က်မကုိ ေကာ္နက္ရွင္အႏုပညာလုိ႔ေခါင္းစဥ္တပ္ခြင့္ေပးပါ..။အႏုပညာလုိ႔ေပးရတာ ခပ္လန္႔လန္႔ပဲ။ဘာလုိ႔လဲ
ဆုိေတာ့ လူေတြက ေကာ္နက္ရွင္လုိ႔ၾကားလုိက္တာနဲ႔ ဘယ္သူ႔ကုိသတ္ရမွန္းမသိ၊ထ ထသတ္ခ်င္စိတ္ေတြ ေပါက္တတ္ၾကလုိ႔ပါ။
ေန႔တုိင္းနီးပါးဒီကိစၥၥပဲၾကံဳရတာမ်ားလာေတာ့ က်မအေနန႔ဲဒါကုိထူးျပီးေတာ့လဲ စိတ္တုိမေနေတာ့ပါဘူး။ေအာ္ ငါတုိ႔ဘ၀ေပးကံေပါ့လုိ႔ပဲ ေပယ်ာလကန္သေဘာထားတတ္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားတတ္သြားပါျပီ။ေပယ်ာလကန္တင္
မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ဒါကုိ အႏုပညာတစ္ခုလုိ က်မျမင္ၾကည့္ေနတယ္။ဟုတ္တယ္...။က်မတုိ႔ေတြက သူ႔ကုိႏုႏုေလး၊
ရြရြေလးသေဘာထားရတာ။ခံစားရတာ။ေဒါသထြက္ရတာ၊ေမာရတာ၊ညည္းညဴရတာ..။
ဒီေလာက္ခံစားမႈစံုတာကုိမွ အႏုပညာမေျမာက္ရင္ ဘာရွိဦးမလဲကြယ္..။မႈတ္ဘူးလား..ေနာ။
ဖရီးဒမ္းဆုိတာေလးကုိ စဖြင့္လုိက္တယ္...။ဖြင့္ေနတုန္းမွာ ေမာ္ဇီလာကုိဖြင့္ထားတယ္..။ဖရီးဒမ္းကုိလွန္း
ၾကည့္တယ္။ပြင့္ေနျပီလား၊ေအာ္ မပြင့္ေသးဘူးလား၊မပြင့္ေသးဘူး...ေအးေလ ဒါဆုိလဲဂ်ီေမးလ္ေလးပဲ ဖြင့္လုိက္
ေတာ့မယ္။ဂ်ီေမးလ္ဖြင့္တယ္။ကုိယ့္ဘေလာဂ့္လိပ္စာေလးလဲ ရုိက္ထားတယ္။ဂ်ီေမးလ္ပြင့္သြားတယ္...။
ဘေလာဂ့္ေပ့ခ်္ကုိျပန္ၾကည့္တယ္။အက္ဆက္ဟက္ဆ္ဘင္းဒီႏုိင္း ပဲရွိေသးတယ္..အုိေက...ဖရီးဒမ္းအျပင္ အာထရာဆာ့(ဖ္)ပါဖြင့္လုိက္တယ္။ညီညီတုိ႔၊ေက်ာင္းဆရာတုိ႔၊ဂ်ဲဂ်ယ္တုိ႔ ရဲ့ မေက်ာ္ရတဲ့လိပ္စာေတြကုိဖြင့္လုိက္တယ္...။သူတုိ႔ဆီက အသစ္ေတြကုိဖတ္တယ္။ကုိယ္ထင္ရာကုိယ္ေရးမလုိ႔ မန္႔မလုိ႔၊ႏႈတ္ဆက္မလုိ႔ လုပ္တယ္..။မရဘူး၊ေအးေရာ..။သူမ်ားဆီကုိယ္လည္တယ္။ကုိယ့္ဆီဘယ္သူလာလဲ ကုိယ္မသိ၊မမုိက္ဘူးလားဗ်ာ..။ဟင္..။
စိတ္ကေလးေလွ်ာ့လုိက္တယ္..။ေဟာ တံခါးေပါက္ေလးပြင့္လာျပီ။ တူးလ္စ္ကုိသြားတယ္...။ေအာ့ပ္ရွင္းမွာ ပေရာက္ဇီနဲ႔ေပါ့ဒ္ေျပာင္းတယ္..။ကုိယ့္ဘေလာဂ့္ကုိ ရီဖရက္ရွ္ျပန္လုပ္တယ္...။ ၂ခါ၊၃ ခါ၊ေလးခါ၊ငါးခါ...ေဟာ ေျခာက္ခါေျမာက္မွာ စေပၚလာတယ္။သြားစရာ ကုိစီစီေတြလဲကုန္ျပီ။ဂ်ီေမးလ္ေလးျပန္စစ္တယ္။ကုိယ့္ဆီမွာ မန္႔ခဲ့ၾကတာေလးေတြကုိ ကိုယ့္စာနဲ႔တြဲမၾကည့္ရေသးေပမယ့္ ေမးလ္ထဲကေနဖတ္လုိက္ရျပီ။ပုိၾကည့္ခ်င္
လာျပီ။မရ။
ေဟာ ပြင့္သြားျပီ...။ဒါေပမယ့္ သံုးရက္သား ဘန္နာေလးကုိ မျမင္ရ...။စိတ္တုိတုိနဲ႔ တျခား
သြားလည္တယ္..။ကဲ..ဘာျဖစ္လဲ။
တခ်ိဳ႕က တင္တယ္...ကုိယ့္ဂ်ီေတာ့ခ္ရဲ့ မက္စိမွာ...ေကာ္နက္ရွင္..မင္းမုိက္ရင္ အျပင္ထြက္ခဲ့တဲ့....။တခ်ိဳ႕က
ဆဲတယ္..ေဂါ့ဒ္ဒမ္း(န္)ေကာ္နက္ရွင္တဲ့...။က်မကေတာ့ မဆဲပါဘူး။အႏုပညာလုိပဲ ခံစားတယ္..။
ဒီလုိၾကံဳရတဲ့သူေတြကုိလဲ ဒီလုိပဲ မွတ္ယူပါလုိ႔ အၾကံျပဳခ်င္တယ္...။
ဟဲဟဲ ...စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ေလွ်ာက္ေပါထားတာ...။စိတ္ညစ္သြားရင္ခြင့္လႊတ္ၾကပါ..။
Saturday, January 10, 2009
Friday, January 09, 2009
ေခါင္းစဥ္မရွိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ားအေၾကာင္း
ဒီျမိဳ႕ေလးရဲ့ ဒီလမ္းေလးေပၚမွာက်မဘယ္ႏွစ္ေခါက္စက္ဘီးစီးခဲ့ျပီးျပီလဲ။ခုတခါဟာဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ေျမာက္စီးျခင္းလဲ။
က်မ မမွတ္မိႏုိင္ေတာ့၊ၾကာခဲ့ျပီျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြကုိ က်မျပန္ေတြးၾကည့္ေနမိတယ္။က်မရဲ့ လက္စြဲေတာ္
Hokaido စက္ဘီးေလးကေတာ့သူ႔သခင္ျပန္လာတာျမင္တာနဲ႔ ေပ်ာ္ေနတယ္လုိ႔ က်မထင္တယ္…။
အဲ့ဒိစက္ဘီးေလးကုိ ေကာက္နင္းျပီး က်မထြက္လာခဲ့တာ။ေနာက္ျပီး က်မေမာင့္ကုိဒီနားလမ္းမေလးေဘးမွာ
ထုိင္ျပီးေမွ်ာ္ေနခဲ့တာ။ဒီလမ္းေလးရဲ့ေဘးကအျပိဳင္ရထားလမ္းတစ္ခုရွိတယ္။က်မထုိင္ေနစဥ္အတြင္းေတာ့
ဘယ္ရထားမွသြားတာမေတြ႕ေသးဘူး၊ဘယ္ကားမွလဲ သြားတာမေတြ႕ေသးဘူး။အဲ့ဒိေလာက္ထိတိတ္ဆိတ္ျငိမ္
သက္တဲ့လမ္းကေလး။
ဒီလမ္းေလးကုိပဲ ကားေတြက ျဖတ္သန္းသြားလာၾကတယ္။ျမိဳ႕ေလးကုိေတာ့ ေကြ႕ေရွာင္သြားတတ္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ပဲဒီျမိဳ႕ေလးဟာအရာရာမွာေနာက္က်ေနတတ္တာလားရယ္လုိ႔ က်မေတြးမိေသးတယ္…။
ဘာပဲေျပာေျပာ ခုက်မအဲ့ဒိလမ္းေလးေပၚမွာ ေရာက္ႏွင့္ေနခဲ့ျပီ။အဲ့ဒိလမ္းေလးဟာ ဒီျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕လံုးရဲ့ အေခ်ာမြတ္ဆံုးလမ္းအပုိင္းလုိ႔ေျပာရင္လဲရတယ္။လမ္းေဘးမွာ စီစီရီရီေပါက္ေနတာက ကုကၠိဳလ္ပင္ေတြ….။
ကုကၠိဳလ္ပင္ေတြရဲ့သက္တမ္းကရာေက်ာ္ေနျပီ။တခ်ိဳ႕အပင္ေတြကေညာင္ပင္ေတြျမိဳတာခံေနရရွာတဲ့အပင္ေတြေပါ့။
ဒါလဲသိပ္အံ့ၾသစရာေကာင္းတာပဲ။အသက္ရာေက်ာ္ျပီးေယာက်္ားႏွစ္ေယာက္လက္ႏွစ္ဘက္ဖက္စာေလာက္ရွိတဲ့
ဒီအပင္ၾကီးေတြကုိဘာမွမဟုတ္တဲ့အေစ့ေလးတစ္ေစ့ကေန ၀ါးျမိဳပစ္လုိက္တာ….။
တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကုကၠိဳလ္ရြက္ေတြနဲနဲလာျပီး၊ေညာင္ရြက္ေတြက အစားထုိးေနရာယူလာတာ….။
ေနာက္ဆံုးပင္စည္ေတြေရာ…အရြက္ေတြေရာ..အားလံုးဘာမွမက်န္ေအာင္ ကုကၠိဳလ္ပင္္ဘ၀ကေန
ေညာင္ပင္ဘ၀ေရာက္သြားရတာေလ…။
ကုကၠိဳလ္ပင္တန္းေတြရဲ့ခပ္လွန္းလွန္းမွာေတာ့ ၀ါတစ္ကြက္၊စိမ္းတစ္ကြက္၊ျပာတစ္ကြက္နဲ႔ စပါးခင္းေတြ...
တခ်ိဳ႕ေကာက္လိႈင္းသိမ္းေနတဲ့လယ္သူမေတြရဲ့စကားသံေတြကလဲ က်မဆီကုိခပ္သဲ့သဲ့ပဲလာရိုက္ခတ္တယ္…။
ေလတင္ေလေအာက္မုိ႔ ထင္ရဲ့။သူတုိ႔စကားသံေတြကုိ ေတာ္ေတာ္ပီပီသသၾကားေနရတယ္။
ဟဲ့ အဲ့ဒါေဒၚအ၀ွာရဲ့သမီးေလဟယ္..။ဟုိမုဆိုးမေလဟယ္။အယ္..နင္ကလဲ သူ႔အစ္ကုိက ဟုိသူေဌးသမီးနဲ႔ ယူလုိက္တာေလဟယ္၊ဘာၾကာေသးလုိ႔လဲ။အံမယ္ေလး အပုိင္ေနာ္၊အပုိင္၊မပုိင္ရင္ျခင္ေတာင္
ရိုက္တဲ့ေကာင္မဟုတ္ဘူး ေအးေလ အဲ့ဒါသူ႔ညီမေလ၊အငယ္ဆံုး၊အငယ္ဆံုး၊
ေအးသူ႔ညီမက်ေတာ့ ဥထားတာေလ…။
ရန္ကုန္မွာေနတယ္။ဒါခုခဏျပန္လာတာေနမွာ။မသိဘူး၊ဘာေတြလုပ္ေနလဲေတာ့ ငါလဲမသိဘူး။
သူ႔မေအၾကီးကလဲ ေမးရင္ဟုိလုိလုိဒီလုိလုိျဖစ္ေနတတ္တာေလ။ခဏ၊ခဏေမးေတာ့လဲမၾကိဳက္ဘူးေတာ္ေရ့ သိလား။
အုိ ေတာ္ပါေတာ့။ေမးခ်င္ရင္က်မလာေမးပါေတာ့လား။က်မဘာေတြလုပ္ေနလဲ။ဘာေတြရည္ရြယ္ထားလဲဆုိတာ
က်မရွင္တုိ႔ေကာင္းေကာင္းသိေအာင္၊နားလည္သြားေအာင္ေျဖရွင္းေပးႏုိင္တာေပါ့။ရွင္တုိ႔ကဘာလုိ႔က်မအေမ
ကုိမွ သြားေမးရတာလဲ။က်မအေမကုိ အဲ့ဒိနည္းနဲ႔ေတာ့ မႏွိပ္စက္ၾကပါနဲ႔။က်မအေမက ဘယ္သူ႕အေပၚမွာမွ
မေကာင္းၾကံစည္မႈမရွိခဲ့ဘူး။က်မအေမက တကယ့္အရုိးခံနဲ႔ ေတာသူၾကီးပါ။ရွင္တုိ႔လုိပဲလယ္ထဲမွာေန၊
လယ္ထဲမွာပဲၾကီးျပင္းလာခဲ့တာ။ဒါေပမယ့္ က်မအေမကရွင္တုိ႔လုိ သူမ်ားအေၾကာင္းကုိ အခ်ိန္ကုန္ခံျပီး
မေျပာပါဘူး။သူကုိယ္တုိင္လဲ မေျပာဘူး၊သူမ်ားလာေျပာရင္လဲ အားမနာတမ္းေအာ္လႊတ္တတ္တာ။
ကြမ္းေလးတျမံဳ႕ျမံဳ႕နဲ႔ က်မအေမကုိ ဒီအတုိင္းေလးပဲ က်မကေအးေအးေဆးေဆးေနေစ့ခ်င္တာပါ။ရွင္တုိ႔ရဲ့ အဲ့ဒိလုိ အရည္မရ၊အဖတ္မရစကားေတြနဲ႔ေတာ့ က်မအေမကုိစိတ္ဆင္းရဲမခံႏိုင္ဘူးေနာ္။ဒါေပမယ့္ ဒီစကားေတြက
က်မစိတ္ထဲက ေျပာေနမိတာေတြပါ။တကယ့္အျပင္မွာေတာ့ က်မဘာမွမေျပာႏုိင္ဘူး။
က်မေမွ်ာ္ေနတယ္။သူ႔ကုိ၊သူခုထိေပၚမလားေသးဘူး၊ခဏေနရင္ အေနာက္ရုိးမဆီကုိေန၀င္ျပီး အေမွာင္
ေရာက္လာေတာ့မယ္။ေမာင္ေရ..ငါအဲ့ေလာက္ေမွာင္တဲ့အထိေတာ့ နင့္ကုိေစာင့္ႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူးေနာ္။
နင္ခုလာမွ ငါတုိ႔ေတြ႕ရမယ္။နင္ခုလာမွငါတုိ႔ခဏေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ စက္ဘီးတူတူစီးရမွာ၊နင္လာေတာ့ လာမွာပါေနာ္။
ငါနင့္ကုိဆက္ေမွ်ာ္ခ်င္ေနေသးတယ္ေမာင္။
ဒါေပမယ့္ ငါေတြးပူေနမိေသးတယ္။
နင္ေရာက္လာတဲ့အေၾကာင္း၊ေနာက္ျပီး နင္နဲ႔ငါ စက္ဘီးကုိယ္စီနဲ႔ ဒီလမ္းေလးေပၚမွာေခါက္တုံ႔ေခါက္ျပန
္စီးေနၾကတဲ့အေၾကာင္း၊ေမွာင္ရီျပိဳးျပၾကေတာ့မွ ငါတုိ႔လမ္းခြဲသြားတဲ့အေၾကာင္း၊သူတုိ႔ေတြ တစ္ျမိဳ႕လံုးတစ္ရြာလံုး
အႏွံ႔ လုိက္ေျပာၾကလိမ့္ဦးမယ္။ငါ့အေမဆီကုိေတာ့အဲ့ဒိစကားက ေတာ္ေတာ္ေနာက္က်ျပီးမွေရာက္သြား
လိမ့္မယ္။ေမာင္…ငါနင့္ကုိခုခ်ိန္မွာ တကယ္ေတြ႕ခ်င္ေနတယ္ဟာ။ငါ့မွာ နင့္ကိုေျပာစရာစကားေတြနဲ႔ ရင္တစ္ခုလံုးလဲပြက္ပြက္ညံေနျပီေမာင္ရဲ့။ငါနင့္ကုိေျပာျပခ်င္တယ္။ငါ့အိပ္မက္ေတြအေၾကာင္း၊ငါ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ
အေၾကာင္း၊ငါဆက္ေလွ်ာက္ရမယ့္လမ္းေတြအေၾကာင္းေလ.........။ဒါေပမယ့္ ....................။ငါ့အနာဂတ္ကုိ
ငါမပုိင္တဲ့အေၾကာင္း၊အရင္တုန္းကငါလွမ္းသမွ်ေျခလွမ္းေတြကုိ ခရီးေရာက္ကုိေရာက္ရမယ္လုိ႔ငါရူးသြပ္ခဲ့တာ
ေတြကတကယ္တမ္းက်ေတာ့ျဖစ္မလာႏုိင္ေသးတဲ့အေၾကာင္း…..ဆုိတဲ့အေၾကာင္း၊အဲ့ဒိအေၾကာင္းေတြ ငါေျပာျပ
ခ်င္တယ္။အဲ့ဒိအခါက်ရင္ ငါအျမဲဆရာလုပ္တာခံရေနက် နင္က ငါ့ညာဘက္နားရြက္ကုိခပ္နာနာေလးျဖစ္သြား
ေအာင္ဆြဲလုိက္ျပီးမွနင္က သိပ္ေလာဘၾကီးျပီး သိပ္ေလာတာကုိးလုိ႔ ေျပာဦးမယ္ေနာ္။
ေျပာေနက်အဲ့ဒိႏွစ္သိမ့္စကားကုိပဲ နင္ကထပ္ခါတလဲလဲေျပာလြန္းရင္လဲ ငါကမၾကိဳက္ျပန္ဘူး၊ငါကတစ္ခါ
ျပန္လာတုိင္းတစ္ခါ အသစ္အသစ္ေသာမေက်နပ္မႈ၊ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈေတြနဲ႔ တုန္ရီေနသေလာက္ နင္ကေတာ့
တခါလာလဲဒီစကား၊တခါလာလဲ ဒီစကားပဲ နဲ႔ႏွစ္သိမ့္လြန္းေတာ့ငါစိတ္တုိတာေပါ့ေမာင္ရယ္။ငါအျပစ္တင္ရင္
ေတာ့ ငါကနင့္လုိမွစကားမတတ္တာ ငယ္ရယ္လုိ႔..နင္ခပ္ေလးေလးညည္းညဴဦးမယ္........။ဒါေပမယ့္
ငါကအဲ့ဒိမရိုးႏုိင္တဲ့စကားေလးကုိပဲ နားေထာင္ခ်င္လုိ႔ နင့္ကုိေစာင့္ေနခဲ့တာေပါ့ေမာင္။
နင္ျမန္ျမန္လာပါေတာ့ေနာ္။ငါ ဒီမိန္းမၾကီးေတြရဲ့ စကားသံကုိလဲ ထပ္ျပီးမၾကားႏုိင္ေတာ့ဘူးေမာင္။
စိတ္ညစ္လာျပီ။သူတုိ႔ကေတာ့သူတုိ႔ေျပာတာေတြငါမၾကားေလာက္ဘူးထင္လုိ႔ ေျပာၾကတာေနမွာ။ငါကသူတုိ႔ေလ
ေအာက္ကဆုိေတာ့ ငါအကုန္ၾကားေနရတယ္ေလေမာင္…။ေၾသာ္ေနာက္ျပီးေတာ့ ေမာင္ေရ..ငါနင့္ကိုေမးဦးမယ္။
ငါ့အေမကုိ ငါဘယ္လုိစကားလံုးေတြနဲ႔ ငါ့အေျခအေနကုိနားလည္ေအာင္ေျပာရမယ္ဆုိတာနင့္စိတ္ကူး
အၾကံဥာဏ္ေလးတစ္ခုေလာက္ငါသိခ်င္တယ္ေမာင္။
ေဟာ ေတြးရင္းကပဲ ေမာင္လာေနျပီ။အင္း..ခုမွ ေမာၾကီးပန္းၾကီးနဲ႔…စက္ဘီးကုိနင္းခ်လာလုိက္တာ၊
ငါ့အနားေရာက္လာေတာ့မွ
"ေဟ့ ငါေနာက္က်ေနတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူးေနာ္။ ဘာလုိ႔အေစာၾကီးလာေစာင့္ေနရတာလဲ..၊
တစ္ေယာက္ထဲရယ္..ေစာေစာလာမယ္ဆုိလဲအိမ္ကုိ၀င္ေခၚလုိက္တာမဟုတ္ဘူး"တဲ့၊
" ေအာ္ေမာင္ရယ္ နင္က နင့္စီးပြားေရးနဲ႔ေလ။ငါလာေခၚလုိက္လုိ႔မွ နင့္ေဖာက္သည္ေတြလြတ္ကုန္ရင္ ဘယ္ေကာင္းပါ့မလဲ"ဆုိေတာ့ "အံမယ္ ..မယ္မင္းၾကီးမ ခင္ဗ်ားတုိ႔ရန္ကုန္က ေလသံေတြ ရန္ကုန္မွာပဲ
ထားခဲ့ပါဗ်ာ၊က်ဳပ္တုိ႔ဆီေတာ့ သယ္မလာပါန႔ဲ" တဲ့။"က်ဳပ္တုိ႔ဆီမွာ အခ်ိန္ကေဖာေဖာသီသီပါပဲ" တဲ့။
အဲ့ဒိေမာင္ကေလ..က်မကုိခနဲ႔ဖုိ႔ စကားကုိဆုိ သိပ္ျပီးနားေထာင္ေကာင္းေအာင္ေျပာတတ္ေတာ့တာ။
အေျပာခံရေပမယ့္ နားခံသာေအာင္လဲ သူပဲေျပာတတ္ပ့ါကြယ္။" ေအးပါ ေမာင္ရယ္…ငါတစ္ေယာက္ထဲ
ထုိင္ေနခ်င္တာေၾကာင့္လဲပါပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ ငါ၀င္မေခၚခဲ့ေတာ့တာ " ဆုိေတာ့မွ သူျပံဳးလာတယ္။
ေနာက္ျပီးေတာ့ စက္ဘီးေပၚကခုမွဆင္းဖုိ႔သတိရသလုိနဲ႔ ျပာျပာသလဲဆင္းပီး စက္ဘီးကုိဒီအတုိင္း
ကုကၠိဳလ္ပင္ၾကီးေဘးမွာ မွီရပ္ထားလုိက္တယ္။"ေမာင္" ….က်မတခ်က္ေခၚလုိက္တယ္။
"ေျပာ…ဘာေတြျဖစ္လာခဲ့ျပန္ျပီလဲ " တဲ့…။"ငယ့္မ်က္လံုးေတြက ပုိျပီးေၾကာင္စီစီျဖစ္လာတယ္ေနာ္..တဲ့။
ဘာလဲ ညတုန္းကျပန္လာခါနီးကုိ အေတြးနယ္ခ်ဲဲ႕ျပီးေကာင္းေကာင္းမအိပ္ခဲ့ရဘူးလားတဲ့။ေျပာေတာ့ ေမာင္ရယ္၊
နင္က ငါ့အေၾကာင္းအကုန္သိျပီးသားပဲ။နင္ေျပာျပီးရင္ေတာ့ ငါေျပာခ်င္တာေလးေတြေျပာပါရေစေနာ္။
ျငိမ္သက္ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ၾကာျပီးေတာ့ က်မစိတ္ကူးထားတဲ့၊က်မရဲ့အေမာေတြကုိဖြင့္ခ်လုိက္ျပီးျပီ။က်မမွာ ေျပာစရာစကားေတြကုန္သြားခဲ့ျပီ။ေမာင္က သက္ျပင္းရွည္ၾကီးတစ္ခုကုိ က်မမသိေအာင္တုိးတုိးေလး
မႈတ္ထုတ္လုိက္တာကုိ က်မၾကားျဖစ္ေအာင္ၾကားလုိက္မိတယ္။
နင္အဲ့လုိသက္ျပင္းရွည္ၾကီးခ်လုိက္တာရဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာ ဘာေတြရွိေနမလဲ။ေတာ္ျပီ ငါဆက္မစဥ္းစား
ခ်င္ေတာ့ဘူး။ခြင့္လႊတ္ပါ...ေမာင္..။ငါကနင့္အတြက္ ဘယ္တုန္းကမွ မစဥ္းစားေပးႏုိင္ခဲ့ေသးဘူးေနာ္။
အဲ့ဒါကုိနားလည္ေပးတဲ့အတြက္လဲငါေက်းဇူးအရမ္းတင္တယ္၊နင္ကေလ ဘယ္တုန္းကမွ နင့္အတြက္ဆုိတာမ်ိဳး
ငါ့ဆီမွာမေတာင္းဆုိခဲ့ဘူးေနာ္။နင္က နင့္ဘ၀နဲ႔နင္ အဆင္ေျပေအာင္ေနတယ္တယ္။နင္လုပ္ႏိုင္သေလာက္
္လုပ္တယ္။နင္ငါ့ကုိ ခဏခဏေျပာသလုိပဲ၊ငါ့လုိမ်ိဳးလဲနင္ကေလာဘမၾကီးဘူး၊အိပ္မက္အၾကီးၾကီးေတြလဲ
မမက္ဘူး။ဒီျမိဳ႕ေလးမွာနင္ေနခဲ့တယ္။နင္က ဘယ္ရာဇ၀င္မွာမွ၀င္မပါခ်င္ဘူး။
နင္က ငါ့ကုိေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ငါက နင့္ဆီျပန္လာမယ္ေျပာျပီး နင့္နဲ႔ေ၀းရာကုိ သြားမွန္းမသိ၊သြားမွန္းမသိသြားေနခဲ့မိတယ္...။ဒါေပမယ့္နင္ကေတာ့ငါ့ကုိ ခုခ်ိန္ထိေဖးမတုန္း၊ခုခ်ိန္ထိ
အၾကံေကာင္းေတြေပးတုန္း...။ခုခ်ိန္ထိနင့္ရင္ခြင္က ငါ့ကုိေႏြးေထြးေစတုန္းပဲ....။
နင့္ကုိေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာဖုိ႔ ငါ့ပါးစပ္ေတြက ေစးကပ္ေနၾကတယ္။နင္ကလဲၾကိဳက္မွာ
မဟုတ္ဘူးေလ။ေသခ်ာတဲ့စကားတစ္ခြန္းေတာ့ ငါနင့္ကုိေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။အဲ့ဒါက ငါနင့္ကို ဘယ္ေတာ့မွ
ခြဲမသြားဘူးဆုိတာပဲ။ခုခြဲေနရတာကလဲ အခိုက္အတန္႔ေလးပဲလုိ႔ ငါေျပာခ်င္ေသးတယ္။ဒါေပမယ့္
အဲ့ဒိအခုိက္အတန္႔ေလးေတြက ဘယ္ေလာက္ထိၾကာသြားမလဲဆုိတာေတာ့ ငါလဲမသိေသးဘူး။သိလဲမသိခ်င္ဘူး
ေမာင္ရယ္။နင္လဲ မသိခ်င္ပါနဲ႔….။
**********************************
ကဲေမာင္ျပန္ၾကရေအာင္ေနာ္…မုိးခ်ဳပ္ေတာ့မယ္၊အေမစိတ္ပူေနလိမ့္မယ္ ဆုိေတာ့ နင္ကခပ္ယဲ့ယဲ့ေလးျပံဳးတယ္။
နင့္အျပံဳးကုိ ငါမုိ႔လုိ႔ ဖမ္းမိလုိက္တာ၊တျခားသူတစ္ေယာက္ဆုိသိမွာေတာင္မဟုတ္ဘူး။ဟင့္အင္းနင္အဲ့လုိမျပံဳးပါနဲ႔
ေမာင္ရယ္..ေနာ္..။ငါေတာင္းပန္တယ္ေလေနာ္..လုိ႔က်မစိတ္ထဲကေျပာလုိက္မိတယ္။ေမာင္က ခ်က္ခ်င္းပဲ
စက္ဘီးနားကုိသြားရပ္လုိက္ျပီး " ျပန္မယ္ေလ..လာ ငါလုိက္ပို႔မယ္ "တဲ့…။
"ေမာင္..တစ္ေန႔ေန႔က်ရင္ေတာ့ ခုနင္လုိက္ပုိ႔မယ္အိမ္ကုိ နင့္ကုိအပါ ငါေခၚသြားမယ္သိလား၊အဲ့အခါက်မွ နင္ရွက္မေနရဘူးေနာ္…."လုိ႔က်မစိတ္ထဲကပဲေျပာလုိက္မိတယ္။
*******************************
သူက က်မနဖူးျပင္ကုိ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ ခပ္ဖြဖြေလးထိကပ္လုိက္တယ္..။ေနာက္ျပီးေတာ့မွ ေလသံသဲ့သဲ့နဲ႔...........
စိတ္ခ်ပါငယ္…ငါ...အဲ့ဒိရက္ကုိ ေစာင့္ေနခဲ့တာ..၇ႏွစ္ေက်ာ္သြားခဲ့ျပီေလ…ဘာလုိ႔ဆက္မေစာင့္ႏိုင္ရမွာလဲတဲ့…။
*****************************
ဆံုးခမ္းတုိင္ေအာင္ ဖတ္ေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။က်မေမွ်ာ္ေနတာက ေ၀ဖန္အၾကံေပးတဲ့စကားသံမ်ားပါ။
အားမနာ၊ပါးမနာေ၀ဖန္ခဲ့ပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံပါသည္။
က်မ မမွတ္မိႏုိင္ေတာ့၊ၾကာခဲ့ျပီျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြကုိ က်မျပန္ေတြးၾကည့္ေနမိတယ္။က်မရဲ့ လက္စြဲေတာ္
Hokaido စက္ဘီးေလးကေတာ့သူ႔သခင္ျပန္လာတာျမင္တာနဲ႔ ေပ်ာ္ေနတယ္လုိ႔ က်မထင္တယ္…။
အဲ့ဒိစက္ဘီးေလးကုိ ေကာက္နင္းျပီး က်မထြက္လာခဲ့တာ။ေနာက္ျပီး က်မေမာင့္ကုိဒီနားလမ္းမေလးေဘးမွာ
ထုိင္ျပီးေမွ်ာ္ေနခဲ့တာ။ဒီလမ္းေလးရဲ့ေဘးကအျပိဳင္ရထားလမ္းတစ္ခုရွိတယ္။က်မထုိင္ေနစဥ္အတြင္းေတာ့
ဘယ္ရထားမွသြားတာမေတြ႕ေသးဘူး၊ဘယ္ကားမွလဲ သြားတာမေတြ႕ေသးဘူး။အဲ့ဒိေလာက္ထိတိတ္ဆိတ္ျငိမ္
သက္တဲ့လမ္းကေလး။
ဒီလမ္းေလးကုိပဲ ကားေတြက ျဖတ္သန္းသြားလာၾကတယ္။ျမိဳ႕ေလးကုိေတာ့ ေကြ႕ေရွာင္သြားတတ္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ပဲဒီျမိဳ႕ေလးဟာအရာရာမွာေနာက္က်ေနတတ္တာလားရယ္လုိ႔ က်မေတြးမိေသးတယ္…။
ဘာပဲေျပာေျပာ ခုက်မအဲ့ဒိလမ္းေလးေပၚမွာ ေရာက္ႏွင့္ေနခဲ့ျပီ။အဲ့ဒိလမ္းေလးဟာ ဒီျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕လံုးရဲ့ အေခ်ာမြတ္ဆံုးလမ္းအပုိင္းလုိ႔ေျပာရင္လဲရတယ္။လမ္းေဘးမွာ စီစီရီရီေပါက္ေနတာက ကုကၠိဳလ္ပင္ေတြ….။
ကုကၠိဳလ္ပင္ေတြရဲ့သက္တမ္းကရာေက်ာ္ေနျပီ။တခ်ိဳ႕အပင္ေတြကေညာင္ပင္ေတြျမိဳတာခံေနရရွာတဲ့အပင္ေတြေပါ့။
ဒါလဲသိပ္အံ့ၾသစရာေကာင္းတာပဲ။အသက္ရာေက်ာ္ျပီးေယာက်္ားႏွစ္ေယာက္လက္ႏွစ္ဘက္ဖက္စာေလာက္ရွိတဲ့
ဒီအပင္ၾကီးေတြကုိဘာမွမဟုတ္တဲ့အေစ့ေလးတစ္ေစ့ကေန ၀ါးျမိဳပစ္လုိက္တာ….။
တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကုကၠိဳလ္ရြက္ေတြနဲနဲလာျပီး၊ေညာင္ရြက္ေတြက အစားထုိးေနရာယူလာတာ….။
ေနာက္ဆံုးပင္စည္ေတြေရာ…အရြက္ေတြေရာ..အားလံုးဘာမွမက်န္ေအာင္ ကုကၠိဳလ္ပင္္ဘ၀ကေန
ေညာင္ပင္ဘ၀ေရာက္သြားရတာေလ…။
ကုကၠိဳလ္ပင္တန္းေတြရဲ့ခပ္လွန္းလွန္းမွာေတာ့ ၀ါတစ္ကြက္၊စိမ္းတစ္ကြက္၊ျပာတစ္ကြက္နဲ႔ စပါးခင္းေတြ...
တခ်ိဳ႕ေကာက္လိႈင္းသိမ္းေနတဲ့လယ္သူမေတြရဲ့စကားသံေတြကလဲ က်မဆီကုိခပ္သဲ့သဲ့ပဲလာရိုက္ခတ္တယ္…။
ေလတင္ေလေအာက္မုိ႔ ထင္ရဲ့။သူတုိ႔စကားသံေတြကုိ ေတာ္ေတာ္ပီပီသသၾကားေနရတယ္။
ဟဲ့ အဲ့ဒါေဒၚအ၀ွာရဲ့သမီးေလဟယ္..။ဟုိမုဆိုးမေလဟယ္။အယ္..နင္ကလဲ သူ႔အစ္ကုိက ဟုိသူေဌးသမီးနဲ႔ ယူလုိက္တာေလဟယ္၊ဘာၾကာေသးလုိ႔လဲ။အံမယ္ေလး အပုိင္ေနာ္၊အပုိင္၊မပုိင္ရင္ျခင္ေတာင္
ရိုက္တဲ့ေကာင္မဟုတ္ဘူး ေအးေလ အဲ့ဒါသူ႔ညီမေလ၊အငယ္ဆံုး၊အငယ္ဆံုး၊
ေအးသူ႔ညီမက်ေတာ့ ဥထားတာေလ…။
ရန္ကုန္မွာေနတယ္။ဒါခုခဏျပန္လာတာေနမွာ။မသိဘူး၊ဘာေတြလုပ္ေနလဲေတာ့ ငါလဲမသိဘူး။
သူ႔မေအၾကီးကလဲ ေမးရင္ဟုိလုိလုိဒီလုိလုိျဖစ္ေနတတ္တာေလ။ခဏ၊ခဏေမးေတာ့လဲမၾကိဳက္ဘူးေတာ္ေရ့ သိလား။
အုိ ေတာ္ပါေတာ့။ေမးခ်င္ရင္က်မလာေမးပါေတာ့လား။က်မဘာေတြလုပ္ေနလဲ။ဘာေတြရည္ရြယ္ထားလဲဆုိတာ
က်မရွင္တုိ႔ေကာင္းေကာင္းသိေအာင္၊နားလည္သြားေအာင္ေျဖရွင္းေပးႏုိင္တာေပါ့။ရွင္တုိ႔ကဘာလုိ႔က်မအေမ
ကုိမွ သြားေမးရတာလဲ။က်မအေမကုိ အဲ့ဒိနည္းနဲ႔ေတာ့ မႏွိပ္စက္ၾကပါနဲ႔။က်မအေမက ဘယ္သူ႕အေပၚမွာမွ
မေကာင္းၾကံစည္မႈမရွိခဲ့ဘူး။က်မအေမက တကယ့္အရုိးခံနဲ႔ ေတာသူၾကီးပါ။ရွင္တုိ႔လုိပဲလယ္ထဲမွာေန၊
လယ္ထဲမွာပဲၾကီးျပင္းလာခဲ့တာ။ဒါေပမယ့္ က်မအေမကရွင္တုိ႔လုိ သူမ်ားအေၾကာင္းကုိ အခ်ိန္ကုန္ခံျပီး
မေျပာပါဘူး။သူကုိယ္တုိင္လဲ မေျပာဘူး၊သူမ်ားလာေျပာရင္လဲ အားမနာတမ္းေအာ္လႊတ္တတ္တာ။
ကြမ္းေလးတျမံဳ႕ျမံဳ႕နဲ႔ က်မအေမကုိ ဒီအတုိင္းေလးပဲ က်မကေအးေအးေဆးေဆးေနေစ့ခ်င္တာပါ။ရွင္တုိ႔ရဲ့ အဲ့ဒိလုိ အရည္မရ၊အဖတ္မရစကားေတြနဲ႔ေတာ့ က်မအေမကုိစိတ္ဆင္းရဲမခံႏိုင္ဘူးေနာ္။ဒါေပမယ့္ ဒီစကားေတြက
က်မစိတ္ထဲက ေျပာေနမိတာေတြပါ။တကယ့္အျပင္မွာေတာ့ က်မဘာမွမေျပာႏုိင္ဘူး။
က်မေမွ်ာ္ေနတယ္။သူ႔ကုိ၊သူခုထိေပၚမလားေသးဘူး၊ခဏေနရင္ အေနာက္ရုိးမဆီကုိေန၀င္ျပီး အေမွာင္
ေရာက္လာေတာ့မယ္။ေမာင္ေရ..ငါအဲ့ေလာက္ေမွာင္တဲ့အထိေတာ့ နင့္ကုိေစာင့္ႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူးေနာ္။
နင္ခုလာမွ ငါတုိ႔ေတြ႕ရမယ္။နင္ခုလာမွငါတုိ႔ခဏေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ စက္ဘီးတူတူစီးရမွာ၊နင္လာေတာ့ လာမွာပါေနာ္။
ငါနင့္ကုိဆက္ေမွ်ာ္ခ်င္ေနေသးတယ္ေမာင္။
ဒါေပမယ့္ ငါေတြးပူေနမိေသးတယ္။
နင္ေရာက္လာတဲ့အေၾကာင္း၊ေနာက္ျပီး နင္နဲ႔ငါ စက္ဘီးကုိယ္စီနဲ႔ ဒီလမ္းေလးေပၚမွာေခါက္တုံ႔ေခါက္ျပန
္စီးေနၾကတဲ့အေၾကာင္း၊ေမွာင္ရီျပိဳးျပၾကေတာ့မွ ငါတုိ႔လမ္းခြဲသြားတဲ့အေၾကာင္း၊သူတုိ႔ေတြ တစ္ျမိဳ႕လံုးတစ္ရြာလံုး
အႏွံ႔ လုိက္ေျပာၾကလိမ့္ဦးမယ္။ငါ့အေမဆီကုိေတာ့အဲ့ဒိစကားက ေတာ္ေတာ္ေနာက္က်ျပီးမွေရာက္သြား
လိမ့္မယ္။ေမာင္…ငါနင့္ကုိခုခ်ိန္မွာ တကယ္ေတြ႕ခ်င္ေနတယ္ဟာ။ငါ့မွာ နင့္ကိုေျပာစရာစကားေတြနဲ႔ ရင္တစ္ခုလံုးလဲပြက္ပြက္ညံေနျပီေမာင္ရဲ့။ငါနင့္ကုိေျပာျပခ်င္တယ္။ငါ့အိပ္မက္ေတြအေၾကာင္း၊ငါ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ
အေၾကာင္း၊ငါဆက္ေလွ်ာက္ရမယ့္လမ္းေတြအေၾကာင္းေလ.........။ဒါေပမယ့္ ....................။ငါ့အနာဂတ္ကုိ
ငါမပုိင္တဲ့အေၾကာင္း၊အရင္တုန္းကငါလွမ္းသမွ်ေျခလွမ္းေတြကုိ ခရီးေရာက္ကုိေရာက္ရမယ္လုိ႔ငါရူးသြပ္ခဲ့တာ
ေတြကတကယ္တမ္းက်ေတာ့ျဖစ္မလာႏုိင္ေသးတဲ့အေၾကာင္း…..ဆုိတဲ့အေၾကာင္း၊အဲ့ဒိအေၾကာင္းေတြ ငါေျပာျပ
ခ်င္တယ္။အဲ့ဒိအခါက်ရင္ ငါအျမဲဆရာလုပ္တာခံရေနက် နင္က ငါ့ညာဘက္နားရြက္ကုိခပ္နာနာေလးျဖစ္သြား
ေအာင္ဆြဲလုိက္ျပီးမွနင္က သိပ္ေလာဘၾကီးျပီး သိပ္ေလာတာကုိးလုိ႔ ေျပာဦးမယ္ေနာ္။
ေျပာေနက်အဲ့ဒိႏွစ္သိမ့္စကားကုိပဲ နင္ကထပ္ခါတလဲလဲေျပာလြန္းရင္လဲ ငါကမၾကိဳက္ျပန္ဘူး၊ငါကတစ္ခါ
ျပန္လာတုိင္းတစ္ခါ အသစ္အသစ္ေသာမေက်နပ္မႈ၊ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈေတြနဲ႔ တုန္ရီေနသေလာက္ နင္ကေတာ့
တခါလာလဲဒီစကား၊တခါလာလဲ ဒီစကားပဲ နဲ႔ႏွစ္သိမ့္လြန္းေတာ့ငါစိတ္တုိတာေပါ့ေမာင္ရယ္။ငါအျပစ္တင္ရင္
ေတာ့ ငါကနင့္လုိမွစကားမတတ္တာ ငယ္ရယ္လုိ႔..နင္ခပ္ေလးေလးညည္းညဴဦးမယ္........။ဒါေပမယ့္
ငါကအဲ့ဒိမရိုးႏုိင္တဲ့စကားေလးကုိပဲ နားေထာင္ခ်င္လုိ႔ နင့္ကုိေစာင့္ေနခဲ့တာေပါ့ေမာင္။
နင္ျမန္ျမန္လာပါေတာ့ေနာ္။ငါ ဒီမိန္းမၾကီးေတြရဲ့ စကားသံကုိလဲ ထပ္ျပီးမၾကားႏုိင္ေတာ့ဘူးေမာင္။
စိတ္ညစ္လာျပီ။သူတုိ႔ကေတာ့သူတုိ႔ေျပာတာေတြငါမၾကားေလာက္ဘူးထင္လုိ႔ ေျပာၾကတာေနမွာ။ငါကသူတုိ႔ေလ
ေအာက္ကဆုိေတာ့ ငါအကုန္ၾကားေနရတယ္ေလေမာင္…။ေၾသာ္ေနာက္ျပီးေတာ့ ေမာင္ေရ..ငါနင့္ကိုေမးဦးမယ္။
ငါ့အေမကုိ ငါဘယ္လုိစကားလံုးေတြနဲ႔ ငါ့အေျခအေနကုိနားလည္ေအာင္ေျပာရမယ္ဆုိတာနင့္စိတ္ကူး
အၾကံဥာဏ္ေလးတစ္ခုေလာက္ငါသိခ်င္တယ္ေမာင္။
ေဟာ ေတြးရင္းကပဲ ေမာင္လာေနျပီ။အင္း..ခုမွ ေမာၾကီးပန္းၾကီးနဲ႔…စက္ဘီးကုိနင္းခ်လာလုိက္တာ၊
ငါ့အနားေရာက္လာေတာ့မွ
"ေဟ့ ငါေနာက္က်ေနတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူးေနာ္။ ဘာလုိ႔အေစာၾကီးလာေစာင့္ေနရတာလဲ..၊
တစ္ေယာက္ထဲရယ္..ေစာေစာလာမယ္ဆုိလဲအိမ္ကုိ၀င္ေခၚလုိက္တာမဟုတ္ဘူး"တဲ့၊
" ေအာ္ေမာင္ရယ္ နင္က နင့္စီးပြားေရးနဲ႔ေလ။ငါလာေခၚလုိက္လုိ႔မွ နင့္ေဖာက္သည္ေတြလြတ္ကုန္ရင္ ဘယ္ေကာင္းပါ့မလဲ"ဆုိေတာ့ "အံမယ္ ..မယ္မင္းၾကီးမ ခင္ဗ်ားတုိ႔ရန္ကုန္က ေလသံေတြ ရန္ကုန္မွာပဲ
ထားခဲ့ပါဗ်ာ၊က်ဳပ္တုိ႔ဆီေတာ့ သယ္မလာပါန႔ဲ" တဲ့။"က်ဳပ္တုိ႔ဆီမွာ အခ်ိန္ကေဖာေဖာသီသီပါပဲ" တဲ့။
အဲ့ဒိေမာင္ကေလ..က်မကုိခနဲ႔ဖုိ႔ စကားကုိဆုိ သိပ္ျပီးနားေထာင္ေကာင္းေအာင္ေျပာတတ္ေတာ့တာ။
အေျပာခံရေပမယ့္ နားခံသာေအာင္လဲ သူပဲေျပာတတ္ပ့ါကြယ္။" ေအးပါ ေမာင္ရယ္…ငါတစ္ေယာက္ထဲ
ထုိင္ေနခ်င္တာေၾကာင့္လဲပါပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ ငါ၀င္မေခၚခဲ့ေတာ့တာ " ဆုိေတာ့မွ သူျပံဳးလာတယ္။
ေနာက္ျပီးေတာ့ စက္ဘီးေပၚကခုမွဆင္းဖုိ႔သတိရသလုိနဲ႔ ျပာျပာသလဲဆင္းပီး စက္ဘီးကုိဒီအတုိင္း
ကုကၠိဳလ္ပင္ၾကီးေဘးမွာ မွီရပ္ထားလုိက္တယ္။"ေမာင္" ….က်မတခ်က္ေခၚလုိက္တယ္။
"ေျပာ…ဘာေတြျဖစ္လာခဲ့ျပန္ျပီလဲ " တဲ့…။"ငယ့္မ်က္လံုးေတြက ပုိျပီးေၾကာင္စီစီျဖစ္လာတယ္ေနာ္..တဲ့။
ဘာလဲ ညတုန္းကျပန္လာခါနီးကုိ အေတြးနယ္ခ်ဲဲ႕ျပီးေကာင္းေကာင္းမအိပ္ခဲ့ရဘူးလားတဲ့။ေျပာေတာ့ ေမာင္ရယ္၊
နင္က ငါ့အေၾကာင္းအကုန္သိျပီးသားပဲ။နင္ေျပာျပီးရင္ေတာ့ ငါေျပာခ်င္တာေလးေတြေျပာပါရေစေနာ္။
ျငိမ္သက္ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ၾကာျပီးေတာ့ က်မစိတ္ကူးထားတဲ့၊က်မရဲ့အေမာေတြကုိဖြင့္ခ်လုိက္ျပီးျပီ။က်မမွာ ေျပာစရာစကားေတြကုန္သြားခဲ့ျပီ။ေမာင္က သက္ျပင္းရွည္ၾကီးတစ္ခုကုိ က်မမသိေအာင္တုိးတုိးေလး
မႈတ္ထုတ္လုိက္တာကုိ က်မၾကားျဖစ္ေအာင္ၾကားလုိက္မိတယ္။
နင္အဲ့လုိသက္ျပင္းရွည္ၾကီးခ်လုိက္တာရဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာ ဘာေတြရွိေနမလဲ။ေတာ္ျပီ ငါဆက္မစဥ္းစား
ခ်င္ေတာ့ဘူး။ခြင့္လႊတ္ပါ...ေမာင္..။ငါကနင့္အတြက္ ဘယ္တုန္းကမွ မစဥ္းစားေပးႏုိင္ခဲ့ေသးဘူးေနာ္။
အဲ့ဒါကုိနားလည္ေပးတဲ့အတြက္လဲငါေက်းဇူးအရမ္းတင္တယ္၊နင္ကေလ ဘယ္တုန္းကမွ နင့္အတြက္ဆုိတာမ်ိဳး
ငါ့ဆီမွာမေတာင္းဆုိခဲ့ဘူးေနာ္။နင္က နင့္ဘ၀နဲ႔နင္ အဆင္ေျပေအာင္ေနတယ္တယ္။နင္လုပ္ႏိုင္သေလာက္
္လုပ္တယ္။နင္ငါ့ကုိ ခဏခဏေျပာသလုိပဲ၊ငါ့လုိမ်ိဳးလဲနင္ကေလာဘမၾကီးဘူး၊အိပ္မက္အၾကီးၾကီးေတြလဲ
မမက္ဘူး။ဒီျမိဳ႕ေလးမွာနင္ေနခဲ့တယ္။နင္က ဘယ္ရာဇ၀င္မွာမွ၀င္မပါခ်င္ဘူး။
နင္က ငါ့ကုိေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ငါက နင့္ဆီျပန္လာမယ္ေျပာျပီး နင့္နဲ႔ေ၀းရာကုိ သြားမွန္းမသိ၊သြားမွန္းမသိသြားေနခဲ့မိတယ္...။ဒါေပမယ့္နင္ကေတာ့ငါ့ကုိ ခုခ်ိန္ထိေဖးမတုန္း၊ခုခ်ိန္ထိ
အၾကံေကာင္းေတြေပးတုန္း...။ခုခ်ိန္ထိနင့္ရင္ခြင္က ငါ့ကုိေႏြးေထြးေစတုန္းပဲ....။
နင့္ကုိေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာဖုိ႔ ငါ့ပါးစပ္ေတြက ေစးကပ္ေနၾကတယ္။နင္ကလဲၾကိဳက္မွာ
မဟုတ္ဘူးေလ။ေသခ်ာတဲ့စကားတစ္ခြန္းေတာ့ ငါနင့္ကုိေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။အဲ့ဒါက ငါနင့္ကို ဘယ္ေတာ့မွ
ခြဲမသြားဘူးဆုိတာပဲ။ခုခြဲေနရတာကလဲ အခိုက္အတန္႔ေလးပဲလုိ႔ ငါေျပာခ်င္ေသးတယ္။ဒါေပမယ့္
အဲ့ဒိအခုိက္အတန္႔ေလးေတြက ဘယ္ေလာက္ထိၾကာသြားမလဲဆုိတာေတာ့ ငါလဲမသိေသးဘူး။သိလဲမသိခ်င္ဘူး
ေမာင္ရယ္။နင္လဲ မသိခ်င္ပါနဲ႔….။
**********************************
ကဲေမာင္ျပန္ၾကရေအာင္ေနာ္…မုိးခ်ဳပ္ေတာ့မယ္၊အေမစိတ္ပူေနလိမ့္မယ္ ဆုိေတာ့ နင္ကခပ္ယဲ့ယဲ့ေလးျပံဳးတယ္။
နင့္အျပံဳးကုိ ငါမုိ႔လုိ႔ ဖမ္းမိလုိက္တာ၊တျခားသူတစ္ေယာက္ဆုိသိမွာေတာင္မဟုတ္ဘူး။ဟင့္အင္းနင္အဲ့လုိမျပံဳးပါနဲ႔
ေမာင္ရယ္..ေနာ္..။ငါေတာင္းပန္တယ္ေလေနာ္..လုိ႔က်မစိတ္ထဲကေျပာလုိက္မိတယ္။ေမာင္က ခ်က္ခ်င္းပဲ
စက္ဘီးနားကုိသြားရပ္လုိက္ျပီး " ျပန္မယ္ေလ..လာ ငါလုိက္ပို႔မယ္ "တဲ့…။
"ေမာင္..တစ္ေန႔ေန႔က်ရင္ေတာ့ ခုနင္လုိက္ပုိ႔မယ္အိမ္ကုိ နင့္ကုိအပါ ငါေခၚသြားမယ္သိလား၊အဲ့အခါက်မွ နင္ရွက္မေနရဘူးေနာ္…."လုိ႔က်မစိတ္ထဲကပဲေျပာလုိက္မိတယ္။
*******************************
သူက က်မနဖူးျပင္ကုိ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ ခပ္ဖြဖြေလးထိကပ္လုိက္တယ္..။ေနာက္ျပီးေတာ့မွ ေလသံသဲ့သဲ့နဲ႔...........
စိတ္ခ်ပါငယ္…ငါ...အဲ့ဒိရက္ကုိ ေစာင့္ေနခဲ့တာ..၇ႏွစ္ေက်ာ္သြားခဲ့ျပီေလ…ဘာလုိ႔ဆက္မေစာင့္ႏိုင္ရမွာလဲတဲ့…။
*****************************
ဆံုးခမ္းတုိင္ေအာင္ ဖတ္ေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။က်မေမွ်ာ္ေနတာက ေ၀ဖန္အၾကံေပးတဲ့စကားသံမ်ားပါ။
အားမနာ၊ပါးမနာေ၀ဖန္ခဲ့ပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံပါသည္။
Monday, January 05, 2009
စိတ္နဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ကုိယ္နဲ႔စိတ္နဲ႔....ေမာ....ဒယ္....
စိတ္ကူးစီစဥ္ထားတာက ေရးထားတဲ့ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္တင္မလုိ႔။ဒါမဲ့ေမ့တတ္တဲ့ဒီအက်င့္က ျခစ္ထားတဲ့စာရြက္ေလးကုိမွေမ့ျဖစ္ေအာင္ ေမ့ရေသးတယ္။
ဒီေတာ့ အတင္းဆုိလဲဟုတ္၊အဖ်င္းဆုိလဲဟုတ္တဲ့ အေၾကာင္းေလးတစ္ခုပဲေျပာခဲ့ေတာ့မယ္ စိတ္ကူးတယ္.။။(ၾကားျဖတ္ေပါ့..ညေနမွတခါအားရင္ ရင္ဖ်က္ျပီး ေရးထားတဲ့ကဗ်ာတင္ေတာ့မယ္..ကုိင္း)
ဒီလုိပါ..။ျမန္မာျပည္က လူငယ္အမ်ိဳးသား(တခ်ိဳ႔)ေတြက (တခ်ိဳ႕ ဆုိေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္မ်ားေသာအေရအတြက္ျဖစ္ပါသည္။)
အမ်ိဳးသမီးထုတစ္ခုလံုးကုိ ကေလာ္ဆဲခ်င္စိတ္ေပါက္ေနတာ ၾကာၾကာခဲ့ျပီထင္ပါ့။
ဘာေၾကာင့္ဆုိ ဟုိတစ္ေလာက ကေလးကစားစရာအရုပ္နာမည္နဲ႔ HiP H0P သမားတစ္ေယာက္ရဲ့ Black ေခၚမလား သီခ်င္း ၃၊၄ ပုဒ္ထြက္လာပါတယ္။အားေပးလုိက္ၾကတာ...ေသာက္ေသာက္ကုိလဲပဲ..။အားရစရာၾကီးေပါ့။ဒါမဲ့ က်မၾကားရတဲ့ တစ္တြန္းတစ္စကတင္ကုိပဲ နားေတြ၊ပါးေတြပူထူသြားေအာင္ျဖစ္ရတဲ့အထိ ရွက္စရာအင္မတန္ေကာင္းတဲ့ စကားလံုးမ်ားနဲ႔ စီထားတဲ့ Hip Hop သီခ်င္းပါ။(ဟစ္ေဟာ့ပ္တဲ့၊သူတုိ႔က အဲ့လုိေျပာေတာ့လဲ ကုိယ္လဲအဲ့လုိပဲ ေျပာရတာေပါ့ :P )
သူက ကုိယ္ပုိင္ Single ေခြတစ္ေခြမွ မထြက္ရေသးဘူးလုိ႔လဲ သတင္းၾကားပါတယ္။ဒါမဲ့ သူငယ္က ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ (ေပါက္)ႏွင့္ေနပါျပီ။
ထြက္လာတဲ့သီခ်င္းေတြက အေမနဲ႔သား၊ေမာင္နဲ႔ ႏွမ၊အေဖနဲ႔ သမီး တူတူနားေထာင္ဖုိ႔အသာထား၊ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ၾကားလုိ႔မွ မသင့္ေတာ္တဲ့၊ခ်က္ခ်င္းထြက္ေ၀းရာကုိ ထြက္ေျပးရေလာက္တဲ့ထိ ညစ္ညမ္းေသာ၊ေသးသိမ္ေသာ စကားလုံးမ်ား၊အသံုးအႏႈန္းမ်ားနဲ႔ သီခ်င္းေတြ ထြက္လာတာပါ။ညစ္ပတ္တဲ့ သူ႔စကားလုံးေတြကုိေပၚလြင္ေအာင္ ေဖာ္ညႊန္းဖုိ႔ က်မမွာစကားလုံးမရွိပါ။
သုိ႔ေသာ္ ေသခ်ာတာကေတာ့ မိန္းကေလးထုကုိ ဆဲထားတာနဲ႔ ဘာမွမထူးပါဘူး။သူတုိ႔အရပ္နဲ႔ သူတုိ႔ဇတ္နဲ႔ဆုိေပမင့္ နားေထာင္သူေတြသည္ ျပည္သူလုထုပါ။လူ႔အလႊာေပါင္းစံုကပါ။သုိ႔ကလုိ လူအလႊာေပါင္းစံုက လူေတြလုိက္ဆုိေတာ့ ဘာျဖစ္လာသလဲ။လူ႔အလႊာေပါင္းစံုရဲ့ပါးစပ္ထဲ အဲ့သီခ်င္းေတြ၊အဲ့ဒိစကားလံုးေတြေရာက္လာပါတယ္။အဆုိးဆံုးကေတာ့ အမွား၊အမွန္ ေသခ်ာမဆန္းစစ္ႏုိင္ေသးတဲ့ အသက္4ႏွစ္၊5 ႏွစ္အရြယ္ စကားေျပာတတ္စကေလးအရြယ္ထိ အဲ့စကားလံုးေတြေရာက္ကုန္ပါတယ္။ယုိသူမရွက္ ျမင္သူရွက္ပါ။ၾကားရတဲ့ သူက ဟဲ့နင့္ပါးစပ္ခုပိတ္လုိက္စမ္း၊ေနာက္တစ္ခါနင္အဲ့ဒါမ်ိဳး ဆုိရဲဆုိၾကည့္ ငါနဲ႔ေတြ႕မယ္ လုိ႔အထိ တားဆီးပိတ္ပင္မိတယ္၊(တားျမစ္ပိတ္ပင္ဆုိတာကုိ ေလသံေလးေတာင္ က်မမၾကားခ်င္ေပမယ့္)
ဒါေပမယ့္ က်မအိမ္ေကာင္ေလးက ေနာက္ထပ္ထပ္ဆုိပါတယ္။သူလဲ ရြတ္စရွိေတာ့ ခ်က္ခ်င္းရပ္မရဘူးထင္ရဲ့။ဒီတစ္ခါေတာ့ မနာနာေအာင္ အရင့္သီးဆံုးစကားလံုးေရြးျပီး ေျပာပစ္လုိက္တယ္။ဟဲ့ နင့္မလဲ အစ္မေတြ၊ႏွမေတြရွိတယ္မလား၊ဘာလုိ႔ အဲ့ဒါၾကီးကုိနင္ရြတ္ေနတာလဲ။နင္မရွက္တတ္ဘူးလား...ဟင္..ဆုိေတာ့၊အာာာာာာာာ..မၾကီးဖုိးဒီကလဲ မရြတ္ေတာ့ဘူးဆုိျပီး ေအာင့္သက္သက္မ်က္နွာနဲ႔...။
တကယ္ကုိပဲ စကားေျပာတတ္စအရြယ္၊သီခ်င္းေတြကုိလုိက္ရြတ္တတ္တဲ့အရြယ္ကေလးေတြကစျပီး အသက္ 15 ႏွစ္ေလာက္၊သုိ႔မဟုတ္ အခ်ိဳ႕ေသာအသက္ ၁၈ႏွစ္ေအာက္လူငယ္ေတြကသူတုိ႔ေတြရဲ့ပရိတ္သတ္ေတြပါ။ေရေရလည္လည္အားေပးတာပါ။
က်မတုိ႔ သီခ်င္းကုိရူးသြပ္ခံုမင္တာထက္ အမ်ားၾကီးရင့္တဲ့ ရူးသြပ္မႈမ်ိဳးနဲ႔ သူတုိ႔က Hip Hop ကုိရင္ခုန္ၾကတဲ့လူငယ္ေတြပါ။
အဲ့ဒိ ပရိတ္သတ္ထုေရွ႔မွာ Represent လုပ္ျပီးရပ္ေနတဲ့ အႏုပညာရွင္နာမည္ခံထားသူတစ္ေယာက္ဟာ ဖရုႆ၀ါစာကုိ ပါးစပ္ကတရပ္စပ္ထြက္လာတာဟာ က်မအတြက္မယံုၾကည္ႏုိင္ေသာ အမွန္တရားေတြပါပဲ။ဒိထက္ပုိမွန္ျပီး ပုိေၾကာက္စရာေကာင္းတာက လူငယ္ထုတစ္ရပ္လံုးက သူ႔သီခ်င္းေတြကုိအားရပါးရ လုိက္ဆုိ၊လုိက္ရြတ္ေနၾကတာပါပဲ။ေရွ႕ကေခါင္းေဆာင္ျပီး ဆဲမယ့္သူ၊မရွိေသးေတာ့ ဆဲမယ့္သူလဲ ထြက္လာေရာ အားကုိးတၾကီးနဲ႔ ဦးညႊတ္ျပီး လုိက္ဆဲၾကေတာ့ပါပဲ။
သူကေတာ့ သီခ်င္းလုပ္ဆုိတာပါ။လူထုၾကားထဲေရာက္လာေတာ့ ဒါဟာ ဆဲဆုိေနတာနဲ႔ တူတူပါပဲ။
ဆရာသုေမာင္ေရးတဲ့စာတစ္ပုဒ္ထဲမွာ ဆရာ့အေမ အေမညိဳက သူ႔သားကုိ ေ_ာက္ေျပာလုိ႔ ဟဲ့ သားရယ္နင့္မလဲ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ့ပစၥည္းကုိမ်ား ကုိယ့္ပါးစပ္ထဲထည့္ေျပာရတယ္လုိ႔ဟယ္....တဲ့။အဲ့ဒိကထဲက က်ေနာ္လဲေျပာခါနီးတုိင္းတစ္မ်ိဳးၾကီးျဖစ္ေနေတာ့တာပဲတဲ့...။(ဖတ္ဖူးတာပါ။စာလံုးက် မွားေကာင္းမွားႏုိင္ေပမယ့္ သေဘာတရားကေတာ့ မလြဲေလာက္ဘူးလုိ႔ထင္ပါတယ္။)
ဆုိေတာ့ ဒီသီခ်င္းသာအေမညိဳရွိေသးလုိ႔ ၾကားခဲ့ရင္ ဘာေလာက္ေတာင္ စိတ္ဆင္းရဲလိမ့္မလဲမသိပါ။အေမညိဳမွ မဟုတ္ပါ။အေမတုိင္း ၾကားလုိက္ရရင္ ၾကက္သီးတျဖန္ျဖန္းထေလာက္တဲ့အထိ စကားလံုးေတြပါ။
ကုိယ့္ဖန္တီးမႈသည္ အဆိပ္ျဖစ္ေနတာလား၊အားျဖစ္ေစတာလား ဆုိတာေလာက္ေတာ့ သတိခ်ပ္သင့္သည္ဟု ထင္ပါသည္။
(မွတ္ခ်က္၊ေ၀ဖန္ေရးသည္ ကိုယ္ၾကိဳက္တာ၊မၾကိဳက္တာကုိေျပာျခင္းမဟုတ္လုိ႔ ၾကားဖူးနား၀ရွိခဲ့ဖူးပါသည္။ဒီစာသည္ က်မၾကိဳက္ျခင္း၊မၾကိဳက္ျခင္းမ်ားႏွင့္ မပတ္သက္၊မႏွီးႏႊယ္ပါ။ရင္ေမာ၊ရင္နာလြန္းသျဖင့္ ရင္ဖြင့္ျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။ေနာက္ျပီးသည္းခံဖတ္ေပးၾကတဲ့ ဘေလာဂ့္ရပ္မွ အစ္ကုိ၊အစ္မေမာင္ႏွမမ်ားကုိ ေက်းဇူးလဲတင္ေတာင္းလဲပန္ပါသည္။ဘာေၾကာင့္ဆုိေတာ့ ေက်ာင္းေျပးတဲ့သူေတြကုိဆူေနတဲ့ ဆရာရဲ့စကားသံကုိ ေက်ာင္းလဲတက္ရဲ့နဲ႔ ၾကိတ္မွိတ္သည္းခံျပီးနားေထာင္ေနရသလုိ ျဖစ္ေနျပီလုိ႔ ေရးျပီးမွေတြးမိလုိ႔ပါ)
ဒီေတာ့ အတင္းဆုိလဲဟုတ္၊အဖ်င္းဆုိလဲဟုတ္တဲ့ အေၾကာင္းေလးတစ္ခုပဲေျပာခဲ့ေတာ့မယ္ စိတ္ကူးတယ္.။။(ၾကားျဖတ္ေပါ့..ညေနမွတခါအားရင္ ရင္ဖ်က္ျပီး ေရးထားတဲ့ကဗ်ာတင္ေတာ့မယ္..ကုိင္း)
ဒီလုိပါ..။ျမန္မာျပည္က လူငယ္အမ်ိဳးသား(တခ်ိဳ႔)ေတြက (တခ်ိဳ႕ ဆုိေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္မ်ားေသာအေရအတြက္ျဖစ္ပါသည္။)
အမ်ိဳးသမီးထုတစ္ခုလံုးကုိ ကေလာ္ဆဲခ်င္စိတ္ေပါက္ေနတာ ၾကာၾကာခဲ့ျပီထင္ပါ့။
ဘာေၾကာင့္ဆုိ ဟုိတစ္ေလာက ကေလးကစားစရာအရုပ္နာမည္နဲ႔ HiP H0P သမားတစ္ေယာက္ရဲ့ Black ေခၚမလား သီခ်င္း ၃၊၄ ပုဒ္ထြက္လာပါတယ္။အားေပးလုိက္ၾကတာ...ေသာက္ေသာက္ကုိလဲပဲ..။အားရစရာၾကီးေပါ့။ဒါမဲ့ က်မၾကားရတဲ့ တစ္တြန္းတစ္စကတင္ကုိပဲ နားေတြ၊ပါးေတြပူထူသြားေအာင္ျဖစ္ရတဲ့အထိ ရွက္စရာအင္မတန္ေကာင္းတဲ့ စကားလံုးမ်ားနဲ႔ စီထားတဲ့ Hip Hop သီခ်င္းပါ။(ဟစ္ေဟာ့ပ္တဲ့၊သူတုိ႔က အဲ့လုိေျပာေတာ့လဲ ကုိယ္လဲအဲ့လုိပဲ ေျပာရတာေပါ့ :P )
သူက ကုိယ္ပုိင္ Single ေခြတစ္ေခြမွ မထြက္ရေသးဘူးလုိ႔လဲ သတင္းၾကားပါတယ္။ဒါမဲ့ သူငယ္က ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ (ေပါက္)ႏွင့္ေနပါျပီ။
ထြက္လာတဲ့သီခ်င္းေတြက အေမနဲ႔သား၊ေမာင္နဲ႔ ႏွမ၊အေဖနဲ႔ သမီး တူတူနားေထာင္ဖုိ႔အသာထား၊ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ၾကားလုိ႔မွ မသင့္ေတာ္တဲ့၊ခ်က္ခ်င္းထြက္ေ၀းရာကုိ ထြက္ေျပးရေလာက္တဲ့ထိ ညစ္ညမ္းေသာ၊ေသးသိမ္ေသာ စကားလုံးမ်ား၊အသံုးအႏႈန္းမ်ားနဲ႔ သီခ်င္းေတြ ထြက္လာတာပါ။ညစ္ပတ္တဲ့ သူ႔စကားလုံးေတြကုိေပၚလြင္ေအာင္ ေဖာ္ညႊန္းဖုိ႔ က်မမွာစကားလုံးမရွိပါ။
သုိ႔ေသာ္ ေသခ်ာတာကေတာ့ မိန္းကေလးထုကုိ ဆဲထားတာနဲ႔ ဘာမွမထူးပါဘူး။သူတုိ႔အရပ္နဲ႔ သူတုိ႔ဇတ္နဲ႔ဆုိေပမင့္ နားေထာင္သူေတြသည္ ျပည္သူလုထုပါ။လူ႔အလႊာေပါင္းစံုကပါ။သုိ႔ကလုိ လူအလႊာေပါင္းစံုက လူေတြလုိက္ဆုိေတာ့ ဘာျဖစ္လာသလဲ။လူ႔အလႊာေပါင္းစံုရဲ့ပါးစပ္ထဲ အဲ့သီခ်င္းေတြ၊အဲ့ဒိစကားလံုးေတြေရာက္လာပါတယ္။အဆုိးဆံုးကေတာ့ အမွား၊အမွန္ ေသခ်ာမဆန္းစစ္ႏုိင္ေသးတဲ့ အသက္4ႏွစ္၊5 ႏွစ္အရြယ္ စကားေျပာတတ္စကေလးအရြယ္ထိ အဲ့စကားလံုးေတြေရာက္ကုန္ပါတယ္။ယုိသူမရွက္ ျမင္သူရွက္ပါ။ၾကားရတဲ့ သူက ဟဲ့နင့္ပါးစပ္ခုပိတ္လုိက္စမ္း၊ေနာက္တစ္ခါနင္အဲ့ဒါမ်ိဳး ဆုိရဲဆုိၾကည့္ ငါနဲ႔ေတြ႕မယ္ လုိ႔အထိ တားဆီးပိတ္ပင္မိတယ္၊(တားျမစ္ပိတ္ပင္ဆုိတာကုိ ေလသံေလးေတာင္ က်မမၾကားခ်င္ေပမယ့္)
ဒါေပမယ့္ က်မအိမ္ေကာင္ေလးက ေနာက္ထပ္ထပ္ဆုိပါတယ္။သူလဲ ရြတ္စရွိေတာ့ ခ်က္ခ်င္းရပ္မရဘူးထင္ရဲ့။ဒီတစ္ခါေတာ့ မနာနာေအာင္ အရင့္သီးဆံုးစကားလံုးေရြးျပီး ေျပာပစ္လုိက္တယ္။ဟဲ့ နင့္မလဲ အစ္မေတြ၊ႏွမေတြရွိတယ္မလား၊ဘာလုိ႔ အဲ့ဒါၾကီးကုိနင္ရြတ္ေနတာလဲ။နင္မရွက္တတ္ဘူးလား...ဟင္..ဆုိေတာ့၊အာာာာာာာာ..မၾကီးဖုိးဒီကလဲ မရြတ္ေတာ့ဘူးဆုိျပီး ေအာင့္သက္သက္မ်က္နွာနဲ႔...။
တကယ္ကုိပဲ စကားေျပာတတ္စအရြယ္၊သီခ်င္းေတြကုိလုိက္ရြတ္တတ္တဲ့အရြယ္ကေလးေတြကစျပီး အသက္ 15 ႏွစ္ေလာက္၊သုိ႔မဟုတ္ အခ်ိဳ႕ေသာအသက္ ၁၈ႏွစ္ေအာက္လူငယ္ေတြကသူတုိ႔ေတြရဲ့ပရိတ္သတ္ေတြပါ။ေရေရလည္လည္အားေပးတာပါ။
က်မတုိ႔ သီခ်င္းကုိရူးသြပ္ခံုမင္တာထက္ အမ်ားၾကီးရင့္တဲ့ ရူးသြပ္မႈမ်ိဳးနဲ႔ သူတုိ႔က Hip Hop ကုိရင္ခုန္ၾကတဲ့လူငယ္ေတြပါ။
အဲ့ဒိ ပရိတ္သတ္ထုေရွ႔မွာ Represent လုပ္ျပီးရပ္ေနတဲ့ အႏုပညာရွင္နာမည္ခံထားသူတစ္ေယာက္ဟာ ဖရုႆ၀ါစာကုိ ပါးစပ္ကတရပ္စပ္ထြက္လာတာဟာ က်မအတြက္မယံုၾကည္ႏုိင္ေသာ အမွန္တရားေတြပါပဲ။ဒိထက္ပုိမွန္ျပီး ပုိေၾကာက္စရာေကာင္းတာက လူငယ္ထုတစ္ရပ္လံုးက သူ႔သီခ်င္းေတြကုိအားရပါးရ လုိက္ဆုိ၊လုိက္ရြတ္ေနၾကတာပါပဲ။ေရွ႕ကေခါင္းေဆာင္ျပီး ဆဲမယ့္သူ၊မရွိေသးေတာ့ ဆဲမယ့္သူလဲ ထြက္လာေရာ အားကုိးတၾကီးနဲ႔ ဦးညႊတ္ျပီး လုိက္ဆဲၾကေတာ့ပါပဲ။
သူကေတာ့ သီခ်င္းလုပ္ဆုိတာပါ။လူထုၾကားထဲေရာက္လာေတာ့ ဒါဟာ ဆဲဆုိေနတာနဲ႔ တူတူပါပဲ။
ဆရာသုေမာင္ေရးတဲ့စာတစ္ပုဒ္ထဲမွာ ဆရာ့အေမ အေမညိဳက သူ႔သားကုိ ေ_ာက္ေျပာလုိ႔ ဟဲ့ သားရယ္နင့္မလဲ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ့ပစၥည္းကုိမ်ား ကုိယ့္ပါးစပ္ထဲထည့္ေျပာရတယ္လုိ႔ဟယ္....တဲ့။အဲ့ဒိကထဲက က်ေနာ္လဲေျပာခါနီးတုိင္းတစ္မ်ိဳးၾကီးျဖစ္ေနေတာ့တာပဲတဲ့...။(ဖတ္ဖူးတာပါ။စာလံုးက် မွားေကာင္းမွားႏုိင္ေပမယ့္ သေဘာတရားကေတာ့ မလြဲေလာက္ဘူးလုိ႔ထင္ပါတယ္။)
ဆုိေတာ့ ဒီသီခ်င္းသာအေမညိဳရွိေသးလုိ႔ ၾကားခဲ့ရင္ ဘာေလာက္ေတာင္ စိတ္ဆင္းရဲလိမ့္မလဲမသိပါ။အေမညိဳမွ မဟုတ္ပါ။အေမတုိင္း ၾကားလုိက္ရရင္ ၾကက္သီးတျဖန္ျဖန္းထေလာက္တဲ့အထိ စကားလံုးေတြပါ။
ကုိယ့္ဖန္တီးမႈသည္ အဆိပ္ျဖစ္ေနတာလား၊အားျဖစ္ေစတာလား ဆုိတာေလာက္ေတာ့ သတိခ်ပ္သင့္သည္ဟု ထင္ပါသည္။
(မွတ္ခ်က္၊ေ၀ဖန္ေရးသည္ ကိုယ္ၾကိဳက္တာ၊မၾကိဳက္တာကုိေျပာျခင္းမဟုတ္လုိ႔ ၾကားဖူးနား၀ရွိခဲ့ဖူးပါသည္။ဒီစာသည္ က်မၾကိဳက္ျခင္း၊မၾကိဳက္ျခင္းမ်ားႏွင့္ မပတ္သက္၊မႏွီးႏႊယ္ပါ။ရင္ေမာ၊ရင္နာလြန္းသျဖင့္ ရင္ဖြင့္ျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။ေနာက္ျပီးသည္းခံဖတ္ေပးၾကတဲ့ ဘေလာဂ့္ရပ္မွ အစ္ကုိ၊အစ္မေမာင္ႏွမမ်ားကုိ ေက်းဇူးလဲတင္ေတာင္းလဲပန္ပါသည္။ဘာေၾကာင့္ဆုိေတာ့ ေက်ာင္းေျပးတဲ့သူေတြကုိဆူေနတဲ့ ဆရာရဲ့စကားသံကုိ ေက်ာင္းလဲတက္ရဲ့နဲ႔ ၾကိတ္မွိတ္သည္းခံျပီးနားေထာင္ေနရသလုိ ျဖစ္ေနျပီလုိ႔ ေရးျပီးမွေတြးမိလုိ႔ပါ)
Saturday, January 03, 2009
2008 ရဲ့ေနာက္ဆံုးစကၠန္႔ေတြတုန္းက...
ည 8 နာရီေလာက္ထိ ထံုးစံအတုိင္း အင္တာနက္ကေဖးမွာထုိင္ျပီး ဘေလာဂ့္ေတြကုိ ဒေရာေသာပါးလုိက္လည္ရပါတယ္။အခ်ိဳ႔ပုိစ့္ေတြကိုအိမ္က်မွျပန္ဖတ္ဖုိ႔ ေကာ္ပီကူးတန္တာ ကူးရပါတယ္.။
ရာသီဥတုက ပူပါတယ္..။ဒါေၾကာင့္အေအးတစ္ခြက္ေသာက္ျပီး အေဒၚဆုိင္မွာ ၀ုိင္းကူထုိင္ရတာက ည 11 နာရီခြဲေလာက္ထိပါ..။
အိမ္ေပၚ ျပန္ေရာက္ေတာ့ 12 နာရီထုိးဖုိ႔က မိနစ္ 20 ေလာက္ပဲလုိပါေတာ့တယ္...။အေအးတစ္ခြက္ထပ္ေသာက္ပါတယ္..။
အမွန္ေတာ့ အခါးရည္တစ္ခြက္ေလာက္ေသာက္ျပီး သူမ်ားတစ္ကာေတြကုိ ေလာကၾကီးကုိေခတၱၱခဏ ေမ့ထားခ်င္တာေပါ့..။မေက်နပ္တဲ့လူတစ္ခ်ိဳ့ကုိ ေအာ္အက္ျပီး ဆဲပစ္လုိက္ခ်င္တာေပါ့။
(ဒါမဲ့ ေမာင္မ်ိဳးျပန္လာေတာ့မွပဲ တစ္ခြက္တစ္ဖလား သြားေမာ့ေတာ့မယ္ေလ...ေမာင္ေလးရွင္းသန္႔လဲ လုိက္ခ်င္ရင္ခုထဲက ဆက္သြယ္ထားေပါ့..)ဟဲဟဲ အလကားေနာက္တာပါ..။
ဆုိင္ကေန အိမ္ကုိအျပန္ တစ္လမ္းလံုးလဲ မူးျပီးေအာ္ဟစ္ေနတဲ့လူေတြနဲ႔ဆုိေတာ့ ကုိယ့္လမ္းကုိ မနည္းေရွာင္ျပီးေလွ်ာက္ေနရပါတယ္..။စိတ္ထဲေတြးမိေသးတယ္..။အိမ္ေပၚေရာက္ရင္ေတာ့ "ႏွစ္သစ္ကုိအရက္ေသာက္ျပီးၾကိဳဆုိၾကျခင္း၊"သုိ႔မဟုတ္ "အရက္ေသာက္မိန္႔ရေသာည" ဆုိတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ပုိစ့္တစ္ခုတင္ဦးမယ္လုိ႔ ေတြးထားလုိက္တယ္..။ဒါမဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါ..။
ဟုတ္ပါ့..က်မတုိ႔ အမိဗမာျပည္မလဲ သၾကၤန္ရယ္၊အဂၤလိပ္ႏွစ္ကူးရယ္ဆုိ အရက္ေသာက္ခြင့္ပါမစ္ရတဲ့ ရက္ေတြပါ..။
ေသာက္ခ်င္တုိင္းေသာက္ခြင့္ရွိတယ္ထင္ပါ့။ေသာက္ခ်င္းတုိင္းေသာက္၊ေအာ္ခ်င္တုိင္းေအာ္.....။ဆဲခ်င္တုိင္းဆဲ။ျဖစ္တယ္..။
နည္းနည္းၾကမ္းလာရင္ေတာ့ လည္ကုတ္ေလးရဖုိ႔သာျပင္ေပါ့..။ဒါပဲ။ဒါပဲ။
ကဲထားပါေတာ့...။လုိရင္းက မေရာက္ဘူးျဖစ္ေနတယ္..။
အိမ္ေပၚေရာက္ျပီး ခဏေနေတာ့ က်မတူမ သံုးႏွစ္သမီးအလည္မေလးက "အန္တီဖုိးဒီေရ..မီးတုိ႔ ဟက္ပီးနယူးယား လုပ္မယ္" ေလလုိ႔ညွိတယ္..။သူက အဂၤလိပ္လုိကုိ သိပ္ပီေအာင္ေျပာခ်င္တာ..။Pressure ကုိ ပ်က္ရွာတဲ့။သိပ္ပီလြန္းခ်င္ျပီးေတာ့ လွ်ာကအမွန္မရေသးဘူးျဖစ္ေနတာထင္ပါ့။ခုလဲ Year ကုိ ရီးယား လုိ႔မထြက္ခ်င္ဘူး။ခပ္ေပါ့ေပါ့ေလးနဲ႔ ယား လုိ႔ထြက္ေလ့ရွိပါတယ္။ေနာက္ျပီး ဒီကေလးက ညဆုိ 12 နာရီ၊တစ္ခ်က္ထုိးလဲ ဘယ္ေတာ့မွအိပ္တာမဟုတ္။မနက္က်မွသာ ေက်ာင္းပုိ႔ဖုိ ႏိႈးမရတတ္တာ..။က်မလဲ ေအးပါ သမီးရယ္..။လုပ္ၾကတာေပါ့။သူေျပာလုိက္ေတာ့လဲ ေသခ်ာေလး လုပ္ေပးခ်င္စိတ္ေပါက္လာတယ္။ဒါနဲ႔ မီးရွဴးေလးေဖါက္ျပမယ္ဆုိျပီး သီတင္းကၽႊတ္တုန္းက မေဖာက္ျဖစ္ပဲက်န္ေနတဲ့ မီးရွဴး 2ေခ်ာင္းကုိ ၾကိဳးစားပီးမီညွိတယ္။အေရးထဲ ၾကာေနျပီမုိ႔မီးရွဴးက ေတာ္ေတာ္နဲ႔မီးမေပါက္၊လႈပ္လႈပ္ေပးေနရေသးတယ္....။
သူမ်ားေတြက Count Down လုပ္ေနျပီ။ဒီကမီးရွဴးကမထြက္ေသးဘူးေလ..။ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူမ်ားေတြက 6,5 ေရာက္ေနကာမွ သမီးေအာ္၊ေအာ္ဆုိျပီး 4,3,2 Happy New Year ရွဴးရွဴးဒုိင္း...ေဖါင္း...ဆုိျပီးကိစၥျပီးလုိက္ေၾကာင္းပါပဲ..။
ေမာင္ေလးရွင္းသန္႔ေရ..အစ္မရဲ့ 2008 ေနာက္ဆံုးစကၠန္႔ေတြကေတာ့ ေရးခဲ့သလုိပဲ ကုန္ဆံုးခဲ့ပါတယ္..။
ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆုိတာလဲ သိပ္ျပီးထူးျခားလွတဲ့ ခံစားခ်က္တစ္ခုေတာ့မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။အဲ့ဒိညတုန္းက ေပ်ာ္ေနတဲ့သူေတြကုိေတာ့ အားက်တယ္...။ငါ့ေမာင္လုိပဲ 2008 ကိုျပန္လည္သံုးသပ္ျပီး 2009 ကုိရင္ဆုိင္ဖုိ႔အသင့္ျပင္တဲ့အေၾကာင္းေတာ့ အလ်င္းသင့္ရင္ေရးပါဦးမယ္..။
အားလံုးခ်မ္းေျမ့ပါေစ။
ရာသီဥတုက ပူပါတယ္..။ဒါေၾကာင့္အေအးတစ္ခြက္ေသာက္ျပီး အေဒၚဆုိင္မွာ ၀ုိင္းကူထုိင္ရတာက ည 11 နာရီခြဲေလာက္ထိပါ..။
အိမ္ေပၚ ျပန္ေရာက္ေတာ့ 12 နာရီထုိးဖုိ႔က မိနစ္ 20 ေလာက္ပဲလုိပါေတာ့တယ္...။အေအးတစ္ခြက္ထပ္ေသာက္ပါတယ္..။
အမွန္ေတာ့ အခါးရည္တစ္ခြက္ေလာက္ေသာက္ျပီး သူမ်ားတစ္ကာေတြကုိ ေလာကၾကီးကုိေခတၱၱခဏ ေမ့ထားခ်င္တာေပါ့..။မေက်နပ္တဲ့လူတစ္ခ်ိဳ့ကုိ ေအာ္အက္ျပီး ဆဲပစ္လုိက္ခ်င္တာေပါ့။
(ဒါမဲ့ ေမာင္မ်ိဳးျပန္လာေတာ့မွပဲ တစ္ခြက္တစ္ဖလား သြားေမာ့ေတာ့မယ္ေလ...ေမာင္ေလးရွင္းသန္႔လဲ လုိက္ခ်င္ရင္ခုထဲက ဆက္သြယ္ထားေပါ့..)ဟဲဟဲ အလကားေနာက္တာပါ..။
ဆုိင္ကေန အိမ္ကုိအျပန္ တစ္လမ္းလံုးလဲ မူးျပီးေအာ္ဟစ္ေနတဲ့လူေတြနဲ႔ဆုိေတာ့ ကုိယ့္လမ္းကုိ မနည္းေရွာင္ျပီးေလွ်ာက္ေနရပါတယ္..။စိတ္ထဲေတြးမိေသးတယ္..။အိမ္ေပၚေရာက္ရင္ေတာ့ "ႏွစ္သစ္ကုိအရက္ေသာက္ျပီးၾကိဳဆုိၾကျခင္း၊"သုိ႔မဟုတ္ "အရက္ေသာက္မိန္႔ရေသာည" ဆုိတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ပုိစ့္တစ္ခုတင္ဦးမယ္လုိ႔ ေတြးထားလုိက္တယ္..။ဒါမဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါ..။
ဟုတ္ပါ့..က်မတုိ႔ အမိဗမာျပည္မလဲ သၾကၤန္ရယ္၊အဂၤလိပ္ႏွစ္ကူးရယ္ဆုိ အရက္ေသာက္ခြင့္ပါမစ္ရတဲ့ ရက္ေတြပါ..။
ေသာက္ခ်င္တုိင္းေသာက္ခြင့္ရွိတယ္ထင္ပါ့။ေသာက္ခ်င္းတုိင္းေသာက္၊ေအာ္ခ်င္တုိင္းေအာ္.....။ဆဲခ်င္တုိင္းဆဲ။ျဖစ္တယ္..။
နည္းနည္းၾကမ္းလာရင္ေတာ့ လည္ကုတ္ေလးရဖုိ႔သာျပင္ေပါ့..။ဒါပဲ။ဒါပဲ။
ကဲထားပါေတာ့...။လုိရင္းက မေရာက္ဘူးျဖစ္ေနတယ္..။
အိမ္ေပၚေရာက္ျပီး ခဏေနေတာ့ က်မတူမ သံုးႏွစ္သမီးအလည္မေလးက "အန္တီဖုိးဒီေရ..မီးတုိ႔ ဟက္ပီးနယူးယား လုပ္မယ္" ေလလုိ႔ညွိတယ္..။သူက အဂၤလိပ္လုိကုိ သိပ္ပီေအာင္ေျပာခ်င္တာ..။Pressure ကုိ ပ်က္ရွာတဲ့။သိပ္ပီလြန္းခ်င္ျပီးေတာ့ လွ်ာကအမွန္မရေသးဘူးျဖစ္ေနတာထင္ပါ့။ခုလဲ Year ကုိ ရီးယား လုိ႔မထြက္ခ်င္ဘူး။ခပ္ေပါ့ေပါ့ေလးနဲ႔ ယား လုိ႔ထြက္ေလ့ရွိပါတယ္။ေနာက္ျပီး ဒီကေလးက ညဆုိ 12 နာရီ၊တစ္ခ်က္ထုိးလဲ ဘယ္ေတာ့မွအိပ္တာမဟုတ္။မနက္က်မွသာ ေက်ာင္းပုိ႔ဖုိ ႏိႈးမရတတ္တာ..။က်မလဲ ေအးပါ သမီးရယ္..။လုပ္ၾကတာေပါ့။သူေျပာလုိက္ေတာ့လဲ ေသခ်ာေလး လုပ္ေပးခ်င္စိတ္ေပါက္လာတယ္။ဒါနဲ႔ မီးရွဴးေလးေဖါက္ျပမယ္ဆုိျပီး သီတင္းကၽႊတ္တုန္းက မေဖာက္ျဖစ္ပဲက်န္ေနတဲ့ မီးရွဴး 2ေခ်ာင္းကုိ ၾကိဳးစားပီးမီညွိတယ္။အေရးထဲ ၾကာေနျပီမုိ႔မီးရွဴးက ေတာ္ေတာ္နဲ႔မီးမေပါက္၊လႈပ္လႈပ္ေပးေနရေသးတယ္....။
သူမ်ားေတြက Count Down လုပ္ေနျပီ။ဒီကမီးရွဴးကမထြက္ေသးဘူးေလ..။ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူမ်ားေတြက 6,5 ေရာက္ေနကာမွ သမီးေအာ္၊ေအာ္ဆုိျပီး 4,3,2 Happy New Year ရွဴးရွဴးဒုိင္း...ေဖါင္း...ဆုိျပီးကိစၥျပီးလုိက္ေၾကာင္းပါပဲ..။
ေမာင္ေလးရွင္းသန္႔ေရ..အစ္မရဲ့ 2008 ေနာက္ဆံုးစကၠန္႔ေတြကေတာ့ ေရးခဲ့သလုိပဲ ကုန္ဆံုးခဲ့ပါတယ္..။
ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆုိတာလဲ သိပ္ျပီးထူးျခားလွတဲ့ ခံစားခ်က္တစ္ခုေတာ့မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။အဲ့ဒိညတုန္းက ေပ်ာ္ေနတဲ့သူေတြကုိေတာ့ အားက်တယ္...။ငါ့ေမာင္လုိပဲ 2008 ကိုျပန္လည္သံုးသပ္ျပီး 2009 ကုိရင္ဆုိင္ဖုိ႔အသင့္ျပင္တဲ့အေၾကာင္းေတာ့ အလ်င္းသင့္ရင္ေရးပါဦးမယ္..။
အားလံုးခ်မ္းေျမ့ပါေစ။
Thursday, January 01, 2009
ႏွစ္သစ္ဆုေတာင္း
၂၀၀၉ ခုႏွစ္သည္ ဘေလာဂ့္ရပ္၀န္းတြင္သာမက ျမန္မာျပည္သူ၊ျပည္သားအားလံုးရဲ့ တူညီေသာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား ျပည့္၀ေစေသာ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ျဖစ္ႏုိင္ပါေစလုိ႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းအပ္ပါသည္။
