဆုိင္၀န္ထမ္းက ေနာက္သလုိ၊ေျပာင္သလုိနဲ႔ "အမ ဘာေတြၾကည့္ေနတာလဲလုိ႔" တားျမစ္ခ်င္သလုိ ေမးလာခဲ့ရင္ "ငါ့လာေမးမယ့္အစား ဟုိဘက္စက္က ညစ္ညမ္းဗြီဒီယုိၾကည့္တဲ့လူကုိ သြားေမးပါလားဟယ္" လုိ႔ အေငါ့လဲတူးတတ္တယ္။

အဲ့ဒီတုန္းက သူ စာမွန္မွန္ေရးႏုိင္ခဲ့ဖူးတယ္။ သူ႔စာေတြအတြက္ သူ႔မွာ ဘယ္လုိယံုၾကည္ခ်က္မွ မထားခဲ့ဖူးဘူး။ သူ႔စာေတြဟာ သူ႔အတုိင္းပဲ၊ ခပ္သြက္သြက္၊ခပ္ျမန္ျမန္ အရွိန္တစ္ခုနဲ႔ ...။ ျပီးေတာ့ သူ႔စာေတြကေန သူ႔ကုိ ေဖာက္ထြင္းလဲ ျမင္ႏုိင္တယ္။

အဲ့ဒီတုန္းက သူက အင္တာနက္သံုးရင္း အင္းစတင့္ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္ျပီးတစ္ခြက္ မွာေသာက္ခဲ့တယ္။ ထမင္းေၾကာ္ကုိ ပံုမွန္စားတယ္။ မ်က္စိေညာင္းလာရင္ အင္တာနက္ဆုိင္မွာရွိတဲ့ သတင္းဂ်ာနယ္ေတြထဲမွ အတင္းအဖ်င္းေတြကုိ လုိက္ဖတ္တတ္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဆုိင္ရွင္ေတြနဲ႔ စကားစျမည္ ေျပာဆုိေလ့ရွိတယ္။

----
-----
------

အဲ့ဒီတုန္းက သူဟာ စကားမ်ားတဲ့သူ ျဖစ္ခဲ့တယ္။သုိ႔ေပမယ့္ အဲ့ဒီတုန္းက သူဟာ မလိမ္ညာတတ္ခဲ့ဘူး။

အဲ့ဒီတုန္းက သူ ဆုိတာလဲ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။


Monday, March 21, 2011

"ဗ်ာ"

အသက္ရွဴသံေတြ ပူေႏြးၾကမ္းရွေနစဥ္မွာပဲ..
ႏွစ္ခြက္ဆင့္ထပ္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီႏွစ္ခြက္ဟာ
အခန္းေထာင့္က အမႈိက္ပံုးထဲ ေရာက္သြားျပီ။

ငါ့အသက္မွာ
ျငိမ္းခ်မ္းမႈ တစ္မႈံတစ္ေလမွ် ပါမလာဘူး။
ေျခသံၾကားတုိင္း ေခါင္းေထာင္ေထာင္ျပီးၾကည့္မိလုိ႔
ခု..ငါ ေခြးလံုးလံုး ျဖစ္ခဲ့ရ..။

ေခြးဆုိလုိ႔ အထင္ေတာ့ မေသးနဲ႔ေဟ့..
ငါ့ႏုံအမႈေတြ တအံုတမၾကီးနဲ႔
ရင္းႏွီး၊ဖန္တီး၊ေျပာင္းလဲယူထားရတာ..
အေလ်ာ္အစားက ၾကီးတယ္။

အေသြးအသားလည္ပတ္စီးဆင္းျခင္းပံုစံအေျပာင္းအလဲ
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြက အရင္အတုိင္း...
လွတယ္...။....။

Saturday, February 26, 2011

မုန္းမိတယ္ဆုိရင္ေတာင္ အဲ့ဒါ မေတာ္တဆ

က်မတုိ႔ေတြဘ၀မွာ မေတာ္တဆမႈေတြ အမ်ားၾကီးၾကံဳရ၊ဆံုရခဲ့ဖူးၾကတယ္...။အဲ့ဒိ မေတာ္တဆမႈေတြကေနပဲ တခ်ိဳ႕ အမွတ္ရစရာ၊ေပ်ာ္စရာ၊တခ်ိဳ႕၀မ္းနည္းစရာ..ေနာက္ျပီး အဲ့ဒိမေတာ္တဆမႈေတြကေန တစ္ဘ၀လံုး ျပန္ျပင္မရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြထိ ဆုိးရြားခဲ့တာေတြ..။

*********************************************

ဒီညၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ ျမန္မာဗြီဒီယုိဇာတ္လမ္းေလးတစ္ခုအေၾကာင္း အရင္ဆံုးမိတ္ဆက္ေပးခ်င္ပါတယ္။ ဒါရုိက္တာက ေမာင္မ်ိဳးမင္း(ရင္တြင္းျဖစ္)ျဖစ္ျပီး မင္းသားက ျမန္မာပရိတ္သတ္ေတြၾကားမွာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ကြယ္ေပ်ာက္ေနတဲ့ တခ်ိန္တုန္းက ညီနႏၵေခၚ ခု နႏၵ ပါ။ မင္းသမီးေတြက နႏၵာလိႈင္နဲ႔ ပန္းျဖဴနဲ႔ ကေလးသရုပ္ေဆာင္ ၂ေယာက္လဲ ပါ၀င္ပါတယ္။

ဇာတ္လမ္းကုိ အက်ဥ္ခ်ဳံးျပီးေျပာရရင္ေတာ့ ညီနႏၵနဲ႔ ပန္းျဖဴတုိ႔က ဇနီးေမာင္ႏွံေတြျဖစ္ၾကတယ္။သူတုိ႔မွာ သားေလးတစ္ေယာက္၊သမီးေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။

ပန္းျဖဴက အိမ္ေထာင္မႈလုပ္၊သိမ္းထုပ္ေသခ်ာျပီး အင္မတန္မွ သ၀န္တုိတတ္တဲ့အမ်ိဳးသမီး၊ညီနႏၵကက်ေတာ့ အလုပ္ကုိပဲေအးေအးေဆးေဆးလုပ္ခ်င္သူ။ သူ႔မိန္းမကုိအရမ္းခ်စ္ေပမယ့္ သူ႔မိန္းမကတစ္မ်ိဳးျပီးတမ်ိဳး မရုိး ႏုိင္ေအာင္ သူ႔ကုိနီးစပ္ရာအမ်ိဳးသမီးေတြနဲ႔သမုတ္ေနတာကုိ နားပူမခံခ်င္ဘူး။နားေအးပါး ေနခ်င္တဲ့သူ ဆုိပါေတာ့။

သူတုိ႔ႏွစ္ဦး(နႏၵနဲ႔ ပန္းျဖဴ)ၾကားမွာ ေယာက္်ားလုပ္သူကုိ အမ်ိဳးသမီးက အျမဲတမ္းရန္ရွာျပီး၊ အခ်ိန္တုိင္း ရန္ျဖစ္ေနရတဲ့ ျပသနာကေတာ့ နႏၵာလိႈင္နဲ႔ ညီနႏၵတုိ႔က အလုပ္တစ္ခုထဲျဖစ္ေနျခင္းပါပဲ..။ညီနႏၵရဲ့ အသံသြင္းစတူဒီယုိမွာ နႏၵာလိႈင္က ၀န္ထမ္းတစ္ဦးေပါ့။

ဒီလုိနဲ႔ သ၀န္တုိတတ္တဲ့မိန္းမရယ္၊ေအးတိေအးစက္ မထံုတတ္ေတးလုပ္တဲ့ေယာက်္ားရယ္၊ေနာက္ျပီး အင္မတန္မွ ဗဟုသုတၾကြယ္၀သလုိ၊လူေတြရဲ့ စိတ္အေၾကာင္းကုိ ေကာင္းေကာင္း နားလည္ သေဘာေပါက္ လြယ္ေသာ တပည့္မေလးတစ္ဦးရယ္နဲ႔ ဇာတ္အိမ္တစ္ခုတည္ခဲ့ပါတယ္။

ခုေနာက္ပုိင္း ျမန္မာဇာတ္လမ္းေတြအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဟုိအရင္ကလုိ ခ်စ္ၾကိဳက္ကြဲ၊ျပီးရင္ ျပန္ေပါင္းထုပ္ ဆုိတာေတြထက္ အခုကားလုိမ်ိဳး လူ႔သေဘာ၊မေနာေတြနဲ႔ ေရာယွက္ထားတဲ့ဇာတ္ေတြ မ်ားလာပါတယ္။ ဇာတ္အိမ္အားျဖင့္ရႈပ္လာျပီး အဲ့ဒီဇာတ္အတြက္ သရုပ္ေဆာင္ေတြႏုိင္နင္းမႈ ရွိမရွိဆုိတာကေတာ့ တျခားတပုိင္းေပါ့ေလ...။

အဲ့ဒါနဲ႔ တေန႔မေတာ့ လင္မယားခ်င္းစကားမ်ားၾကတယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ျပႆနာက အနည္းငယ္ျပင္းထန္ျပီး ကုိယ္ထိလက္ေရာက္ေတြပါ ပါလာတယ္။ တြန္းထုိးရင္းက ပန္းျဖဴက ဗီရုိေစာင္းနဲ႔ခုိက္မိျပီး ေသဆံုးသြားခဲ့တယ္။

ဒီေနရာမွာ ဇာတ္လမ္းအေသးစိတ္ကုိ မေရးလုိေတာ့ပါ။ပန္းျဖဴက ေသခါနီးမွာဆြံ႔ဆြ႔ံအအနဲ႔ ေယာက်္ား လုပ္သူကို တစ္ခြန္းထဲေျပာသြားတဲ့ စကားက “ကေလးေတြကုိ ေစာင့္ေရွာက္ပါ” တဲ့။ အသက္ငင္ေနနဲ႔ ပန္းျဖဴရဲ့ မ်က္လံုးေတြထဲမွာ"ျပႆနာကုိ ငါဒီနည္းနဲ႔ေျဖရွင္းမိတာ မွားသြားျပီလား" ဆုိတဲ့ ေနာင္တေတြမ်ားလားလုိ႔ က်မခံစားရွာေဖြမိျပန္ပါတယ္။

အဲ့ဒိမေတာ္တဆမႈကုိ ရဲလက္အပ္လုိက္ရင္ သူ႔ကေလးေတြ မိဘမဲ့ေတြျဖစ္ကုန္ေတာ့မွာစုိးတဲ့အတြက္ မိန္းမအေလာင္းကုိ ေရထဲလႊင့္ပစ္ခဲ့တယ္။ေနာက္ဆံုးမေတာ့ ဖံုးဖိထားရင္းကပဲ အမႈကေပၚသြားတယ္။ ကေလးေတြက ဖေအလုပ္သူကုိ အထင္ေတြလြဲ၊ အဲ့ဒီလုိနဲ႔ ဖခင္က ေထာင္က်တယ္ေပါ့။ သားနဲ႔သမီးေလးက သူ႔အေဖကုိ နာက်ည္းသြားတယ္။ ဒီေနရာမွာ ညီနႏၵအတြက္ ေ၀ဒနာက ေထာင္က်ရတာထက္ လူမမယ္ သားသမီးေတြရဲ့ အထင္အျမင္လြဲခံရတာက ပုိမယ္ထင္ပါတယ္။

ေနာက္ပုိင္းမေတာ့ ဖေအကုိ သားသမီးေတြက ခြင့္လႊတ္နားလည္ေပးေၾကာင္းနဲ႔ "မုန္းတယ္လုိ႔ေျပာမိရင္ေတာင္ အဲ့ဒါ မေတာ္တဆ" လုိ႔ ေရးထားတဲ့ပုိစ့္ကဒ္ေလးတစ္ခုကုိ ေထာင္ထဲပု႔ိေပး...စသျဖင့္ ဇာတ္ကုိမနာေအာင္ ျပန္သိမ္းထားတယ္....။

**********************

ဇာတ္လမ္းဆံုးျပီ။ ကုတင္ပုပုေလးေပၚမွာ လွဲေနရင္း အေတြးနယ္ဆက္ခ်ဲ႕မိပါတယ္။ အဲ့ဒိလုိ မေတာ္တဆမႈေတြေၾကာင့္ က်မတို႔ရွင္သန္ၾကီးျပင္း က်င္လည္ရာ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္ၾကီးတစ္ခုလံုး ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရုပ္ဆုိး အက်ည္းတန္ခဲ့ ျပီးျပီလဲ...။ အဲ့ဒါထက္ပုိလုိ႔ အခ်ိန္ ၂နာရီေလာက္ေပးျပီး ၾကည့္လုိက္ရတဲ့ဒီဇာတ္လမ္းထဲကေန က်မဘာေတြရလုိက္ပါသလဲ။

က်မသတိထားမိလုိက္တာ တစ္ခုရွိရဲ့...။အဲ့ဒါက အိမ္ေထာင္ေရး၊သံသယ၊ေဖာက္ျပန္ျခင္း နဲ႔ နားလည္မႈ အဲ့ဒါေတြ အဟ ကြာေနျခင္း ပါပဲ..။

ဒီဇာတ္လမ္းထဲမွာဆုိရင္ ေယာက်္ားက တကယ္မေဖာက္ျပန္ပါဘဲနဲ႔ သူ႔ကုိေဖာက္ျပန္ပါတယ္လုိ႔ စြပ္စြဲတဲ့မိန္းမကုိတြန္းထုိးရင္းက လူသတ္တရားခံျဖစ္သြားရတယ္..။ မိန္းမအေနနဲ႔ကလဲ သူ႔ေယာက်္ားဆီကေန ေသခ်ာတိက်တဲ့ ေျဖရွင္းစကားတစ္ခ်ိဳ႕ကုိ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိခဲ့တယ္။ (အနည္းဆံုး လိမ္ညာျပီး ေျဖရွင္းတာေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့)

ဒါေပမယ့္ သူေမွ်ာ္လင့္သလုိ ျဖစ္မလာဘူး။သူ႔ေယာက်္ားကလဲ သူသည္ဘာတစ္ခုမွ အမွားမလုပ္တဲ့အတြက္ ဘာကုိမွ ေျဖရွင္းေနစရာမလုိဘူး။

အသံသြင္းစတူဒီယုိအခန္း တစ္ခန္းထဲမွာ အလုပ္အတူလုပ္ေနၾကတဲ့ တပည့္မေလးက သူအလုပ္ထြက္ေပးဆုိလဲ ထြက္မယ္၊သူ႔ေၾကာင့္ေတာ့ ဆရာတုိ႔အိမ္ေထာင္ေရး အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ေနပါ့မယ္ဆုိတဲ့ အေျပာကုိလဲ ငါတုိ႔ ေတြ ေမာင္ႏွမရင္းေတြလုိ တစ္ေယာက္ကုိတစ္ေယာက္ ခင္မင္ၾကတာကုိ ငါတုိ႔သိတယ္..။ ဒါကုိ သူမ်ားလက္ခံလာေအာင္ ရွင္းျပေနစရာမလုိဘူး။ ေနာက္ျပီးေတာ့ အဲ့လုိအလုပ္ထြက္လုိက္မွ တုိ႔ေတြရဲ့ ျဖဴစင္မႈကုိ သူမ်ားအထင္ေသးတယ္ စသျဖင့္ ငါတုိ႔မမွားဘူးဆုိျပီးလက္မခံတဲ့ ဆရာတပည့္ၾကားက နားလည္မႈ၊စသျဖင့္ ေပါ့ေလ...။

ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါေတြက ေဘးက ပြဲ႔ၾကည့္ပရိတ္သတ္ရဲ့အျမင္ေတြပါ။ကာယကံရွင္ေတြက ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ဘာျဖစ္ေနမွန္း၊ ဘာကုိခံစားေနရမွန္း ေသေသခ်ာခ်ာ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ မၾကည့္ႏုိင္ပါဘူး။

အိမ္ေထာင္မႈ ကိစၥေတြနဲ႔ ထမ္းပုိးထားရတဲ့ တာ၀န္၀တၱရားေတြနဲ႔ သူတုိ႔ေဇာနဲ႔သူတုိ႔ ကပ္ေနၾကတာပါ။ တစ္ဦးခ်င္းစီက ငါမွန္တယ္၊ ငါဘာအမွားမွ မလုပ္ဘူးဆုိတဲ့ အေတြးေတြ၊ ငါ့ကုိမွ လာေစာ္ကားတယ္ဆုိတဲ့ မခံခ်င္စိတ္ေတြ၊ ငါ့ကုိယ္က်င့္တရား၊ ေနာက္ျပီး ငါ့တာ၀န္ယူမႈ.. အဲ့ဒီခံစားမႈေတြက ဇာတ္လမ္းရဲ့ အထြဋ္အထိပ္ထိ ရင္နင့္ေၾကကြဲဖြယ္ ျဖစ္ခဲ့တာပါပဲ။

ဒီဇာတ္လမ္းေလးကုိပဲ က်မေတြးမိတယ္..။ဖခင္လုပ္တဲ့သူ ေထာင္က်သြားေတာ့ လူမမယ္ကေလးႏွစ္ေယာက္ကုိ နယ္ျမိဳ႕က ဖခင္ရဲ့အစ္ကုိအိမ္မွာထားခဲ့ရတယ္။သူတုိ႔ဟာ သူတုိ႔ကုိသိပ္ခ်စ္ျပီး သိပ္အလုိလုိက္တဲ့ အေမကုိလဲ ရုတ္တရက္ၾကီး ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ရသလုိ အေမေပ်ာက္ကြယ္သြားခါမွ သူတုိ႔ကုိၾကင္နာယုယမႈေတြ ေပးလာတဲ့ အေဖကုိပါ မဆုိင္းမတြပဲ... ထပ္ျပီးဆံုးရံႈးလုိက္ရျပန္တယ္...။ ေရႊေတာင္ၾကီးေရာ.. အိမ္ေခါင္မုိးေရာ... အကုန္ျပိဳတာမွ သူတုိ႔ေလးေတြပါ....။

ႏွေျမာစရာေကာင္းတာက တစ္ဆစ္ခ်ိဳး ေျပာင္းလဲသြားႏုိင္တဲ့ ကေလးေတြရဲ့ မိခင္ဖခင္အေပၚ ထားရွိတဲ့ စိတ္ေတြ၊ခံယူခ်က္ ေတြေပါ့..။ သူတုိ႔လုိ ကေလးငယ္ေတြ က်မလက္တကမ္းမွာကုိ အမ်ားၾကီးရွိေနေလရဲ့။

******************************

ကုိယ္ဘာမွမတတ္ႏုိင္တဲ့ လူ႔သဘာ၀ေတြမုိ႔ မသိလုိက္ မသိဘာသာေလးပဲ ေနလုိက္ရမွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကုိယ့္အကုိေတြ၊ အမေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ သူတုိ႔ရင္ေသြးေလးေတြ သူတုိ႔ကုိ မေတာ္တဆမုန္းမိႏုိင္တယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္းေလးမ်ား..... ေကြ႕ပတ္ေ၀့၀ုိက္ျပီး ေဆြးေႏြးရင္ေကာင္းမလား...စဥ္းစား ေနရတုန္းပါပဲ။

******************************


လြန္ခဲ့တဲ့ ၁ ႏွစ္ခြဲေလာက္တုန္းက ေရးထားတဲ့ အေဟာင္းေလးပါ။ကုိယ့္စာကုိ္ယ္ဖတ္ျပီး စိတ္တုိင္းမက်ေပမယ့္ တိတ္ဆိတ္မႈကုိ ဒီနည္းနဲ႔ပဲ ျဖိဳခြဲခြင့္ျပဳပါ။
ေခါင္းစဥ္ကုိလဲ အဲ့ဒီဇာတ္လမ္းထဲက ပုိစ့္ကဒ္ေလးလဲက စာေၾကာင္းေလးပဲ ယူသံုးလုိက္ပါတယ္။ း)